‏نمایش پست‌ها با برچسب فسیل‌نوشت. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب فسیل‌نوشت. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ دی ۱۱, چهارشنبه

شکست نگاری

بچه‌تر که بودم عاشق این بودم که شبها خودم را با پای شکسته تصور کنم. بچه‌تر که می‌گویم یعنی دوران دبستان و شاید اوایل راهنمایی. دیدن فوتبالیستها زمان ما مد بود، شبها قبل از خواب سوباسا بودم با آن شوتهای عجیب، با پاهایی که برای شوت زدن نود درجه از پشت بالا میرفت و بعد شوت محکمی میزد. آخر سر هم "کاکرو" روی پایم خطا میکرد و با برانکارد کنار زمین میرفتم و... خلاصه که یکی از فانتزی‌های کودکیم شکستن پایم بود که محقق نشد. -شکر خدا-
یک سالم که بود دست راستم شکست بعد که ورم دست خوابید هی با گچ بازی می‌کردم. یه روز مامان دید گچ را در آورده ام و با دست چپ آن را روی سر می‌چرخانم و خوشحالم.. عین خنگ‌ها. دوباره بیمارستان و گچ گرفتن و...
حالا با ذهن شلوغ آخر هفته‌ی گذشته و در راه عجله برای رسیدن به دانشگاه، می‌افتم و اینبار دست ِ کلیدی‌ام شکست. دست چپ. با یک دست تایپ کردن سخت است. مدت زمانی که میبرد برای نوشتن، اعصابم را به هم می‌ریزد. گاهی درد به سراغم می‌آید. تیر میکشد. سرگیجه معمولن همراهم هست... چیزی که بیشتر اذیت می‌کند تز است و اینکه امروز پنجمین روزی بود که تعطیلش کرده ام. همه‌ی اینها می‌گذرد. بین همه‌ی این اتفاقات آدمی هست که باهاش دردها را فراموش کنم.

این هم باشد به عنوان آخرین پست سال 2013 شبح اپرا، نگاشته شده با یک دست :ی

۱۳۹۲ آذر ۱۱, دوشنبه

خونه‌ی مادربزرگه..

بهنام عکس قدیماشونو گذاشته و از فوبیای کودکیش خونه بابابزرگش گفته که "از زنگ در خونه‌شون می‌ترسیده. چون زنگه صدای بلبل میداد. فکر میکرده کلاغه الان حمله میکنه بهش" :)))
فوبیای کودکی من، حموم خونه‌ی پدربزرگم تو خوانسار بود. خونه‌های قدیمی و به عبارتی خونه باغ.. حمومه تو یه جایی شبیه به دالون بود، طبقه بالا خونه و و باغ و اینا بود. طبقه پایین هم یه باغ دیگه و در حیاط و یه ور هم یه دالونی بود گلی.. تاااریک.
جلوی حموم، تو همون دالون، یه حوضی بود مثلن دو متر در دو متر. همیشه لبریز از آب بود. به نظرم زیرش قنات رد میشد :ی.. ازونجایی که نوه‌ها به شدت شیطونی می‌کردیم و وقتی به هم میرسیم همه جا رو رو سرمون میذاشتیم و قایم موشک و بالا بلندی و...، فک کنم اینا برا ما خالی بسته بودن که این حوضه عمیقه، ینی اون عمقی که میبینیم عمق ِ واقعیش نیست و وقتی بیفتی توش تو گل فرو میری و قبلن فلانی هم افتاده توش و مرده. تنهایی نباید بیای اینجا..:|
- دقت کردیم گفتم "فک می‌کنم"، ینی هنوزم مطمئن نیستم اونجا باتلاق نباشه  :))
آقا خلاصه ما میرفتیم خونه پدربزرگمون، تنهایی حموم نمیرفتیم که... قایم موشک هم که بازی می‌کردیم نوه بزرگترا میرفتن تو حموم قایم میشدن ما ولی از ترسمون نزدیکش نمی‌شدیم، بعدتر خودمون شدیم نوه بزرگه و این ترفند رو به کار بردیم :ی

خلاصه فوبیای بنده به اون حوض و حموم ِ نیمه تاریک همچنان بر قوت خود باقی‌ئه ولی خدا رو شکر یه حموم جدید ساختن و نوه جدیدا هم دل و جرات قایم موشک رو ندارن :ی

پ.ن: در پلاس نگاشته شد، اینجا هم گذاشتمش که ماندگار بشه برا خودم :ی

۱۳۹۲ آبان ۲۲, چهارشنبه

محرم‌های خانه پدری

مثلن من دلم برای همین نوحه خوان ِ هیئتی که سال به سال میره ته کوچه‌مون، تنگ میشه. برای همون آخر ِ مراسمشون که مثل کودکستانی‌ها، امام اول دوم سوم رو میگه: امام اول، همه میگن علی، آنکه شهید شد: علی- مظهر دین شد: علی، بعد اینو برای امام دوم و سوم هم تکرار می‌کنه با این تغییر که برای امام سوم با تفاسیر و سوز و گداز بیشتری کلمات رو ادا میکنه و طبل و سنج هم محکم‌تر به هم خورده میشن و خلاصه تمام ِ آژیرهای ماشین‌های کوچه به صدا در میان.

ولی مطمئنم دلم برای اینکه همسایه آپارتمان روبه رویی یه گوسفند بدبخت رو وسط کوچه بکشه و گوسفند در حالیکه سرش کنده شده هنوز از ته جونی که براش مونده دست و پا بزنه، تنگ نمیشه. یا . بعدش هم شیلنگ رو از پارکینگ می‌کشن وسط کوچه که خون رو از اون وسط بریزن تو جوب آب ما.. اینا دل تنگ شدن داره؟ چه سنت مسخره‌ای... حتمن باید جلو چشم ملت این کارو بکنن؟ ببرید نذرتون رو تو یه قصابی ادا کنید نه وسط محل عبور و مرور مردم و ماشینا...

۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه

اندر حکایت روزهای کودکی و باب راس

امروز خیلی یکهویی زدم کانال آموزش ِ صدای سیمای خودمون، میدونید با چی مواجه شدم؟
با یه بوم نقاشی و یه آقا با موهای فرفری که کسی نبود جز باب راس. نیش من به ابعاد صورتم باز شد که ئع این؟ کل خاطرات شیرین دوران راهنمایی و دبیرستانم تو ذهنم تکرار شد.

بچه دبستانی که بودم میرفتم کانون پرورشی فکری کودکان نوجوانان. تابستونا صب تا شب اونجا بودم. اولاش هر هفته دو تا کتاب میگرفتم میخوندم، یه دفتر هم داشتم که توش عکس کتاب رو میکشیدم و خلاصه‌ش رو مینوشتم. خیلی هم بصورت جدی این قضیه رو دنبال می‌کردم. تا کم کم همه ی کتاب داستان‌های اونجارو تموم کردم.
بعد کم کم رفتم کلاسای سفالگری و نقاشی... سفالگری معرکه بود. به یاد موندنی‌ترین کارام یه آرم کانون بود و یه قوری. بعد که خشک میشدن رنگشون می‌کردیم. گل بازی به شیوه‌ی باکلاس واقن حس خوبی داره. کلاس نقاشی هم با گواش و آبرنگ بود. معلم‌ نقاشی منو به معلم طراحی معرفی کرد که سطح کاریش از نقاشی ای که من میگم بالاتره و.... رفتم کلاس طراحی، معرکه‌تر از چیزی بود که فکرشو می‌کردم. همه دور هم می‌نشستیم، سوژه رو میذاشتیم وسط و طراحیش می‌کردیم.. روی کاغذ آ4، با مداد ب2 بود به گمانم. یادمه یه مسابقه‌ی ساختن بادبادک بود. چه هیجانی بود تو خیابون روبروی کتابخونه. یادمه بادباکم رفت هوا بعد یهو سقوط کرد و چوبش شکست :)). البت اون زمان به همین خوشالی الان نبودم :ی

 معلما و مسئولای کانون دوست داشتنی بودن.از خونه‌مون تا کتابخونه پیاده حدود بیست دقیقه راه بود. ظهرای تابستون منی که از گرما بدم میاد پامیشدم میرفتم کتابخونه. مامان هم همیشه منو همراهی می‌کرد. بابا از همون موقع اعتقاد داشت خطرناکه و باید یکی همراهیت کنه، البت اون موقع بچه تر بودم، منطقی بود
عادت نداشتم -هنوز هم ندارم- که خیلی به آدم بزرگا که مثلن در حد معلمم بودن نزدیک بشم. یادمه یه بار خانوم آزموده به مامانم گفته بود این بچه که صب تا عصر اینجاست، ناهارا آزاده اینا میان پیش ما، ولی این خودشو اونور یا یکی دو نفر دیگه مشغول میکنه و با اونا میخوره غذاشو. چرا پیش ما نمیاد و بگو بیاد و.... حالا که دقت می‌کنم میبینم از بچگی عادت نداشتم به آدم بزرگا نزدیک شم. ینی میدونی، یه مرزهای دارم که حس می‌کنم برای حفظ احترام لازمه و... یه جورایی خیلی کله شق :ی
یه گروه شعرخوانی هم داشتیم. یادم نیست اولای آشناییم با هـدیه تو همین گروهه بود؟ نــه، فک کنم قبلتر تو کانون دیده بودمش و.... میخوام بگم یه سری چیزهای خوب از همون زمان هنوز دارم و برام عزیزن.

تو همون کلاسای طراحی که میرفتم با نگار هم آشنا شدم. بعدن تو راهنمایی و دبیرستان باهاش هم‌کلاسی شدم و یکی از رقبای درسی همدیگه بود. با همدیگه طراحی می‌کردیم. حرف می‌زدیم. نمایشنامه می‌نوشتیم و بازیگری می‌کردیم. از آینده هنری‌مون می‌گفتیم. نقاشی‌هامون رو به هم نشون میدادیم و نقد می‌کردیم. همچین آدمای خوشحالی بودیم. این همه خاطرات بی ربط گفتم اینم بگم :ی، یادمه کارنامه‌ی سوم راهنمایی‌مون رو گرفته بودیم و با مامان‌هامون به سمت خونه رهسپار بودیم.  اون زمان برج میلاد تازه اولاش بود، مثلن طبقه چار-پنج‌ش رو زده بودن. بعد من و نگار خیلی جدی به مامانامون گفتیم اینو می‌بینید؟ طرح ماست، قراره کلی طبقه داشته باشه. حالا پس فردا هم مهندس میشیم و امضای پایان کارش رو میدیم. احتمالن از همون موقع بود که  یه وابستگی‌هایی به برج میلاد پیدا کردم :ی

داشتم باب راس رو میگفتم. چقدر پرت شدم از ماجرا. ‏
همون روزا  شبکه هفت نقاشی باب راس رو نشون میداد. دیدینش حتمن. یه مرد دیوانه ست، معرکه. یه نقاشی میکشه، در کف نقاشیش هستی یهو اون وسط یه خط سیاه میکشه و به تمام چیزی که کشیده بود گند میزنه و تو فش میدی که "نکن دیوانه"، بعد یهو میبینی این یه درخت خوشگل شده. من و نگار قرار بود رو همین سبک کار کنیم. عاشق باب بودیم. منتها من از سال دوم دبیرستان رفتم سمت شیمی و عشق شیمی شدم و فقط طراحی با مداد اونم هر از گاهی. اما نگار کلاس‌های طراحی رو ادامه داد، طراحی چهره میرفت.  بعد هم که رفت معماری و هر بار با هم صحبت می‌کردیم بهم میگفت دیوونگی کردی که نیومدی معماری، معماری  خیلی بیشتر به تو میخورد تا من....‏ گاه گاهی خود ِ معمارم رو تصور میکنم. چقد فرق دارم با من الان و رباتم... :)‏

باب راسِ امروز  یه دنیا زندگی و خاطره به همراه داشت. مرسی از برنامه‌های بیخود ِ ماهواره که یکهو منو برد سمت صداسیمای ایران و حرف زدن با نگار و.... :))‏


۱۳۹۱ اسفند ۳۰, چهارشنبه

بهاریه؛ به رویاهامان پشت نکنیم


امسال بهاریه ننوشتم؟ همین دو پست آخر را میتوان پای حال و هوای بهاریم گذاشت، که بالاخره من هم حس بهاری پیدا کردم و... بعدتر سر فرصت از آمال و آرزوهایم برای سال جدید مینویسم:ی
امسال اردی‌بهشت ماه، پرشین بلاگم را بستند آرشیو پارسال را نگاه می‌کنم. یکهو دیدم چه حال و هوای پارسال اسفندم شبیه چند روز قبل بود که هنوز بهاری نشده بودم، که کلی کار سرم ریخته بود... نود اولین سال اثاث کشی بود، امسال به خانه جدید عادت دارم وحتی دوستش دارم. پارسال سر کار میرفتم و امسال کل کار و زندگیم شده رباتم. حالا سه بند بهاریه‌ی سال 90 را می‌آورم:

1.یادگاری به وسعت شکوفه‌های هر ساله
  هر سال دم‌دمای نوروز درخت گوجه سبز ِ پیاده‌روی خانه‌ی قدیمی‌مان، شکوفه میزد. دانه‌ی درخت را خیلی سال قبلتر، حدود دو دهه‌ی قبل، پسر عموی پدربزرگ آورده بود و در باغچه جلو پیاده‌رو کاشته بود. فکرش را نمی‌کردیم که این دانه‌ی کوچک زیر خاک، بزرگ شود و شکوفه بدهد و بعدتر میوه... که روزی اینقدر طرفدار داشته باشد که بعد از ظهرهای تابستان، بچه‌های کوچه بهش آویزان باشند و زیر شاخه‌هایش بگردند که گوجه‌سبزهای نارس بخورند. سهم من فقط همان یکی دوتایی بود که مامان می‌آورد و میگفت "بیا! اینها آن زیر جا مانده بود و بچه‌ها پیدایش نکردند. سهم تو"
  حالا نه پدربزرگ هست و نه پسر عمویش... امسال ما هم در خانه‌ کودکی‌ام نیستیم. درخت خرمالوها هم نیستند، از بیخ درشان آورده‌اند. اما گوجه‌سبز پسر عمو هنوز هست. هنوز مردمانی هستند که به عید دیدنی همسایه‌ها می‌آیند و با شکوفه‌ها عکس می‌اندازند. لابد پس‌زمینه‌ی عکسشان هم اتاق من است که فقط خرابه‌هایش باقی مانده. شاید هم سنگ‌های مرمر دیوار حیاط هنوز استوار باشند.
***
   2. اسفند کودکی
  هر سال چند روز مانده به عید تب و تاب تعطیلی کل زندگی‌مان را می‌گیرد. قدیم‌ترها چه خوش‌تر بودیم اگر عید سه شنبه بود و ما از چارشنبه‌سوری که یه هفته قبل‌ترش بود مدرسه را تعطیل می‌کردیم و... ماجرا وقتی حاد می‌شد که 29 اسفند سه شنبه باشد و چارشنبه سوری خودش بالفطره تعطیل و... باید تمام توانمان را به کار می‌بستیم تا چند بچه‌ای که محض شیرین‌کاری تا خود عید میخواستند مدرسه بیایند را هرطوری که شده منصرف کنیم.
  تصور آن روزها را که می‌کنم خنده‌ام می‌گیرد. لیستی تهیه کردم و اسم بچه‌ها را نوشتم و به صورت دیکتاتور مآبانه‌ای ازشان امضا گرفتم تا کلاس‌ها را بپیچانند، که اگر فردا بیایند مدرسه، امضایشان را به ناظم اسم نشان می‌دهم و ناظم برای قول دروغشان، نمره انضباطشان را کم می‌کند. با هر کلکی بود امضا را ازشان میگرفتم. آنقدر جدی با قضیه برخورد کرده بودم که نیم ساعت مانده به آخر کلاس، دوتایشان آمدند و امضایشان را پس گرفتند. اول دبیرستان بودیم. دختر دبیرستانی که باشی یعنی باید عقلت خیلی بیشتر به ماجراهای اطرافت برسد. خنده دار است که بچه ها با تهدیدهایم خر شدند و  میترسیدند که اسمشان را به ناظم بدهم و... حتی یک در صد هم فکرش را نمی‌کردند ناظم با دیدن امضاهایی که برای پیچاندن کلاس گرفتم، چه بلایی سرم می‌آورد. به هر حال همیشه بچه دبیرستانی‌های احمق پیدا می‌شوند. روزهای دبیرستان، یعنی خوشی کردن ِ محض.
  پ.ن: آخرش همان دو نفر رفتند مدرسه و  البته کلاسها تعطیل شد... مبارزه‌ی زیرپوستی با مدرسه یعنی همین :ی
***
   3. با اینا زمستونو سر می‌کنم؟
  امسال از چند روز تعطیلی قبل از عید خبری نیست. یعنی نه که نباشد، دانشگاه تعطیل است اما کار همچنان بر جای خود باقی‌ست. خانه تکانی اما تعطیل بود و این شاید بهترین نکته‌ی اثاث‌کشی‌ آخر سال است.
   هر روز صبح زود که با مترو دانشگاه می‌رفتم ملتی بودند که از خانه بیرون میزدند به سمت بازار. شبها که برمیگشتم با پاکتهای پر از لباس و کفش و...، لبخندی حاکی از رضایت گوشه‌ی لبشان داشتند. هر چند غرها برجا بود که گرانی‌ست و خسته شدیم و... تنها لذت اسفند امسال، همین دیدن جنب و جوش مردم ِ خیابانهاست، هر چند که من درگیرش نشدم.
  پانزده روز آخر نود، برای من یعنی شلوغی مترو، یعنی بدو بدو برای رسیدن به پژوهشگاه، یعنی پروژه‌های درسی،  یعنی نمره‌های ترم اول و نوسان بین طبقات منفی یک تا هفت و دیدن اساتید برای گرفتن پیک شادی (!) عید و...

  سه روز به آخر سال مانده اما من هنوز "بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذ رنگی، بوی تند ماهی دودی وسط سفره‌­ی نو..." به مشامم نرسیده و نمی‌دانم چطور زمستانم را سر کنم! چطور خستگی‌ام را در کنم! چطور بخوانم "سر اومد زمستون... شکفته بهارون..."
  "یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهایتان، به رویاهایتان پشت نکنید." جمله‌ی فرزاد کمانگر محکم در سرم پتک می‌شود.
  سید علی صالحی آن‌طرف‌تر می‌گوید: "
سرانجام روزی از همین روزها،  دیده بانان بوسه و رازداران دریا می‌آیند. خبر از کشف کرانه‌ی ارغوان و  آواز نور و عطر علاقه می‌آورند.
حالا بگو که فرض، سایه از درخت و ری را از من، خواب از مسافر و ری را از تو، بوسه از باران و ری را از ما، ریشه از خاک و غنچه از چراغ نرگس گرفته‌اید... با رویاهامان چه می‌کنید!؟"


91نوشت: چند روز پیش که خانه قدیمی رفتم درخت گوجه سبز شکوفه داده بود. زودترر از موعد.
امسال سال کبیسه است. همیشه سالهای قبل از انتخابات کبیسه میشود. و از قضا سه شنبه‌ی آخر سال 29ام شد و تعطیل... این یعنی همان فانتزی بند دوم :ی

۱۳۹۱ اسفند ۲۵, جمعه

چرندیات به وقت 25 اسفند

می‌خواستم از خونه‌ی کودکی‌هام بگم که چقدر بزرگ بود (من کوچیک بودم) و جذاب بود و چقدر سوراخ داش، اون انباری‌ای که توش وسایل بازیم رو چیده بودم و هر موقع پیدام نبود اونجا بودم.... اون لحظه‌هایی که اولین بارم بود اومده بودم توش و هنوز وسایلو نچیده بودیم و من تو خونه چرخ میزدم و ذوق میکردم و بعد هی میگفتم خاطره رو هم بیاریم اینجا (خاطره بچه ی همسایه رو به رویی قبلیمون بود که سه سالی از من کوچیکتر بود و حکم بچه‌ی منو داشت). وقتی که دم در بچه‌های همسایه‌ها رو جمع کرده بودم و با پ دست به یکی کرده بودم که این آقا، رضا عطارانه و اونا هم جذبش شده بودن و.....

پارسال اسفند ماه خرابش کردن. آخرین باری که رفتم تو اون کوچه، تازه سقف طبقه چهار رو زده بودن. رو سقف وایساده بودم و میگفتم چه جذابه از این بالا و.... امروز که رفتم شبیه دخمه بود. کوچیک... تاریک... قبلن هم به خانواده گفته بودم دلم نمیخواد قبل از اینکه تموم شه برم اونجا. دلم میگیره... ولی نمیدونم چی شد که امروز یهو خر شدم و....
کارگرا توش مشغول کار بودن... پله ها رو هنوز درست نکردن. زمین خاکی بود، یه کپه گچ وسط طبقه اول ریخته بودن... همه چیز به نظرم خیلی غمگین بود. دیزاین طبقه پنج با بقیه جاها فرق داره اما حوصله نداشتم برم بالا. سریع زدم بیرون...نمای خونه رو دارن میزنن اما همچنان یه گونی آبی از بالا تا پایین کشیده شده... دو تا درخت خرمالو داشتیم، یکیشو که قطع کرده بودن اما اون یکی برگاش تازه در اومده بود. درخت گوجه سبز جلوی در، شکوفه زده بود.
اردی‌بهشت میم کنکورش رو میده، خلاص میشه، بعد میریم خونه جدید.. تا چند وقت بساط اثاث کشی و مستقر شدن. خونه طبعن کوچیکتر از قبل شده، میشه گفت نصف قبل، امسال لابد از اعضای خانواده هم کم میشه. بعد چقد همه ی اینا به نظرم کسل کننده ست.
اصلن میدونید چیه؟ من حوصله سال جدید رو ندارم، میترسم. ازش یه غول ساختم برای خودم... ربع ِ قرن شدگی،  خونه جدید، کنکور میم، پایان نامه، زبان، انتخابات، زندگی نامشخص بعد از دفاع...
هی! آدم باش! سریع ادپت شو...

۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

خانه‌ی کودکی


بهمن نود تحولی بزرگدر زندگی‌ خانواده‌مان اتفاق افتاد . الان که نگاهش می‌کنم می‌بینم چه خوب و هیجان انگیز و جالب بود این تجربه‌ی اثاث کشی و خانه‌ی جدید و...
* * * *
اینکه اولش از کی شروع شد را درست یادم نمی‌آید.‌‏
زنگ خانه را زدند و صدای کامیونشان پشت در شنیده می‌شد. درهای بالا و پایین هر دو باز بود. می‌پرسیدند شیشه هر چه دارید اول بدهید که جاسازی کنیم. بهشان گفتیم از همین در بالا بیایند تو. فرش‌ها را نیمه تا کردیم. هنوز برف اول بهمن در حیاطمان مانده بود. با کفش‌هایشان می‌آمدند تو و بدون آنکه به آن پادری دقت کنند، خیسی کفش‌هایشان روی کاشی‌ها و موکت‌ها نقش می‌بست. من؟ حرصم گرفته بود. هی پیش خودم می‌گفتم اینجا خانه‌ی ماست. قانون خودش را دارد. نباید با کفش کثیف وارد شد. هر چند خودم بارها دیرم شده بود و با کفش دویده بودم بالا و از اتاق وسیله برداشته بودم، اما ماجرای من فرق داشت. حالا چند تا غریبه آمده بودند و وسایل را یکی یکی پشتشان می‌زدند و می‌بردند.‏
بهت‌زده بودم.اما به گمانم اولش اینطوری شروع شد که گفتند چسب پنج سانتی می‌خواهند و چسب ما در آن شلوغی خانه پیدایش نبود.‏ من بدو بدو از خانه خارج شدم و از در پشتی کوچه برای خریدن چسب رفتم. اشکم روان بود. هوای آن شب از آن هواهای یخ بود. چسب را که گرفتم باز بدو بدو آمدم و با همان کفش‌هایم وارد خانه شدم و... لال شده بودم. میدانستم که حرف زدنم معادل با گریه و بعد ناراحتی همه است. انگار تازه باورم شده بود از خانه‌ی کودکی می‌رویم. نه که خیلی اهل دل بستن به خانه باشم، نه! بهت‌زده بود. کامیون اول که به سمت خانه‌ی جدید رفت، کف خانه دراز کشیدم و گذاشتم اشک‌ها آرام آرام بریزند. آن همه آشفتگی اطرافم، آشفته‌ترم می‌کرد.‏ اما دیگر باورم شده بود.‏
حالا که به آن خانه تقریبن خالی می‌روم دیگر انگار برایم عادی شده. گل رزی که نوروز هر سال به زور به دنیا می‌آمد، امسال خیلی زودتر از موعد غنچه داده، محض دهن کجی یا چه را نمی‌دانم. دیروز عصر کندیمش که از نبودنمان در این خانه باخبر نشود. آخر گل‌ها هم دل دارند.‏
 پ.ن: پنج‌شنبه ششم بهمن 90 ساعت 18:30...‏
پ.ن2: جای جدید خوب است. هیجان انگیز است. تجربه‌ی داشتن همسایه بالا و پایین برایم خنده‌دار است. اینکه نتوانم در پله‌ها هار هار بخندم و بلند حرف بزنم برایم ژانگولربازی خودش را دارد. تجربه‌های جدید صبر کنید آمدم :دی
پ.ن3: تنها جای درددار ماجرا، اسباب‌کشی دوباره است و دوباره هرج و مرج و دوباره کارتن و بسته بندی و.... شما بخوانید گشاد بازی :ی

۱۳۹۱ دی ۱۴, پنجشنبه

تسلیم

آدمی هم گاهی تسلیم می‌شود. می‌گوید تسلیم و بعد منتظر می‌شود ببیند سرنوشت لعنتی چه چیزی برایش رقم می‌زند. فقط منتظر. می‌فهمی؟ منظورم این است که اگر تصمیمت تسلیم بود، حق نداری بنشینی برایش مویه کنی. به کارهایت برس، هر موقع زمانش رسید اگر لازم بود برایش مویه کن و دست و پا بزن. اما الان حق کم آوردن نداری.‏
تسلیم! اما انقدر کار برای انجام دادن هست که تسلیم برابر آنها خود ِ شکست خواهد بود. می‌خواهم بگویم همیشه چیزی برای از نو شروع کردن هست.‏ 
  پ.ن: Don’t Give up-Josh Groban رو شنیدید؟ بشنوید و لذت ببرید.

۱۳۹۱ دی ۷, پنجشنبه

حرف تردید یه نسله میون رفتن و موندن*


بدترین زمان همان لحظه‌ی آخر است... که چشم در چشم هم هستید و از هم خداحافظی می‌کنید..
نمی‌دانید دفعه بعدی که باز از هر چه می‌گویید کی خواهد بود، هی خودتان را خوب نگه می‌دارید... تا لحظه آخر خنده و شوخی که این دقیقه‌ی آخرجدا شدن راحت باشد برایمان... 
اما نمی‌شود.. راحت نیست... این درد جدا شدن لنتی‌ست.. چشم در چشم ِهم که می‌گویید خداحافظ، گریه‌اش می‌گیرد. قبل‌ترها انقدر اشکش زود روان نمی‌شد اما الان انگار بعد از این چند سال دوستی شبیه شدیم...
باز لبخندم... سفت در آغوش می‌گیرمش و.........
آسانسورها اما ساخته شده اند برای تنهایی گریه کردن پس از جدایی... تنهایی به زمین و زمان فحش می‌دهی که لنت به بدرقه؛ لنت به فرودگاه امام و....‏
.
این را 13 مرداد نود نوشتم. الان سین برای تعطیلات برگشته و باز از هر چه که دیدیم و ندیدیم می‌گوییم و به ترک دیوار هم می‌حندیم.
*اولین حرف؛ کاوه یغمایی

۱۳۹۱ آذر ۴, شنبه

عاشورای 88

آرشیو شبح اپرای قبلی را میخوانم و بعد از سه سال به این فکر می‌کنم که "با ظلم هم ماند"...
١- سنگ را بسته اند و سگ را گشاده!
ولی گشادگی این دفعه خیلی بیشتر از 30 خرداد و 16 تیر و 13 آبان بود. شبیه سازی خوبی بود برای عاشورا! به جرات میگم امروز بیشترشون بسیجی و لباس شخصی بودن!
اولین صحنه ای که امروز صبح دیدم: تو مترو طالقانی، بسیج، ملت رو با باتوم از بالای پله برقی مینداختن پایین!

٢- یارو با اون چفیه‌ و باتوم تو دستش بالای پل کریمخان وایساده بود و بهمون می گفت برین تو خیابون پایینی! ماشینای زیر پل برای حمایت از مردم ِ پیاده، شروع به بوق زدن کردن. طرف از حرصش، از روی پل پاره آجر مینداخت رو ماشینای زیر پل.
این ماه، ماه خونه! اما به نظر تا سرنگونی یزید هنوز وقت بسیار است.

٣- چه سرها که جلویمان نشکستند و چه کتکها که نخوردند و چه کودکانی که نگریستند و... و چه شعارهای تندی که ندادیم و چه فریادها که برای آزادی رفیقانمان نزدیم و...

٤- باتوم و تیر پینت بال بود که حواله مردم می کردند. لباسم رنگی شد. یه بنده خدایی، پارچه سبز که رویش یا حسین نوشته بود، بهم داد که اینو ببند به خودت، اگر ببینن تیر خوردی میزننت! آن وسط مانده بودم بخندم یا به حال زارمان گریه کنم که هی پسر خوب، این هم سبزه، هم روش حسین نوشته، یعنی خودِ جرم! :دی

٥- هی با خودمون تکرار کنیم این جمله رو: با کفر میمونه اما با ظلم نه!

۱۳۹۱ مرداد ۷, شنبه

تجربه‌‌ی هیجانی به وسعت هیجان یک سیاهی‌لشکر در افتتاحیه المپیک


راهنمایی که بودم یه معلم آواز و موسیقی اومد مدرسه‌مون. مدرسه‌ی خوبی بود. یادمه اون زمونا هر کسی رو محله‌ی خودشون ثبت‌نام می‌کردن. شهرک دو یا سه تا مدرسه‌ی راهنمایی داشت. هر دوتاش هم معروف بود به خوب نبودن بچه‌ها، از لحاظ درسی و اخلاقی. مدرسه غیرانتفاعی برو هم نبودم. اما یه مدرسه‌ای بود طرف میدون کاج، تعریفش رو زیاد شنیده بودیم. ینی برای من که اون موقع‌ها فرقی نداشت، اصن تو فاز جای بد و خوب نبودم. ولی مامان خیلی دنبال میکرد این چیزا رو. براش مهم بود جای خوبی باشم. که بگه دخترم فلان مدرسه‌ست. به همین سادگی‌ها نمیذاشتن برم اونجا، خونمون اونور نبود. اون زمونا یه راه مصطلح این بود که قبض برق یکی دیگه رو میگرفتی و میگفتی ببین خونه ما همینوراست و... اما مامان به مدیر مدرسه گفت: خونه‌ی ما اینجا نیست. منم نمیخوام دروغ بگم، براش هم سرویس میگیرم تا خونه، شاگرد اول مدرسه بوده و فلان مقام تو مسابقات و... گفت و گفت. یه جوری پیش برده بود بحثو که انگار اگه منو ثبت نام نمی‌کردن مدرسه‌شون باخته بوده :)). ثبت‌نامم کردن و خیلی هم خوب بود و خوش گذشت اون سه سال. البت نه به اندازه‌ی سه سال دبیرستان. دو تا دوست هم از همون دوران دارم که بعدتر دبیرستان هم با هم بودیم و هنوز روابطمون هست و دوستتر شدیم.
دوران راهنمایی ینی شکوفا شدن استعداد بازیگوشی من و نگار و مهشید. در کنار تمام تئاترایی که من و نون و میم توش بودیم و کارگردانی و نویسندگی‌شون رو داشتیم، همیشه شاگرد اول کلاس بودم. از همون موقع‌ها رقابتمون با نون شروع شد. برای من مهم نبود. ینی حس میکردم اینکه آدم شاگرد اول نشه عجیبه، به بیست عادت داشتم، اما نون همیشه نگران بود. تمام نگرانیش هم برای مامانش بود و ترسیدن ازش... رقابتمون تا دوران کنکور هم ادامه داشت. بعد اون رشته‌ش متفاوت شد دیگه فقط دوستیمون موند سر جاش.
خلاااصه داشتم میگفتم، اواخر اول راهنمایی که بودم یه معلم آواز و موسیقی اومد مدرسه. قرار بود یه گروهی باشیم که بنوازه و بخونه و... خوب من که بلد نبودم چیزی بزنم. اما خوندن چرا... حداقلش اینکه سابقه‌ی سرودای مدرسه بود. بعد از تست گرفتن معلم از بچه ها، قبول شدم. آهنگای انتخابی ای ایران و دو تا آهنگ دیگه که هر چی فکر میکنم الان یادم نمیادش. تنبک و سه تار و سنتور و فلوت بود. من و چند نفر دیگه هم آواز.. من گروه زیر بودم.. یه تنبک زن داشتیم که سوم راهنمایی بود. به وضوح بزرگتر از بقیه بود. دوستش داشتم. جذبش شده بودم. جذب چیش؟ شاید موهای کوتاهش، نحوه‌ی تنبک زدنش. تو گروه مراقبم بود. همون موقع هم با نحوه‌ی خودکار دست گرفتن و نوشتنم همه رو متوجه خودم کرده بودم.
هیچی دیگه. در کل میخوام بگم اون دوره‌ای که ما تمرین می‌کردیم از بهترین روزهای ممکن بود. بس که تجربه‌های جدید بود و با آدمای متفاوت بهمون خوش گذشت. در نهایت هم یکی از اجراهای خوب جلوی مادر پدرامون بود. قشنگ میشد خوشالی رو تو چشمشون دید. ما؟ هممون رو هوا بودیم از ذوق اجرامون.
حالا چی شد که یاد این ماجرا افتادم اصن؟ افتتاحیه المپیک رو که می‌دیدم حس کردم چقدر اون آدمایی که وسط استادیوم بودن و در حال اجرا، اون لحظه هیجان داشتن و بهترین لحظات زندگیشون بوده . حتی اگر دیده نمیشدن. حتی اگر فقط یکی مثل من وجود داشته باشه که به احترام اون همه زحمت کارگردان و عواملش کلاهش رو از سر برداره و اشک تو چشماش جمع شه.
به نظرم این ماجرا همه جا هست. تو هر کار و پروژه بزرگی که شرکت کنی، هر چه استرسش بیشتر باشه تهش از اجراش هیجان زده تر میشی و برات خاطره ساز تر میشه.

پ.ن: یه روزی که خلوت‌تر شدم میرم ببینم میشه رو صدام کار کنم یا نه؟ نمیخوام برم آهنگ بخونما، صداشو ندارم. اما این گروه‌های آواز رو دیدین که یه عالمه زیر و کر دارن؟ وای فکرشم هیجان انگیزه..:ی
 پ.ن2: وقت و حوصله‌ی دوباره‌خوانی و ویرایش نیست.

۱۳۹۱ تیر ۲۷, سه‌شنبه

مواضعمان را...


یکی سر شاخه نشسته بود و داشت از ته اره‌ش می‌کرد. بهش گفتن مگه اون حکایت رو نشنیدی که... گفت درخت مال خودمه، به شما هم هیچ ربطی نداره. افتاد زمین و پاش پاره شد. اومدن بهش گفتن دیدی... گفت هر چی پاره شده، مال خودمه به شما هم هیچ ربطی نداره. ازش کلی خون رفت. بهش گفتن داره ازت خون... گفت خون خودمه به شما هم ربطی نداره. یکی گفت دوستانه یه سوال بپرسم راستشو می‌گی؟ گفت بپرس. گفت واقعا داری چه غلطی می‌کنی؟ جواب داد هیچی، سر موضع و حرفام ایستادم!
«چسب زخم - ابراهیم رها»

پ.ن: برای وایسادن سر مواضع‌مون، چندبار دونسته کله‌خربازی در آورديم و تا تهش گند زدیم؟!

سیب وسوسه‌گر (3)

آنجایی که ما تخم‌هایمان را شکستیم و بیرون آمدیم
با لایه‌های لزج روی پلک‌هایمان،
با دست و پاهای شل‌ و ول و تعادلی که روی فک پایینمان بود،
آدم و حوا سیب گاز می‌زدند و به ریشمان می‌خندیدند..
راستی خدا
آدم و حوا را که شیطان فریب داد،
گول زدن تو کار کدام نمک به حرامی بود؟

۱۳۹۱ تیر ۲۶, دوشنبه

سیب وسوسه‌گر (2)

از حوا خنده‌ام می‌گیرد که عریانی پنهان می‌کرد و از حافظ که منتظر می‌ماند تا انگورها شراب شوند!

۱۳۹۱ تیر ۲۵, یکشنبه

سیب وسوسه‌گر (1)


با دهانی کج شده از تقدیر،
نگاه می‌کنم به خدایی که پسر ندارد، زن ندارد، مست نمی‌کند.
تو هم رو کن دست پیامبری‌ات را، در سفره‌های خواب. معجزه کن با نان و شراب و خاک... که مزه‌ی لوطیانه‌مان بود.
. . .
هر شب
از خاک به خاک، و از خاکستر به "خاک بر سر" افتادیم.
از فرط تختخواب و سیگاری...  که باید ترکت کنم..

۱۳۹۱ تیر ۱۶, جمعه

تهران‌شناسي به سبك پارازيت 88

 ۱۶ آذر به انقلاب ختم می شود. ادامه‌ی انقلاب به آزادی می‌رسد. اما تا رسیدن به خود تندیس آزادی باید همچنان ادامه داد. جمهوری اسلامی با آزادی فاصله دارد. در حالیکه در ظاهر با هم در یک امتداد هستند اما فاصله مطمئنی با هم دارند. جمهوری اسلامی با رسیدن به رودکی تمام می‌شود اما آزادی همچنان ادامه دارد. انگار که جمهوری اسلامی تمام توانش در همراهی با آزادی تا همان رودکی بوده است.
ملت خیابان کوتاهی است که با رسیدن به جمهوری اسلامی پایان می پذیرد.
سفارت انگلیس هم در جمهوری اسلامی قرار دارد. سفارت روسیه با اینکه در نوفل لوشاتو قرار دارد اما آن هم به جمهوری اسلامی نزدیک است.
اگر از انقلاب به آزادی و جمهوری اسلامی بخواهید برسید٬ مسیرها در تضاد با یکدیگر هستند. برای رسیدن به آزادی باید انقلاب را ادامه داد و برای رسیدن به جمهوری اسلامی باید از آزادی و انقلاب فاصله گرفته و انقلاب را رو به پایین رفت.
ایران هم خیابانی است که فقط عده‌ای خاص با عقایدی خاص‌تر در آن جای دارند.
پاسداران همان سلطنت‌آباد سابق است. فقط اسمش عوض شده. جهت همان جهت و شیب همان شیب است.
نبرد به پیروزی می رسد... و برای رسیدن به فرجام به هنگام باید رفت.

پ.ن: اين را پارازيتي‌ها در يكي از برنامه‌ها آبان 88شان خواندند. 
پ.ن2: این پست را از جیمیل میفرستم. آیا درست کار خواهد کرد؟ بالاخره ایرانیم و دسترسی به بلاگر از جای‌جای میهن اسلامی‌مان سخت..

۱۳۹۱ تیر ۱۳, سه‌شنبه

به اميد خردادي پر از حادثه‌ي خوب



این پست در دي‌ماه 87 در 360 مرحوم نگاريده شده، زماني که خاتمی را در دانشگاه تهران ديدم و گفت هنوز معلوم نیست بیاید یا نه. و من به عنوان یک دهه شصتي، از موسوی فقط يك اسم مي‌دانستم و بس. زمانی که هنوز اعتقاد راسخ داشتم اگر در انتخابات شرکت کنیم اوضاع خوب خواهد شد.
شايد بهتر بود اسم اين پست را مي‌گذاشتم "نوستالژي‌هاي الكــــــي".. تك تك نوشته‌هايم آن زمان حاكي از سرخوشي بود. مدت‌هاست كه من آدمي متفاوت از خود ِ قبل‌ترهايم را تجربه مي‌كنم.
« در راستای اینکه در ایران فقر و بدبختی وجود ندارد و همه چیز خوب است و خیلی هم خوب است و آن‌قدر همه چیز این دور و بر خوب است که آدم نمی‌داند از کجایش بگوید که دلش کباب نشود و بدبختی و بیچارگی اصلاً کیلویی چند در این مملکت و... و بالاخره است.
دولت عدالت محور بالاخره من را گرفت و مریض شدم به نحوی که بیا و ببین(حالا نه آن­قدرها هم دیگر). البته لازم به توضیح نیست که آدم‌هایی که مرض دارند اصولاً لازم نیست مریض باشند و بالعکس. که بنده در شرایط کنونی طبعاً در دسته بالعکس قرار می‌گیرم! 
سرم درد می‌کند. حالا برای چه نمی‌دانم. گفتم که فقط یک سردرد ساده­ است، اینطور که تو فاصله گرفتی آدمي حس می­کند هپاتیت دارد. با این احوالاتی که دارم و اوضاع درس و مشق‌ها، به یاد کوچ و بعد هم گرانی مسکن افتادم. گویا از تابستان امسال مشکل مسکن به آن دنیا هم کشیده شده، امکانش هست آن دنیا خانه به دوش شوم.
* از آنجا که با ادامه‌ي روند یافتن راهکار برای هر چه از هر كجا و به سعي هر چرندي، ممکن است فرصتم برای مردن تمام شود لطفاً یکی بیاید و زودتر من را خودکشی کند.:دي »

پ.ن: همان چهار سال پیش، اميد نامي برايم كامنت گذاشت: "فکرش رو بکنید که این نوشته‌ی شما دویست سال دیگه خونده بشه و توی ایران هنوز دعوا سر آزادی و عدالت و این چیزها باشد. اون وقت می‌دونید چی میگن؟  میگن: خوش به حال مردم دویست سال پیش، ما نسل سوخته ایم..."
آخرش خودم کامنت­ها را اينطوري تمام کرده بودم: " فردا آغاز سال 88ئه... امیدوارم خردادی پر از حادثه‌ی خوب داشته باشیم؛"
پ.ن2: امیدوار بودم! هی بابا...  نه كه الان نباشم‌ها...:ي

۱۳۹۱ تیر ۷, چهارشنبه

تکه پاره‌های سرگردان

تقصیر من نبود اگر آن‌ روز تو سوختی و من تماشا کردم.
باور کن سعی کردم. مگر ایمان شرط معجزه نبود؟ من که ایمان داشتم از خاکم، به خاک می‌روم.
هر چه از تنم می‌کَندَم که شعله‌هایت را خاموش کنم، نه خبر از خاک بود نه خبر از آبی که گِلیم کرده بود
با تکه‌های گوشت و خون ِ‌داغ که نمی‌شد نجاتت داد...
آخر تو سوختی و من برای تکّه پاره‌های سرگردان خودم اشک ریختم.

۱۳۹۱ تیر ۲, جمعه

دست‌های آلوده


دست و پا می­زد و اشک می­ریخت! شب­ها! یادت که هست؟ خواب را ازمان گرفته بود. باید آرامش می­کردیم. آرامش کردیم ولی به شیوه­ای دیگر. اشک­هایش دیگر خواب و خوراکمان را ربوده بود. باید آرامش می­کردیم. حق این را نداشتیم که به همین شکل رهایش کنیم. ما نه آن قدر معمولی بودیم که بخواهیم با دعوا و قهر و این حرف­ها بگذاریمش کنار و نه آنقدر ویژه که بتوانیم تحمل دیدن اشک­هایش را داشته باشیم. باید آرامش می­کردیم.
از دیشب دارم از خودم می­پرسم نکند اشتباه کردیم؟ نکند نباید اینطور آرامش می کردیم. هرچه باشد... نمی­دانم، این هم راهی بود. در اوج تمامش کردیم تا که در حضیض دست به هر کاری نزنیم. فقط باید حواسمان باشد تا چند روز با کسی دست ندهیم، این دست­ ها بوی خون می دهند!

خیس

تو توی غذاهات کمتر پیاز بریز تا دهنت بو نده،
منم قول میدم به جای کتاب وایتکس بخونم تا فکرام تمیز شه.
*
بیا بریم... میخوام حرف آخرمو، خیس، همون اولش بهت بگم.