‏نمایش پست‌ها با برچسب داستانک. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب داستانک. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۱ تیر ۲, جمعه

دست‌های آلوده


دست و پا می­زد و اشک می­ریخت! شب­ها! یادت که هست؟ خواب را ازمان گرفته بود. باید آرامش می­کردیم. آرامش کردیم ولی به شیوه­ای دیگر. اشک­هایش دیگر خواب و خوراکمان را ربوده بود. باید آرامش می­کردیم. حق این را نداشتیم که به همین شکل رهایش کنیم. ما نه آن قدر معمولی بودیم که بخواهیم با دعوا و قهر و این حرف­ها بگذاریمش کنار و نه آنقدر ویژه که بتوانیم تحمل دیدن اشک­هایش را داشته باشیم. باید آرامش می­کردیم.
از دیشب دارم از خودم می­پرسم نکند اشتباه کردیم؟ نکند نباید اینطور آرامش می کردیم. هرچه باشد... نمی­دانم، این هم راهی بود. در اوج تمامش کردیم تا که در حضیض دست به هر کاری نزنیم. فقط باید حواسمان باشد تا چند روز با کسی دست ندهیم، این دست­ ها بوی خون می دهند!

۱۳۹۱ خرداد ۲۰, شنبه

کابوس.. باروت..

  گلوله را کف دست کشیده‌اش گذاشت و آرام لب‌هایش را نزدیک کرد و بوسه‌ای آمیخته با جنون بر آن زد. تمام وجودش از تب می‌سوخت. اگر این کوچولوی طلایی حرکت می‌کرد او هم می­کشت و هم کشته می‌شد درست در یک لحظه. و این زیباترین تلفیق متناقضی بود که تا به حال می‌شناخت، زیباتر از تابلوی مونالیزا که هم می­خندید و هم نمی­خندید. موهای مشکی بلندش بر روی شانه‌هایش سنگینی می‌کرد. رنگ قرمز به موهایش جلا می‌داد خصوصا وقتی از جنس خونش بود... تب تمام صورتش را می‌سوزاند ولی این سوختن را دوست داشت.
  بوی عجیبی می‌داد. تلفیقی از عرق و اشک و خون با کمی لورازپام... وسوسه‌ای عجیب را در وجودش حس می­کرد و این وسوسه زیباتر از تمام وسوسه­های زندگیش بود... پاهای ظریف و لرزانش تاب نگه داشتن این اندام سوزان در تب را نداشت، تلو تلو می‌خورد و نگاهش خیره به خورده‌های آیینه روی زمین ماند. چشمان تب زده‌اش بی روح‌تر و کم فروغ‌تر از آن بود که بتوان رنگش را تشخیص داد ولی این بی روحی را دوست داشت و او را بیشتر شبیه مرده‌ها نشان میداد... و تب! این تب دوست داشتنی و سوزاننده تا گونه‌هایش بالا آمده بود. وان حمام تا نصفه پر آب شده بود و چک چک آب داغ و مه حمام خبر از تب سوخته شدن و سوزاندن و شهوت جنون می‌داد. دوست داشت. همه این لحظات را دوست داشت حتی بوی غلیظ باروت را...
.
  پ.ن: به جا مونده از زمان 01/30/2009 ... بازنشر به بهانه‌ی کابوسی که پریشب دیدم و دیشب از ترسش نخوابیدم.
گاهی اوقات سوختن در تب، حس خوبی به آدم میده! شاید یه جور خلسه... یه جور جدا شدن از همه چیز و فقط ترس از کابوس پیش رو..

۱۳۹۱ خرداد ۱۳, شنبه

جرات پرواز


 دیدی آدم­هایی رو که جرات پریدن ندارند؟ جرات پریدن ندارند و فکر می­کنند برای پرواز کردن باید از بلندترین شاخه پرید ...از این شاخه به اون شاخه می­پرند و وقتی می­پرسی چرا نمی­پری؟ میگن ای بابا! این درخت کوتاهه... این شاخه محکم نیست...
برای پریدن احمق­هایی که هیچ وقت اوج گرفتن را تجربه نکردند، برای پرواز باید درخت بلند، شاخه محکم، هوا آفتابی، باد ملایم و شکمشون پر باشه...
آدم­هایی که تا آخر عمر از این شاخه به اون شاخه.. از این درخت به اون درخت..  تا پیر بشن.. شرط می­بندم که دیدی !

پ.ن: نوشته شده به تاريخ 2008/6... حس مي‌كنم تو اين چهار سال ممكنه گاهي اينجور آدمي شده باشم! بعد حالم بد شد از خودم.. از نوشته‌م.. از..

۱۳۹۱ خرداد ۷, یکشنبه

قاب عکس کج‌ شده‌ی خدا



   این نوشته به بهانه­ی این روزهایی نیست که گذشت، آن هم نه آنطوری که دوست داشتم؛ که به تلخی! تلخ نه مثل تلخی بعد از خوردن شراب، تلخ مثل سایش "کند دشنه ای زنگار بسته بر بریدگی های عصب"*. تلخیش هم انگار تقصیر خودم بوده. تقصیر من که نمی
‌نویسم.

   تا سالروز پا گذاشتنم بر خاک این خرابات هم که هنوز خیلی مانده ! حتما باید نوشته­ام شاد باشد و از آسمان یک دست آبی بگوید و خورشیدی هم که بازیش گرفته و گه گاه قایم می‌شود پشت ابر و روز بارانی که عاشقش هستم را رقم می­زند.
این روزها یک دست آبی نیست. لکه ابری هم نیست. توده ابری­ست متراکم. سیاه و پر سر و صدا، با هیبتی اژدها گونه، که دهن باز می­کند و تعفن می‌ریزد در زمین و زمان. تکلیف خورشید هم که پیداست... . این روزها دنیا یک سر ویرانیست. سرد و خشک. دشنه‌ها سرخ و گرم. سرخ و گرم از خونی که کسی نمی‌داند مال کیست. رد خون کش می­آید روی زمین، روی دیوارها. روی قاب عکس کج شده­ی خدا. خدایی که روزهاست چار میخ شده به گوشه‌ای از آسمان. با سر کج رو به زمین سرد و خشک.


   مرز این دنیا و آن دنیا یک پرده­ست. پرده‌ای که خدا نکنه پاره شود. که اگر بشود، تو حقیقت دنیا را دیدی و وقتی حقیقت رو ببینی –چه زشت و چه زیبا– دیگه فریب تصویرهای خیالت را نمی‌خوری. دنیا این روزها این شکلی­ست. سرد، وحشی و بی‌انتها. این­ها هم که نوشتن ندارد. نمی‌خواستم بنویسم، دوست داشتم این روزها بگذرد و من با حالی بهتر از این که دارم بنویسم. اما خودم خواستم. تلخیش هم پای خودم.


 * "کند همچون دشنه ای زنگار بسته ... فرصت از بریدگی های خونبار عصب میگذرد." «شاملو»


2008/18/1
پ.ن: جهت ثبت روزگار قدیم..