‏نمایش پست‌ها با برچسب دانش‌گا. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب دانش‌گا. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ اسفند ۱۰, یکشنبه

شب‌های خانه

اومدم خونه. با مامان برگریزان دیدم و حرف زدیم. شام که قبلش بیرون یه چیزایی خورده بودم و به پاستیل بی‌مزه‌ی جدید که خریده بودم اکتفا کردم. بعد با بابا اخبار من‌وتو دیدیم. البت اون وسطا، یه ساعت هم ورزش کردم. امروز روز دوازدهم این چلنجای سی روزه‌م بود. بعدم که حموم... میخوام بگم این تقریبن روتین ِ هر روزه‌ی منه بعد از روزای کاری.. معاشرت اینجوری...
حالا نشستم رو تخت، با موهایی که هر از گاهی قطره آب ازش می‌چکه، به این فکر می‌کنم که فردا مرخصی یه ساعته بگیرم برم برگه‌ی امضاهارو از آموزش ‌بگیرم و سعی کنم امضای استادارو بگیرم.. عصرش هم برم پرینت و صحافی تز ایشالااا.
ذهنم برمی‌گرده به همین الان... کارای مونده‌ی علمی‌م؟ زبان خوندن که بخش عمده‌ی عیدم رو خواهد گرفت(در کنار فیلم دیدن)+ژورنال نوشتن. بعد این وسط هی به سالی که گذشت فکر می‌کنم.. به تمام اتفاقات خوب و بدی که داشت.به تمام آدم‌هام.. به اتفاقاتی که تو خونه افتاد، به بزرگ شدنم، به تغییر کردنم، به تمام بالا و پایین شدنام.. به تک‌بچه شدنم تو خونه... به تمام تلاشان و تنبلیام و....
یهو یادم میاد که چه خوب که بالاخره همت عالی کردم و چکیده رو نوشتم و ذوق‌مرگ میشم :))

سالی که گذشت رو باید بنویسم. یه فرصت خوبی پیدا کنم و اینجا هم ثبتش کنم. حیفه تو پلاس بره زیر خروارها پست.. فلن موهای خیسم امان نمیده. هی میگه برو یه کلیپس بزن اقلن رو شونه‌هات نیفتاده باشه. دلم برای شبح اپرا تنگ شده... مشخصه که حال و حوصله‌ی ویرایش کردنم ندارم :ی

۱۳۹۳ شهریور ۹, یکشنبه

...


زمستون 92 یه شبی بود که خوابیدم و صبش پاشدم دیدم تزم نیست! تو فلشم بود.. ولی نابود شده بود انگار... نفمیدم چرا و چی شد.. سوتی کپی پیست بود قاعدتن.. یادمه تا جایی که جا داشت گریه کردم، به هق هق افتاده بودم از سر ناچاری و اصاب خوردی... آخر سر با چشمای قرمزی که نای نگاه کردن نداشت و دماغی که سرخ شده بود، رهاش کردم بره... نشستم از اول نوشتن..
ماجرا گذشت.. محتاط تر شدم.. دفاع هم کردم، خوب هم بود. اما حقیقتن از محصول راضی نیستم هنوز.. باید کار کنم روش بازم.. حیفه. زحمتم بر باد میره..
چی شد که یهو یاد این ماجرا افتادم؟ هیچی، اینکه حقیقتن یه چیزایی تو زندگی روزانه‌ی آدمی اتفاق می‌افته که براش هضم‌شدنی نیست.. که هی روانش رو خط خطی می‌کنه.. ولی باید یاد بگیره که ارزش غصه خوردن برای طولانی مدت رو نداره... خیلی چیزا ارزش فکر کردن رو هم ندارن حتی...
رهاش کن بره رئیس... این روزا خیلی چیزا رو باید رها کنی برن...


پ.ن: غصه نخور دیوونه، کی دیده شب بمونه..
پ.ن2: قانون بقای ذوق جایی همین حوالی نقض شده است...

۱۳۹۳ خرداد ۲۰, سه‌شنبه

فارغ التحصیل با لباس بلـــــند و کلاه گشاد

لوح تقدیر نیست که، سوگندنامه‌ی ریاست جمهوریه.
16 تا بند داره.. چه خبره داداااش؟ یه فارغ التحصیلی ساده‌ست :ی

به بهانه‌ی جشن فارغ‌ التحصیلی

فردا جشن فارغ التحصیلی ارشدم است. عمیقن دوست داشتم اگر قرار است جشنی برگزار شود آدمهای دوست‌داشتنی و عزیز زندگی‌م هم در آن حضور داشته باشند و موقعی که سوگند می‌خوریم در چشمانشان نگاه کنم و بهشان بگویم که چه بودنشان خوب بوده و هست، چه همه زندگیم هستند. بگویم که با همه‌ی بالا-پایین‌های زندگی‌مان، همین که این بالا ایستاده‌ام به پشتوانه‌ی آنها بوده..
اما این دانشگاه مسخره، جشن گرفتنش هم مسخره است. کلن در ایران، در رشته‌های فنی چیزی به اسم جشن باشکوه فارغی هست؟ هیچ حس خاصی به فردا ندارم مگر دلتنگی... دلتنگی برای آدم‌هایم...

یکی از فامیل‌های دور(و نزدیک)، عکس فارغ التحصیلی لیسانسش را گذاشته. آلبرتا مهندسی شیمی خوانده. در عکس‌ها پدر و مدار و دو تا از عموهایش هم هستند. عکس‌ها را می‌بینم و ذوق می‌کنم از دیدن فامیل و هی می‌گویم پ چقدر بزرگ شده، چقدر زیباتر شده... بعد هی ناخودآگاه، جشن فارغی فردا را با عکسهای پ مقایسه می‌کنم و لابد اندکی هم غصه می‌خورم. -خودم قبول دارم که دیوانه‌ام :ی-
شک ندارم که با سین و الف بهترین ساعتها را بگذرانیم و از اول تا تهش خواهیم خندید. اما آدم است دیگر، گاهی دلش علاوه بر دوستان‌، آدم‌های دیگری را نیز می‌خواهد...

پ.ن: حالا همین امشب باز باید موضوع خانه و شریک لامصبمان روی اعصاب برود و موضوعات قدیمی سر باز کنند. همین امشب باید مامان از عصبی بودن، دست درد بگیرد و هر چه بهش اصرار کنم خوب بریم دکتر، گوشش بدهکار نباشد و... خوب گناه داریم :(

۱۳۹۳ اردیبهشت ۱۸, پنجشنبه

دراز است ره مقصد

امروز با استادمون رفتیم بیرون، سوشال ایونت پنجمی بود که رفتم. همان استاد لیسانسم که عاشقش هستم و معرکه است.
خوش گذشت. حرف زدیم با دوستان. راه رفتیم کلی وسط افتاب ظهر.. الان  له له و خسته+تب داااار

کم خوابی فراوان دارم از این هفته و کار روزانه و شب دیرخوابی ها و امروز.. فردا بعد از خواب، عین بچه خوب باید بنشینم گزارش دستگاه‌ها رو برای شنبه اماده کنم + گزارش اون یکی کار رو بررسی کنم که اسلاید بسازم ازش و ایمیل کنم برای استاد.. دومی قطعن کار سخت‌تریه . به نظرم این سبک کار تحقیقاتی به روحیاتم نمیخورهیعدترش هم که میریم دیدن یه دوست عزیز قدیمی بعد از سه سال اقلن.

از زندگی حال اگر چه رضایت دارم اما ددر سه جنبه احساس کمبود می‌کنم و فکر به آن غبگینم می‌کند. تنبلی در خواندن زبان، مقاله نوشتن از تز و ورزش مرتب کردن و به آمادگی قبل بازگشتن.
خلاصه که "دراز است ره مقصد و من نوسفرم"

پ.ن: ثبت کردن ِ خودم و نوشتن این چیزها آرامترم می‌کند. هربار که ببینمش کارهایم را یادم می‌آورد...‏

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

جابجایی مرزهای علم، سرآغاز تردید

    در خارجه‌ی دور، مرزهای علم ِ جراحی رباتیکی ِ به شکل خوبی جابجا شده‌اند و این موضوع با چشمان غیرمسلح هم قابل دید است و متسفانه این موضوع وسوسه‌انگیز است. رباتیک و پزشکی به شکل بدجوری با هم گره خورده‌اند به نحوی که آدمی هر از گاهی دلش می‌خواهد برود خارجه. به خصوص که بداند حدود یک پنجم یا کمتر از ماجرا حل باشد و بماند آن بقیه‌ی اصلی‌تر که هی ذهنش را بخورد که چی درست است و چی غلط و چجور همه خوشحال هستند و... کافی‌ست آدمی باشی که به فرعیات بیشتر از اصلیات بپردازی. اصلن اصل و فرع کدام است ...
به عبارتی این شکلی می‌شود که یک دل می‌گوید برو برو، و یکی دو سه دل می‌گوید چه کاریه؟ نرو.. خلاصه که جدال سخت و مسخره‌ای‌ست. 

پ.ن: به وقت نهار 24 اسفند 92 و سوال ف که خوب مهرناز، برنامه بعدیت چی شد؟ و جوری استیصال را در چهره‌ات ببیند که خودش بگوید خوب سوال بعدی :ی
پ.ن2: جراحی رباتیکی بحثی وسیع، سخت، عمیق و جذاب است. capsular robotics و Concentric tube robot  ها را کجای دلم بگذارم؟ دنیای از شگفتی‌هاست... 
پ.ن3: ما در کارمان یک بخش ِ جالب رضایت ِ پزشکان را داریم. مثلن همین ربات دستیار جراح اندوسکوپ، یا ربات توانبخشی یا... به نظرم باید یک بخش راضی کردن دانشجویان فارغ‌التحصیل ارشد را هم در برنامه قرار داد.

۱۳۹۲ بهمن ۱۰, پنجشنبه

دوستان بیاورید آن غمناک ساز را :))

کیوان واسم یه شعر نوشته تو فیسبوک. متناسب با این روزها و حرف‌هامون و تز... عالیه این بشر...

تویی که نصف کردی آن پیچ بلند
طرفدار تیم آلمان و تیم هلند
دوربین گر نصب نشود روی ربات
از عظمتت بگیرد همی نظم و ثبات
جمله مردم گرد آیند اندر کلاس
باید ایونتی ساخت زود در پلاس
دوستان دفاع کردند و دوست نیامدست
ای خوشا دوست که دوستش آمده است
استاد چو رود غم همی بگیرد آز را
دوستان بیاورید آن غمناک ساز را

پ.ن: البت طرفداری از هلند تکذیب می‌شود.:ی

۱۳۹۲ دی ۲۹, یکشنبه

الاعمالُ بالنیات ِ؛ تاریخ صوری تز

خووووووب میریم که یه دفاع داشته باشیم تا یه ماه دیگه
نیتشو کردم. ببینم کی بالفعل میشه :ی


پ.ن: صوری؟سوری؟ خوابم میاد... :ی

۱۳۹۲ دی ۲۶, پنجشنبه

شرح‌حال‌نویسی به وقت 26 دی‌ماه

1- این یک هفته باید به خوبی بگذرد. باید روی دور تند باشم. بدوم، یواش اما، مراقب که باز دستم نشکند :|، باید به یک نتیجه‌ای برسم. باید رضایت از خودم پیدا کنم. من که راضی باشم دیگر راضی کردن استاد کاری ندارد. فقط باید بدوام. الان مینشینم سر نوشتن تز، بعد هم مقاله بخوانم و ببینم کار جدیدی که در فکرمان گذشت شدنی هست؟ اصلن بلدش هستم یا نه... بعد هم باز باید بدوام.. این استرس عجیب غریبی که از دیروز ظهر همراهم است را باید چسبید. اذیت کننده هست اما پیش‌برنده خواهد بود.

2- دلم دوچرخه سواری در هوای ابری می‌خواهد. دلم مسافرت می‌خواهد. دلم خوابیدن روی دست چپ می‌خواهد. چیزی از این آخری سهل‌الوصول‌تر؟ عین احمق‌ها با گفتنش هم گریه‌ام می‌گیرد. این دست شکسته هم قوز بالای قوز شد.

3-می‌گویم این همه استرس واسه چی؟ تا آخر بهمن نه، فوقش تا ته اسفند تمام می‌شود. اصلن نشد سال بعد که شود. بعد می‌بینم تحمل این همه حس‌های مزخرف و آن همه بار روحی، سخت است. درد دارد. همه‌ی اینها به کنار... اینکه یک هفته دیر کنی برای دفاع یکهو یک و نیم نمره ازت کم شود زور دارد.. :|
ولی ته همه‌ی اینها، هر چه باداباد. تلاشمان را می‌کنیم.

4- چهار ندارد. ما رفتیم.. 


۱۳۹۲ دی ۱۸, چهارشنبه

بطالت ِ کسالت‌بار

بطالت یعنی ظهر تا شب چهارشنبه شانزده دی‌ماه 92
که سه تا فایل ورد برای تز این پایین باز بود و هی نگاهش کردم و باز ازش رد شدم..
بطالت ِامروز ترسناک بود.. کاش خودش را زودتر در لحظات پیش ِرو جا بگذارد و برود...

۱۳۹۲ دی ۱۱, چهارشنبه

شکست نگاری

بچه‌تر که بودم عاشق این بودم که شبها خودم را با پای شکسته تصور کنم. بچه‌تر که می‌گویم یعنی دوران دبستان و شاید اوایل راهنمایی. دیدن فوتبالیستها زمان ما مد بود، شبها قبل از خواب سوباسا بودم با آن شوتهای عجیب، با پاهایی که برای شوت زدن نود درجه از پشت بالا میرفت و بعد شوت محکمی میزد. آخر سر هم "کاکرو" روی پایم خطا میکرد و با برانکارد کنار زمین میرفتم و... خلاصه که یکی از فانتزی‌های کودکیم شکستن پایم بود که محقق نشد. -شکر خدا-
یک سالم که بود دست راستم شکست بعد که ورم دست خوابید هی با گچ بازی می‌کردم. یه روز مامان دید گچ را در آورده ام و با دست چپ آن را روی سر می‌چرخانم و خوشحالم.. عین خنگ‌ها. دوباره بیمارستان و گچ گرفتن و...
حالا با ذهن شلوغ آخر هفته‌ی گذشته و در راه عجله برای رسیدن به دانشگاه، می‌افتم و اینبار دست ِ کلیدی‌ام شکست. دست چپ. با یک دست تایپ کردن سخت است. مدت زمانی که میبرد برای نوشتن، اعصابم را به هم می‌ریزد. گاهی درد به سراغم می‌آید. تیر میکشد. سرگیجه معمولن همراهم هست... چیزی که بیشتر اذیت می‌کند تز است و اینکه امروز پنجمین روزی بود که تعطیلش کرده ام. همه‌ی اینها می‌گذرد. بین همه‌ی این اتفاقات آدمی هست که باهاش دردها را فراموش کنم.

این هم باشد به عنوان آخرین پست سال 2013 شبح اپرا، نگاشته شده با یک دست :ی

۱۳۹۲ آذر ۲۲, جمعه

خم به ابروت نیار

خانوم گوگوش می‌خواند: "نازنین بی قرار، از فریب روزگار خم به ابروت نیار"
و من کش و قوسی به بدنم می‌دهم و یک حساب سرانگشتی می‌کنم می‌بینم از ساعت 11 صبح تا الان نشسته‌ام پشت اشکبوس و این گزارش تز را بالا و پایین می‌کنم و هی تمپلیت تز را نگاه می‌کنم و ترس برم میدارد و در یک ورد دیگر، گزارش را تایپ می‌کنم.. سری به فیسبوک و پلاس می‌زنم و دوباره تایپ کردن و سعی در تولید تراوشات ذهنی برای تز... این وسط‌ها یک سری هم به آشپزخانه و میوه و چایی آوردن و شبش هم سالادالویه درست کردن...

تا الان می‌کند به عبارتی حدود 12 ساعت... چند ساعتش مفید بود؟ هفت؟ هشت؟ شش؟ .... روند پیش‌روی و تولید تراوشات بسیار ناامیدکننده است. انگار که ذهنم با سیستم قطره‌چکانی کار کند و دلش نیاید نم ِ علمی پس دهد، موقع ِ پس دادن هم لغات یاری نمی‌کنند، این دو هم که همراه شوند وسواس به سراغم می‌آید و بالا پایین در گزارش و به هم زدن ترتیب. مشکل از این ذهن ِ بی‌نظم است. باید بنویسمش بلکه مرتب شود. به خودم دلداری می‌دهم که الان سربالایی‌ هستم و بعدش در سرپایینی میفتم و درست می‌شود و... هه 

این میان، همه چیز هم که عالی پیش رود یکهو بابا صدا می‌کند که بسه من چشمم به جای تو خسته شد، یا مثلن ببین این گوشی چرا "پ" را دیگر نمینویسد در اسمس؟ یا... مامان هم از کرج رفتنش می‌گوید و فامیل و اینکه برو رانندگی یاد بگیر ماشین بگیری و فلانی گفت از دخترت و خواستگار و عروسی چه خبر و...
حالا نه که بخواهم بگویم در دانشگاه همه چیز بر وفق مراد است. آنجا هم هی کسی می‌آید، یکی می‌پرسد کی دفاع می‌کنی؟ دفاع کن که فلانی فلان شود و بهمان... پیش استاد هم که می‌روم، به بهانه‌ی کنفرانس ِ پیشِ رو، بدتر از هر زمانی فرصت ندارد و ذهنم مشوش‌تر می‌شود. نمونه‌ی بارزش می‌شود چهارشنبه و بغض و... خانه حداقل این بحث‌ها را ندارد.
کتابخانه نمی‌روم؟ در کتابخانه نمی‌شود به این پوزیشن‌های خاص نشست و ژانگولر بازی درآورد و وسط همه‌ی استرس‌ها، روی تخت دراز  کشید و....

وسط این همه نشستن یاد ترم 2  افتادم و گزارش مطالعاتی آن بینایی ماشین ِ احمقانه و... همه چیز می‌گذرد.. :)

۱۳۹۲ آذر ۱۹, سه‌شنبه

آغاز موفقیت‌های پی‌درپی

جهت ثبت در تاریخ :))‏
 دیروز رفتیم توییت کردیم که "فردا روز شروع موفقیت‌های پی در پی منه"‏. حالا همینجوری داره موفقیت کسب میشه.. با همین فرمون ادامه پیدا کنه صلوات و ماچ به بارالها :))‏
صب که کینماتیک ربات با تغییرات ییهویی که به مغزم خطور کرد درست شد. جواب مطلوب داد. البت کار داره هنوز.‏
ظهر اتصال UDP و متلب به حول و قوه الهی برقرار گردید و پیغام ظاهرشد که "متلب ایز کانکتد تو سی-شارپ" :ی
الان هم که اکسپت مقاله برای ارائه اومد...
حالا بشیینیم تز بنویسیم یخده، بلکه بشه تا آخر سال دفاع کرد. :|‏

خلاصه که ببینید متنبه شدن در توییتر چه تاثیراتی داره ها، امتحان کنید :))

۱۳۹۲ آذر ۶, چهارشنبه

زمان بندی پروژه

این پست برنامه‌ریزی شخصی و تلنگر زدن به خود است. طبعن خواندن ندارد.
 
حقیقت امر این است که خودم باید بخواهم تا آخر بهمن دفاع کنم تا اینکار انجام شود. وقتی از الان که 3 ماه فرصت مانده و ازم میپرسند کی؟ میگویم اوووه، سال دیگه شاید، خوب مشخص است تلاشی نمی‌کنم برای اتمامش... یا این کش آمدن‌ها و پیچاندن‌های استاد و اعصاب‌خردی‌ها را حواله می‌کنم به فلان جا... 
الف.ر واضح‌تر از این نمی‌توانست متقاعدم کند که وقتم را تلف نکنم و به سرعت تمامش کنم.. یادم باشد اگر تا آخر امسال دفاع کردم یه تشکر درست حسابی ازش بکنم...
اینکه قرار است دقیقن در تز چه بنویسم را نمی‌دانم. بخش کنترل را یک کاری می‌کنم، جای حرف زدن و خیالبافی زیاد دارد.. ولی بخش تصویر بالکل مانده و همین هی فکر عقب انداختن را در سرم می‌اندازد... ولی هیچ چیز مهم نیست به جز عمر من که پشت در اتاق استاد تلف میشود و هی روانم خط خطی تر... قطعن ماجراهای جذاب و روزهای خوش هم دارم، اما به این اعصاب خردی امروز ظهر نمی‌ارزد.
ما رفتیم، بسم الله...

پ.ن: برنامه ریزی که آپدیت میشودبه تاریخ 6 آذر 92،
تا آخر آذر 92، homming ربات و limswitch ها اوکی شود.
UDP و انتقال داده از متلب به c و ربات اوکی شود.
ربات با کنترلر ساده بتواند مسیری که در متلب به آن داده میشود را بدون خطا و با سرعت ردیابی کند.
تکرارپذیری ربات چک شود.

نیمه اول دی‌ماه : استارت بخش تصویر و انجام باقی‌مانده‌های بخش قبل

۱۳۹۲ آبان ۲۵, شنبه

سرانجام

زندگی ینی همین آلبوم "سرانجام-کارن همایونفر" و دستای یخ و چای داغ و بیسکوییت و بالا پایین رفتن بین کدهای C# و استرس برای عقب بودن از کار و تنبلی و...

۱۳۹۲ مهر ۱۲, جمعه

روزنوشت به وقت 12 مهرماه

خوب ورژن اولیه مقاله رو نوشتیم، الان منتظر دو تا از دوستام هستم بیان چند تا از سوتی‌های داغان ِ انگلیسی‌م رو باهاشون در میون بذارم بهم جمله مناسب بگن. صبح هم با مقاله میریم پیش استاد گرام که یه نیگا بندازه. ایشالا که حضور داشته باشه بعد از عمری.. هیچ کاری که نکرد واسه کمک، خدا کنه اقلن یه نگاه درست حسابی به مقاله بندازه و ویرایش کنه و چکیده رو هم درست کنه واسمون :ی، خیلی هم گیر نده به مقاله، ینی مجبور نشیم ییهویی کل مقاله رو زیر و رو کنیم. خودش هر کاری میخواد روش انجام بده دیگه. من اجازه میدم :ی

بعد اینکه چقد انگلیسیم داغانه، بشینم زبان بخونم. نه برای خارج رفتن، بلکه برای اینکه اعتماد به نفس ِ انگلیسیم بره بالا :ی، مقاله ی بعدی رو که می‌نویسیم اینجوری صاف نشم و طول نکشه، لغت هم حفظ کنم که ماهیچه ی ذهنم بزرگ شه  و آلزایمری نشم زود... الان واقن دارم آلزایمری میشم خیلی حس بدیه، از بس که چنــــــــــد ساله هیچی حفظ نکردم :|. دکتر بهم گفته برو لغت حفظ کن هی، کم کم درست میشی.‏

خلاصه خداوند ما را ببخشاید، استاد را فردا در دسترس و در مود ِ خوبی قرار دهد و راه تز را برای ما هموار کند و حفظیاتمان را افزایش دهد.‏

برویم یک فیلم ببینیم که تلاش‌ این روزهایمان مورد قبول واقع گردد و بعد  هم،.... بعد هم ندارد. دیگر حوصله نوشتن نیست. حالا هر چی میخواد بشه بعدش.. سرفه نکنم فقط :ی

۱۳۹۲ شهریور ۲۳, شنبه

دفاع نمی‌کنم*

دکتر ازم پرسید دفاع میکنی؟ (از دانشجویان سال دوم دکتراست و به شدت باسواد و کاردرست).
گفتم نه، ترم پنج هم هستم. گفت تو که از پارسال کار کردی خیلی، خیلی از بچه‌ها دو ماهه کار رو شروع کردن و چهار ترمه هم تموم می‌کنن.
من؟ به دو سه ماه ِ اخیر نگاه کردم و از خودم ناامید شدم. نه که بیکار نشسته باشم و هیچ نکرده باشم، اما میشد تمام شده باشد.. حالا تا آخر مهر نه، تا آخر آبان.. خلاصه که این من، من ِ پارسال نیست. انگار انگیزه‌هایش را مرده‌اند! حالا باید هی به خودم تلنگر بزنم و خودم را برای سخت کار کردن آماده کنم.. حق‌م این نیست که با آن همه کاری که از اول کردم، تهش چیز خوبی از آب در نیاید و... حقم بهترین است، آن را خواهم گرفت.

*من از خود ِ سه چهار ماه ِ اخیرم، دفاع نمی‌کنم.

۱۳۹۲ شهریور ۷, پنجشنبه

روزنوشت ِ پروژه‌ای

1- این مقاله هر طور که شده باید نوشته بشه. چقدر وقت دارم؟ حدود بیست روز.. من می‌تونم..
2- دانشجوی لیسانس جدید میخواد روی پردازش تصویر کار کنه، بلکه به این بهانه خودمم یه کم برگردم رو پردازش تصویر و باز بیام تو باغ.
3- دانشجو لیسانس قدیمی رو یک‌ونیم ماهه پیچوندم. روم نمیشه دیگه بهش زنگ بزنم.. اما زنگ میزنم که کارارو کم کم ردیف کنیم.:ی
4- باید چند روزی زبان رو به صورت فشرده بخونم، حتی شلخته درو کنم :ی، بلکه یخده اعتماد به نفس ِ نوشتنم برای مقاله‌هه بره بالا..
5- کار هم که ادامه دارد..

۱۳۹۲ شهریور ۱, جمعه

شهریور، ماهی برای آدم شدن

حقیقتش این است که الان یک لحظه به خودم آمدم (این چندمین بار در یک هفته‌ی اخیر است که این اتفاق برایم می‌افتد) و گفتم : خاک تو سرت! چه غلطی داری می‌کنی؟ هیــچ! آدم باش..
و اینگونه بود که متحول شدم. حالا بروم ناهار، بعد حمام، بعد آدم‌تر می‌شوم..:|

پ.ن1- در حالی‌که آهنگ روزهای خوب کودکی-بمرانی را می‌شنیدم اتفاق افتاد.
پ.ن2- میم رفت زنجان...
پ.ن3- شهریور ماه خوبیه. مطمئنم.