‏نمایش پست‌ها با برچسب باران. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب باران. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ فروردین ۲۴, شنبه

عطر بارون‌زده‌ی کاج‌

بهار یعنی حس خوب ِ دیوانه‌بازی زیر باران فروردین...
لازم نیست من هی هربار بگویم که عاشق ِ بارانم و قدم زدن زیرش و آرام شدن از بوی خاک باران‌خورده و... باید بسپارم برایم عطر کاج ِ باران‌خورده بگیرند. هی هر از گاهی که حالم خوش نبود بو بکشمش و از خوشی دیوانه شوم...
هوم.. اصلن زندگی یعنی همین قدم زدن بین کاج‌های خیس از باران و نفس کشیدن ِ هوایش و مست شدن...


۱۳۹۱ اسفند ۳۰, چهارشنبه

استارت سال 92


به قول مانا نیستانی: بارالها "حالمونو بیشتر نگیر، بی‌خیالِ احسن‌الحال!" :دی
اما در هر حال من امید دارم که امسال بهترین اتفاقا برامون بیفته... خردادی در پیش داریم که قرار نیست "خرداد پرحادثه" باشه، کاش آروم تر باشه، امیدوارکننده‌تر، زندگی‌بخش‌تر...

سال خوب و آرومی برای خودم و خودتون آرزو دارم.:)


پ.ن: کاش این 6 ماه اول به خیر بگذره... بعدشو یه کاری می‌کنیم. حتی بعدش دفاع هم می‌کنیم :ی
پ.ن2: عجب سفره‌ای چیدم. ب ب... سطح تواضع :))

۱۳۹۱ آذر ۲۶, یکشنبه

پایین ِ همت چیزه؟


بارالها مقوله‌ی اتوبان همت با نصف‌النهار مبدا فرق داره‌هاااا...
یهو فردا صب بیدار میشیم تو رادیو میگه مدارس بالای اتوبان همت تطیل است! بعد ما هلک هلک باید ساعت 7 صب، خیابونای برفی ِ بدون ِ تاکسیِ  رو گز کنیم و برسیم به خ انقلاب. چرا؟ چون تو باز داری جبرجغرافیاییت رو اعمال می‌کنی....
ای بابا.. خلاصه با تشکر از بذل توجهت

۱۳۹۱ شهریور ۴, شنبه

بارالها؟ ماچ رو بده بیا

سرعت اینترنتم داغونه... برای اینکه یه متن اینجا پست شه 10 دقیقه تلاش میکنم و... اینو از همین دو تا دوتا اومدن پستام میشه فهمید...
ولی اومدم اینو بگم: به نظرم صدای رعد و برق شنیدم. شوکه شدم :|

۱۳۹۱ تیر ۱۰, شنبه

:)

یکهو بهت رو کند و بگوید:  باران تویی...

باران


و من لازم می­دانم هر بار، بعد از هر بارانی اعلام کنم که من عاااشق عاشق بارانم.. عاشق این هستم که زیر باران بدون چتر راه بروم.. عاشق اینکه مردم با نگاهشان بپرسند این دختره دیوونست؟ و من تنها دو نخطه‌دی‌وارانه لبخند بزنم.
عاشق این هستم که شبها بروم تا ناف از ایوان آویزان شوم و ابرها رو موشکافانه ببینم که رعد و برق را ببینم و باران خیسم کند و مامان از آنور داد بزند میفتی بیا اینور...
نـــــه! شما هم یک بار این کار را بکنید! عاشقش می‌شوید دیگر.

۱۳۹۱ تیر ۴, یکشنبه

هنوزم وقتی بارون میاد منو به یاد میاری؟

«پشت پنجره‌های این شهر زنان قرن‌هاست چشم انتظار ایستاده‌اند. زنان سرزمین من چشم انتظار می‌میرند...»*

*این تابستان فراموشت کردم. بهاره رهنما

۱۳۹۱ خرداد ۳۱, چهارشنبه

بالکنی برای خدا شدن

یه جور حس خدا بودن از تمام اعضا و جوارح بدنم بیرون میزند. منشاش؟ اینکه همه خوابند و تا چشمم کار میکند همه‌ی چراغ‌ خانه‌ها خاموش و من انگار رعد و برق را آفریده ام و ایستاده ام در بالکن و فرمان میدهم حالا اینجا بزن.. حالا بالای سر خودمان... حالا شدیدتر... با نور بیشتر... آهان حالا باران را وحشی‌تر کن.. بعد هم تا کمر از بالکن آویزان می‌شوم و خیس می‌شوم، خیس خیس... یک جور ِ خداطورانه‌ای که انگار فقط خودم محق‌اش استم.
بعد هم منتظر می‌مانم یکی از خواب بپرد بیاید دم پنجره بگوید وااای خودکشی نکن، حالا یه ماشین ویژن ساده‌‎ست و من هم بگویم نه فرزندم! مرا چه به خودکشی؟ تنها تمرکزی‌ست برای ادامه.. -یه لحظه بمانم که ادامه‌ی چه را منظورم است؟- آها داشتم میگفتم فرزندم.. ادامه‌ی جهان.. رعد و برقم را دیدی؟ تو برو بخواب، بگذار ما به حس خدایانه‌مان برسیم.
خلاصه سرتان را درد نیاورم. سعی کنید حتمن برای خانه‌هایتان بالکن بسازید. بالکن داشتن و تا دم صبح بیدار ماندن برای یک درس لعنتی، حس‌های خوبی را برایتان به ارمغان می‌آورد. اصلن زنده باد ماشین ویژن با این امتحان پنج نمره‌ای‌اش و خدایگان سرزمینم.