‏نمایش پست‌ها با برچسب تردید یک نسل. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب تردید یک نسل. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ خرداد ۲۷, سه‌شنبه

وداع با کارخانه

فردا روز آخریه که میرم کارخونه...
این 2.5 ماهی که اونجا بودم بسیار هیجان انگیز بود. خیلی چیزای جالب و خوبی یاد گرفتم.. با فضا و آدمای خوب و جذابی آشنا و دوست شدم.
اما محلش دور بود.. یه جورایی از زندگی میفتادم وقتی میرفتم میومدم. از خستگی ولو میشدم.. بعد اینکه من آدم کارهای روتین نیستم. یعنی اگر چیزی تکراری شود ممکن است اولش خوشال باشم که چه راحت، اما سه چار روز بعد اعصابم به هم می‌ریزد و دلم دغدغه‌ی جدید میخواهد....

به جرات می‌گویم تجربه‌ی کاری این دو و نیم ماه، از بهترین تجربه‌های سالهای اخیر بود. آدمی باید این تجربه های ناب و روزای جذاب را در کارنامه‌ی زندگیش ثبت کند. :)

۱۳۹۳ خرداد ۲۰, سه‌شنبه

به بهانه‌ی جشن فارغ‌ التحصیلی

فردا جشن فارغ التحصیلی ارشدم است. عمیقن دوست داشتم اگر قرار است جشنی برگزار شود آدمهای دوست‌داشتنی و عزیز زندگی‌م هم در آن حضور داشته باشند و موقعی که سوگند می‌خوریم در چشمانشان نگاه کنم و بهشان بگویم که چه بودنشان خوب بوده و هست، چه همه زندگیم هستند. بگویم که با همه‌ی بالا-پایین‌های زندگی‌مان، همین که این بالا ایستاده‌ام به پشتوانه‌ی آنها بوده..
اما این دانشگاه مسخره، جشن گرفتنش هم مسخره است. کلن در ایران، در رشته‌های فنی چیزی به اسم جشن باشکوه فارغی هست؟ هیچ حس خاصی به فردا ندارم مگر دلتنگی... دلتنگی برای آدم‌هایم...

یکی از فامیل‌های دور(و نزدیک)، عکس فارغ التحصیلی لیسانسش را گذاشته. آلبرتا مهندسی شیمی خوانده. در عکس‌ها پدر و مدار و دو تا از عموهایش هم هستند. عکس‌ها را می‌بینم و ذوق می‌کنم از دیدن فامیل و هی می‌گویم پ چقدر بزرگ شده، چقدر زیباتر شده... بعد هی ناخودآگاه، جشن فارغی فردا را با عکسهای پ مقایسه می‌کنم و لابد اندکی هم غصه می‌خورم. -خودم قبول دارم که دیوانه‌ام :ی-
شک ندارم که با سین و الف بهترین ساعتها را بگذرانیم و از اول تا تهش خواهیم خندید. اما آدم است دیگر، گاهی دلش علاوه بر دوستان‌، آدم‌های دیگری را نیز می‌خواهد...

پ.ن: حالا همین امشب باز باید موضوع خانه و شریک لامصبمان روی اعصاب برود و موضوعات قدیمی سر باز کنند. همین امشب باید مامان از عصبی بودن، دست درد بگیرد و هر چه بهش اصرار کنم خوب بریم دکتر، گوشش بدهکار نباشد و... خوب گناه داریم :(

۱۳۹۳ اردیبهشت ۶, شنبه

ریسکی به نام زندگی


‏می‌دونید برام عجیبه که وسط تعریف پروژه‌های جدیدی که تو ذهنشه و هیجاناتش، بدون اینکه ازش بپرسم از حقوقش برام میگه حقوق بالایی که موقع گفتنش یه هیجانی پشت صداش خوابیده و معلومه ذوق داره... آدم ریسک پذیری که حالا نسبت به دو سال قبلش، موهای سفیدش بیشتر شده اما هیجانش پابرجاست .‏‏ این قضیه‌‌ی حقوق گفتن تو ایران و دور و بری‌هام جا نیفتاده، جایی که وقتی میخوان حقوقت رو بپرسن کلی ببخشید میگن و آدمو بیشتر معذب می‌کنن. شایدم قضیه اینه که میدونه وقتی از بلندپروازی‌هاش برای من میگه چقــــدر خوشحالم می‌کنه... قطعن از کوچیکیم نقش برادر بزرگتر رو برای من بازی کرده و پیشرفتش خوشحالم می‌کنه حتی اگه جلوش خیلی هم ذوق نکنم و فقط به ایول چقد عالی، بسنده کنم.‏


یه چیزی که تو زندگی یاد نگرفتم همین ریسک کردن بوده... از ریسک کردن ترسیدم، ترسوندنم. امسال باید بیشتر از پارسال یادش بگیرم و ازش لذت ببرم. با هر کدوم از بردهام خوشحال شم و با باختنم بیفتم رو زمین و باز پاشم و تجربه جمع کنم برای خودم. یه جور هیجانی که آدمو قلقلک می‌ده...
 این مدل سر کار رفتنم هم یه جور ریسکه برای خودش، و خودم:ی. اول کار کارخونه تو کرج و چیزای جدید یاد گرفتن و استرس جای دور. بعد هم که به فاصله کمتر از یه ماه کار دانشگاه پیشنهاد شد. کاری که ردش کردم و بعد با اصرار استاد از فردا میرم سرش.. تا آخر اردی‌بهشت 6-7تا یکشنبه و سه‌شنبه مونده ولی میرم که ببینم چه چیزایی ازش یاد می‌گیرم و چه چیزایی به گروه اضافه می‌کنم. حتمن با بابا بحث خواهم داشت سر اینکه هر روز نیستم (هه فکر کن، ما حتی برای سر کار رفتن هم بحث داریم، انگار داریم میریم علافی تو خیابون).

خلاصه که زندگی ریسک است. زبان بخوانید. مقاله بنویسید. کارهای گوناگون و جدید کنید. جاهای جذاب بروید. باشد که لذتش رو ببرید.

پ.ن: مدتهاست که دلم نوشتن می‌خواست. حتی ثبت روزمره‌هایم.

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

جابجایی مرزهای علم، سرآغاز تردید

    در خارجه‌ی دور، مرزهای علم ِ جراحی رباتیکی ِ به شکل خوبی جابجا شده‌اند و این موضوع با چشمان غیرمسلح هم قابل دید است و متسفانه این موضوع وسوسه‌انگیز است. رباتیک و پزشکی به شکل بدجوری با هم گره خورده‌اند به نحوی که آدمی هر از گاهی دلش می‌خواهد برود خارجه. به خصوص که بداند حدود یک پنجم یا کمتر از ماجرا حل باشد و بماند آن بقیه‌ی اصلی‌تر که هی ذهنش را بخورد که چی درست است و چی غلط و چجور همه خوشحال هستند و... کافی‌ست آدمی باشی که به فرعیات بیشتر از اصلیات بپردازی. اصلن اصل و فرع کدام است ...
به عبارتی این شکلی می‌شود که یک دل می‌گوید برو برو، و یکی دو سه دل می‌گوید چه کاریه؟ نرو.. خلاصه که جدال سخت و مسخره‌ای‌ست. 

پ.ن: به وقت نهار 24 اسفند 92 و سوال ف که خوب مهرناز، برنامه بعدیت چی شد؟ و جوری استیصال را در چهره‌ات ببیند که خودش بگوید خوب سوال بعدی :ی
پ.ن2: جراحی رباتیکی بحثی وسیع، سخت، عمیق و جذاب است. capsular robotics و Concentric tube robot  ها را کجای دلم بگذارم؟ دنیای از شگفتی‌هاست... 
پ.ن3: ما در کارمان یک بخش ِ جالب رضایت ِ پزشکان را داریم. مثلن همین ربات دستیار جراح اندوسکوپ، یا ربات توانبخشی یا... به نظرم باید یک بخش راضی کردن دانشجویان فارغ‌التحصیل ارشد را هم در برنامه قرار داد.

۱۳۹۲ شهریور ۲۲, جمعه

دل تنگ

برخی آدم‌ها هم دلتنگ هستند. بدین صورت که عزیزی را می‌بینند، یکهو از فکر نبودنش اشکشان روان می‌شود.
زندگی همین است.. اما این زندگی بر آدم‌های دلتنگ سخت‌تر می‌گیرد.

پ.ن: لابد برای همین است که رفتن برایم سخت است، که حس می‌کنم نمی‌توانم یکهو حجم عظیمی از آدم‌هایم را نتوانم هر موقع که قصد کردم ببینم.
پ.ن2: پارسال تابستان که یکی از رفقای جانی رفت، از چند روز قبلش هی فکر نبودش در ذهنم می‌گذشت و اشکم می‌شد. این هم از مصداق‌های غمگینی ِ یک آدم ِ دلتنگ.
پ.ن3: این فکر نبودن و دلتنگی، فقط محدود به مهاجرت نمی‌شود..
پ.ن4: فردا میم بعد از بیست روز، چند ساعتی می‌آید. :)


۱۳۹۲ تیر ۲۱, جمعه

گرمای آرامش بخش دست‌ها

ثبت حس خوب و آروم این روزها...
انقدر آروم که تو اوج ناآرومی،، باز یه گوشه‌ی ذهنم هست که آرومم می‌کنه و میگه بیخیالِ دنیا. الان رو بچسب.

۱۳۹۲ خرداد ۲۳, پنجشنبه

راه سبز امید -خیابان قبل از انتخابات-

سه شنبه ساعت هشت شب، حالم خوب نبود. این رو به گواه پست قبلی که نوشتم میگم. خسته بودم از بحث کردن، از امید داشتن، از فکر کردن به فردا و...
چهارشنبه اما موضعم فرق داشت. یادم نبود که گفته‌ام تا یک هفته نمی‌خوام از خونه تکون بخورم. هی این دست و اون دست کردم و نرفتم دانشگاه. یک شال سرمه‌ای سر کردم و مقنعه رو تا کردم و چپوندم تو کیفم که دم دانشگاه سر کنم. کفشم رو پوشیدم و یهو لحظه آخر برگشتم تو اتاق و شال سبزو سر کردم و زدم بیرون، زدم بیرون که خیابونی شم، که کل روز رو با مردم رودررو شم، حرف بزنم، بهشون تراکت بدم..
تراکت ها رو پخش کردم. هی دوستام بهم اضافه شدن و با هم از کارمون لذت بردیم.
آخراش خسته بودم باز تمام تلاشم رو می‌کردم یه لبخند ِ امیدوارانه بیارم روی صورتم و بهشون بگم "بفرمایید" تراکت. آدمایی که تو صورتمون نگاه می‌کردن و لبخند میزدن، آدمایی که انگشتشون رو به نشونه‌ی پیروزی بالا میاوردن، آدمایی بودن که وقتی عکس خاتمی و بیانیه‌ش رو دستمون می‌دیدن خوشحال میشدن و عکسش رو می‌گرفتن بزنن رو ماشینشون و...، با همه‌ی اینا پر از انرژی می‌شدیم.
بودن آدمایی که این وسط انرژی‌ت رو بگیرن. آدمایی که بهمون میگفتن نکن این کارارو، یا به چه امیدی آخه؟ اون آقای پیری که تو بانک کار می‌کرد و منو گرفت به حرف زدن و تهش انقدر روند حرف زدن برام آزاردهنده بود که آرزو میکردم کاش یکی از بچه‌ها بیاد پیشم.. یا.. همه‌ی اینا هم وجود داشت. اما انقدر انرژی جمع‌ ما و آدمای اطرفامون تو خیابون زیاد بودکه اینا هیچ تاثیری نداشتن
پیاده روی مترو حقانی تا ونک و روزنامه پخش کردن بچه‌ها بین ماشینا... شب پیاده روی تا خونه و تراکت گذاشتن پشت برف پاک کن ماشینا و صدای دزدگیرشون و تند کردن قدم‌هام...

همه‌ی اینا از اتفاقات جذاب دیروز بود، خیابونی شدن من وآدمایی که دیروز باهام بودن و دوست‌داشتنی‌ترین‌هام هستن. حالا می‌گیم احتمالن روحانی و قالیباف میرن دور دوم. آخر همه‌ی این اتفاقات و بحث‌ها، اگر چیزی که میخوایم نشد، عیب نداره. ما تلاشمون رو کردیم. ما باز امیدوار شدیم. سبز شدیم. زندگی کردیم... زندگی باز هم ادامه دارد. در دانشگاه، در کافه‌ها، در خیابان‌ها، ما دست در دست هم خیابان‌ها را گز می‌کنیم و به راه چاره می‌اندیشیم.. ناامید می‌شویم اما باز راهی میابیم برای ادامه دادن این راه سبز ِ امید...

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۹, یکشنبه

آدم ِ ندانستن‌های عمدی

قبلن گفته بودم که آدم ِ تصمیم گیری ِ حال شده‌ام. نمی‌خواهم به آینده‌م فکر کنم و برنامه ریزی بلند مدت کنم. نمی‌خواهم فکر کنم فلان موقع درسم تموام میشود، بعدش باید فلان موقع اپلای کنم و فلان موقع رفته باشم و....
اصلن به گمانم برای همین تصمیم و اخلاق جدیدم است که خیالم آرام‌تر شده و دغدغه‌ی ذهنی‌ام کمتر.
حالا تصور کن کسی که قبولش داری یکهو بی مقدمه ازت بپرسد "برنامه‌ی بعدت چیست؟"من؟؟ هیچ! فقط تته پته می‌کنم و می‌گویم نمی‌دانم و بعد هر دو خنده‌ی تلخی می‌کنیم و ادامه می‌دهیم..
بهش نمی‌گویم که دوست ندارم بدانم بعدش را.. که لابد این نداستن و اصرار بهش، از ضعف‌هایم است. و حالا باز ذهنم آشفته شده.

در نهایت اینکه خبری نیست. :)

۱۳۹۲ اردیبهشت ۹, دوشنبه

تصادف :((

امروز ظهر با میم چت میکردم. وسط حرفاش گفت بابا این ژ هی از پروژه و دفاع و خارج میگه. البت همیشه نمیگه برم خارجا، مثلن اگه قبل از کتابخونه اومدن پشت ترافیک مونده باشه میگه اه و این مملکت مزخرف و ... ولی اگه شب قبلش پارتی و مهمونی باشه میگه همینجام خوبه‌ها... بمونیم.
حالا حس می‌کنم ماجرای منه.
همه چیز خوب و آروم بود. خبر تصادف اتوبوس رو تو رسالت خوندم که راننده اتوبوس با مسافرش دعواش میشه و از ماشین پیاده میشه و ماشینو وسط خیابون میذاره. یهو راننده مینی‌بوس شاکی میشه و میره ماشینو ببره کنار خلاصه بلد نبوده و ماشینا رو زیر میگیره و مردم رو له میکنه و آخرش هم تا نصفه میره تو میدون و.... چند نفر که به طرز فجیعی مردن...
این صحنه‌ای که یکی از بچه‌ها دیده بود و تعریفش کرد رو تصور می‌کنم. گریه‌م می‌گیره.. هق هق... اینجا کجاست؟ کلن زندگی چیه؟ :((

بازم تصادف... تو اردی‌بهشت.. متنفرم از تصادف و این اردی‌بهشتای لعنتی :((

۱۳۹۲ فروردین ۱۱, یکشنبه

ربع قرن تجربه :ی

گاهی وقت‌ها هم آدمی از خوشی و دوس داشتن و دوست داشته شدگی، لال می‌شود، بغض میشود، میبارد‏..‏
همین الان که اسمس میم را خواندم اشکم راه افتاد... پ چیزی نمی‌گوید و من می‌دانم‌َش و باز اشک...
من آدم خوشبختی هستم که این همه آدم دوست داشتنی را همیشه کنارم داشته‌ام و دارم.
بعد هی به خودم می‌گویم تو قرار است جایی بروی؟ با این اوضاع لوس‌بازی‌ت؟ زندگی‌ت را بکن. با خانواده ای که دلت برایشان می‌تپد.. با...
این دستمال کووووو؟ :))

پ.ن: یازده فروردین 89- آزمایشگاه رباتیک ارس- پروژه لیسانس :ی
یازده فروردین 92- رفت و آمد بین آزمایشگاه رباتیک و کنترل صنعتی- پروژه ارشد
بارالها به به :)).. خودت به خیر کن :ی

بعدترنوشت یازده فروردین: تولدم مبارکه :ی، میدونی چرا؟ یازده فروردین 92 خیلی بهتر از 89 شد :))... رباتم راه رفت بالاخره :ی

۱۳۹۱ اسفند ۲۴, پنجشنبه

...


رستاک میخواند:
دنیای ما اندازه هم نیست...
میبوسمت اما نمی‌مونم…
تو دائم از آینده می‌پرسی، من حال فردامم نمیدونم..
تو فکر یک آغوش محکم باش، آغوش این دیوونه محکم نیست،
صد بار گفتم باز یادت رفت..... دنیای ما اندازه‌ی هم نیست..

و من فکر می‌کنم که چقدر غمگین...

۱۳۹۱ اسفند ۱۸, جمعه

از رفتن‌ها

1- هـ رفته استانبول. با الف عکس گذاشته‌اند. عکس‌ها را می‌بینم و لبخند میشوم از لبخند دلنشین و آرامشان. هی پای هر عکس، هر بدجنسی که می‌کنم هـ با حالت تهدید آمیزی میگوید من برمیگردم تور میبینم دیگه؟:ی یا مثلن من می‌گویم اومدی فلان کار رو هم بکنیم و... یک لحظه از دید الف به قضیه نگاه می‌کنم که چه سختش است هـ برگردد. بعد باز یاد خودم میفتم که هر بار می‌گویم الف شهریور می‌آید ایران، باید کارهایم را زود بکنم چقدر پر از ذوق می‌شوم. بعد خیالم برای جمع خودمان راحتتر میشود. باز دور هم جمع می‌شویم و حرف می‌زنیم و بغض می‌شویم و می‌خندیم و...

2- ف از رفتن ِ هـ در آینده‌ی نه چندان دور گریه‌اش می‌گیرد. من؟ نه.. خوشحالم برایش. ف را خوب می‌فهمم. اما فکرش را بکن، حداقل شش ماه دیگر با هم هستیم. بعد از الان که بخواهی خودت را اذیت کنی هیچی ازت نمی‌ماند. مدتهاست که از فکر کردن به آینده سردرد می‌گیرم، دوست دارم با روزهایم پیش بروم و از لحظه‌لحظه‌اش لذت ببرم. از بودن هـ، از دور هم جمع شدنهای کوتاهمان بین کار.. از دور همی دیروز آن یکی اکیپمان بعد از 2 ماه که چه خوب و هیجان انگیز و انرژی بخش بود....

3- میم قرار بود برود. کجایش هنوز معلوم نبود ولی رفتنش حتمی. برایش خوشحال بودم. ماه آخر که مشخص بود قرار است برود بلژیک، خودش هیجان داشت. ما هم همینطور.. با هم میرفتیم بیرون، خرید، اینور آنور.. من دیگر همان آدم ِ خوشحالی که در پاراگراف دوم شرحش را دادم نبودم. شبها بعد از هر دور ِ همی‌ای، اشکم روان بود که چرا باید یکی برود چون قطعن آنجا برایش بهتر است و حالش خوش‌تر خواهد بود و...؟ چرا اینجا اینطور شد که حتی من هم گاه به رفتن فکر کنم و امیدم به اینجا را از دست بدهم و.... دیشب جای میم بین جمع‌مان خالی بود..

4- خانه‌ی سین بودیم و در جمع اوری لباس‌ها و مواد مورد نیاز در چمدان‌ها کمکش بودیم و در لحظات آخر خاطره بازی می‌کردیم. فردایش بلیط داشت. همه چیز خوب بود. لحظه‌ی خداحافظی جلوی در خانه‌شان، همدگیر را بغل کرده بودیم و اشک می‌ریختیم. یکهو گفتم گریه شگون ندارد، خودم را جمع  کردم و شوخی مسخره ای کردم و با لبخند روی لبمان خداحافظی کردیم.....  میخواهم بگویم همین آدم ِ خوشحالی که تا با لحظات پیش میرود و نمیخواهد خیلی چیزها را باور کند، یکهو جای نبود آدم‌هایش درد می‌گیرد و....

5- هـ تا چند روز دیگر از استانبول برمیگردد و من بار قبلی که دیدمش نگرانی نداشتم از رفتنش، که مطمئن بودم خوش میگذراند با الف. که مطمئن بودم از برگشت زودهنگامش... که الان هربار میگویم دیدمت فلان فیلم را هم بده، فلان ماجرا را هم تعریف کن... بعد یکهو به رفتارم دقت می‌کنم.... پووووووووف.... کاش میشد هر کس میرود همینقدر اطمینان داشته باشم که زود برمیگردد. که اینجا انقدر گل و بلبل هست که او فقط برای دیدن دوستانش یک ماهی رفته مسافرت و برمیگردد همینجا ور دل خودمان....

چقدر ما آدم‌های بی دفاعی شدیم که اینطوری رفقا و آدم‌های زندگی‌مان را از دست می‌دهیم...


تگ‌نوشت- کاوه یغمایی میخواند: حرف تردید ِ یه نسله میون رفتن و موندن...