‏نمایش پست‌ها با برچسب کافی‌مینیمال. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب کافی‌مینیمال. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۱ اسفند ۲۷, یکشنبه

کی میگه با یک گل* بهار نمیشه؟ :)

خوشی یعنی همین دورِهمی‌ها و حتی دورازهمی‌های رفیقانه...
معجزه یعنی همین دوستی‌مان....


فال حافظ- 27 اسفند 91- کافه پرسه:
ساقی به نور باده برافروز جام ما             مطرب بگو که کار جهان شد بکام ما
ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم               ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

*کالانکوآ ... مرسی پ جانم :)

۱۳۹۱ آبان ۳, چهارشنبه

به مسخرگی ِگودیِ کف دست


   چه جوری میشه بدون پرت شدن، رو یه طناب باریک راه رفت؟ چه جوری میشه یه هفته، فقط هفت روز این طناب باریک آروم بگیره و اینقدر بالا و پایین نره؟ چرا پاهای من اینقدر می‌لرزه؟ نه از ارتفاع می‌ترسم نه از هیجان. اما چرا این طناب اینقدر برای سنگینی تن من نازکه؟
   نگاه می‌کنم به آیینه... خنده‌م می‌گیره. همه چیز مسخره‌ست. به خصوص وقتی شکل جدی به خودش می‌گیره مسخره‌تر و خنده‌دارتر هم میشه!‏

۱۳۹۱ مهر ۳۰, یکشنبه

==>


When Nothing Goes Right

GO LEFT!



پ.ن: تو حِدیث اومده‌ها.... یا حتی چگونه به خود انرژی مثبت دهیم. بعله :ی

۱۳۹۱ مهر ۶, پنجشنبه

میهن از زبان گلستان


اما میهن یک قطعه خاک نیست. خاک هرجا هست. میهن، آن میهنی که لایق دلبستگی باشد ترکیب می‌شود از فضای فکری یک دسته آدم شایسته. شایستگی هم از فهم می‌آید نه از اطاعت بی‌گفت‌وگوی هر دستور، حتی اگر دستور از روی فهم و دقت و انصاف هم باشد.

ابراهيم گلستان

۱۳۹۱ مهر ۵, چهارشنبه

گردش روزگار

وقتی جسدم افتاد خواهی دید اتفاق فرخنده‌ای است
آب می پوساندم و خورشید خشکم می‌کند 
باد مرا به پای علفی می‌برد 
تمام شرافتم سبز می‌شود و گوسفندی مرا با هزاران دیگر 
بی ملاحظه آسیاب می‌کند 
آیا در روحیه اش مفیدم؟

۱۳۹۱ شهریور ۲۰, دوشنبه

مقصد واژه‌ای بیگانه بیش نیست

رفتن، ترسیدن
و باز هم نرسیدن
مقصد امّا مگر جز راهی بود که رفته‌ای؟
جز آنچه که نبودی و شدی؟
پیروزی و شکست را هجوم کدامین قالب اینچنین پایبند کرده است
که به مدالی که بر سینه نداری غبطه می‌ورزی؟

راه امّا هنوز پیچ واپیچ، منتظر ِ استواری حماسه‌وار ِ توست...
مقصد واژه‌ای بیگانه بیش نیست
شاید زاده‌ی پنداری پوچ!

۱۳۹۱ مرداد ۱, یکشنبه

۱۳۹۱ تیر ۲۷, سه‌شنبه

سیب وسوسه‌گر (3)

آنجایی که ما تخم‌هایمان را شکستیم و بیرون آمدیم
با لایه‌های لزج روی پلک‌هایمان،
با دست و پاهای شل‌ و ول و تعادلی که روی فک پایینمان بود،
آدم و حوا سیب گاز می‌زدند و به ریشمان می‌خندیدند..
راستی خدا
آدم و حوا را که شیطان فریب داد،
گول زدن تو کار کدام نمک به حرامی بود؟

۱۳۹۱ تیر ۲۶, دوشنبه

سیب وسوسه‌گر (2)

از حوا خنده‌ام می‌گیرد که عریانی پنهان می‌کرد و از حافظ که منتظر می‌ماند تا انگورها شراب شوند!

۱۳۹۱ تیر ۲۵, یکشنبه

سیب وسوسه‌گر (1)


با دهانی کج شده از تقدیر،
نگاه می‌کنم به خدایی که پسر ندارد، زن ندارد، مست نمی‌کند.
تو هم رو کن دست پیامبری‌ات را، در سفره‌های خواب. معجزه کن با نان و شراب و خاک... که مزه‌ی لوطیانه‌مان بود.
. . .
هر شب
از خاک به خاک، و از خاکستر به "خاک بر سر" افتادیم.
از فرط تختخواب و سیگاری...  که باید ترکت کنم..

۱۳۹۱ تیر ۷, چهارشنبه

تکه پاره‌های سرگردان

تقصیر من نبود اگر آن‌ روز تو سوختی و من تماشا کردم.
باور کن سعی کردم. مگر ایمان شرط معجزه نبود؟ من که ایمان داشتم از خاکم، به خاک می‌روم.
هر چه از تنم می‌کَندَم که شعله‌هایت را خاموش کنم، نه خبر از خاک بود نه خبر از آبی که گِلیم کرده بود
با تکه‌های گوشت و خون ِ‌داغ که نمی‌شد نجاتت داد...
آخر تو سوختی و من برای تکّه پاره‌های سرگردان خودم اشک ریختم.

۱۳۹۱ تیر ۲, جمعه

خیس

تو توی غذاهات کمتر پیاز بریز تا دهنت بو نده،
منم قول میدم به جای کتاب وایتکس بخونم تا فکرام تمیز شه.
*
بیا بریم... میخوام حرف آخرمو، خیس، همون اولش بهت بگم.

۱۳۹۱ خرداد ۳۱, چهارشنبه

توجیه

دلیل موفقیت پیامبران تازه دارد برای من روشن می‌شود
دلیل شکست مارکسیسم هم همینطور!
در شرایط کنونی دنیا بیش از هر چیز به یک پیامبر جدید نیاز دارد 
یا یک جهش ژنتیکی قوی در جهت خنگ شدن مفرط همه...

۱۳۹۱ خرداد ۱۸, پنجشنبه

دنیای مرده‌ها

ما آبستن امید فراوان بوده‌ایم. دریغا که به روزگار ما، کودکان مرده به دنیا می‌آیند.


پ.ن: هجده خرداد 88 دوشنبه بود. زنجیره‌ی سبز در خیابان ولیعصر. دوشنبه‌ی بعدش سکوت تا آزادی و...

۱۳۹۱ خرداد ۱۶, سه‌شنبه

به همین سادگی


درست در لحظه‌ای که تصورش را هم نمی کنی عاشقت می‌شوند.. عاشق می­شوی..‏.‏

آزادی، دو نفر



میدان آزادی
هتل بزرگ آزادی

*
دروغی مضحک!
میدانی که یک راست به انقلاب می رسد 
و هتلی که از پنجره هایش، چشم انداز اوین پیداست

۱۳۹۱ خرداد ۱۴, یکشنبه

۱۳۹۱ خرداد ۱۳, شنبه

هویچ‌طوری

  همیشه همینطور است. وقتی می­خواهی مثل دیوانه­ها فراموش کنی خودت را، زندگی را، خدا مثل یک هویج برابر چشمانت سبز می­شود، دستش را می­آورد بالا و محکم درون سوتش فوت می­کند. ولی برای قوم نفرین شده­ای چون ما همه چیز برعکس می­شود. به خدا که می­خواهی فکر کنی، خودت، زندگی، کار، هویج،...

۱۳۹۱ خرداد ۵, جمعه

کابوس سبز


روزهاست خفته­ام به امید بیداری از این کابوس...
 و نمی­دانم که آیا قبل­ترها، وقتی خیابان­ها و دستان من سبز بودند، یک کابوس مرا خواب می­دیده است؟
 و آیا کنون بیداریش پایان من است؟
 یا من کابوس را خواب دیده­ام و هنوز به انتظار صبح در خواب راه می­روم..