‏نمایش پست‌ها با برچسب کافی‌سبز. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب کافی‌سبز. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ خرداد ۲۵, یکشنبه

حماسه‌ی 25 خرداد 88

بیست و پنج خرداد 88، میرحسین موسوی رو مثل پدری می‌دیدیم که قرار بود بهمون امید بده. بگه برامون می‌ایسته، به ما آرامش بده و بگه ازمون حمایت می‌کنه... موقع رفتن به محل قرار، حتی فکرشم نمی‌کردیم انقدر زیاد باشیم. فکرشم نمی‌کردیم موسوی بین اون همه جمعیت بیاد و.... اومد.. ایستاد... حرف ما رو زد...
وقتی میگم میرحسین از بیست و پنج خرداد 88 نقش یه پدر رو برای جمع چند ملیونی خیابون آزادی داشت، اغراق نمی‌کنم.


پ.ن: فیلم حضور میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در راهپیمایی 25 خرداد
صدای الله اکبر ته فیلم یادم میاره که چقدر ترسیده بودیم و بی پناه بودیم.. چقدر آرامش پیدا کرده بودیم با دیدن اون جمع.. فکرشم نمی‌کردیم سی خردادی در پیش باشه...
تک تک ِ ما، تاریخ اون روزهاییم..

۱۳۹۲ آبان ۲, پنجشنبه

برگرد سفر طول کشید، ای نفس سبز*

من آدم ِ سیاست نیستم، یا بهتر بگویم آدم سیاسی‌ای نیستم، سیاسی بودن تعریفی دارد که شامل‌ام نمی‌شود.من بیشتر از هر چیز آدمی احساساتی‌ هستم که گاهی شخصیت ِ گریه‌بکن‌ام قالب می‌شود. ترجیح می‌دهم بنشینم و خبرهای خوب را ببینم و تا خرخره امیدوار شوم. تقویم را نگاه کنم و هی خط بزنم تا به روز موعود نزدیک شوم.. روزنامه‌ها را ببینم، خبر از احتمال آزادی ببینم، خبرهای خوب دیگر را دنبال کنم، عکس برادرش را روی صفحه اصلی ببینم و ذوق کنم... من آدمی‌ام که بذر هویت در وجودم کاشته شده... 

یکهو روز موعود می‌رسد و نه تنها اتفاقی نمی‌افتد بلکه خبرهای تلخ جایگزین‌ش می‌شود. طبعن حصار امیدی که ازش برای خودم محافظی ساخته‌ام می‌شکند، تهی می‌شوم و بعد آن شخصیت پنهانم قالب می‌شود و... حالا این من، دیگر من نیست، باید خود را بیابد و بازسازی شود و یاد بگیرد همه چیز را خوب نبیند و..

پ.ن: عید غدیر، مادر و پدری که همچنان در حصر به سر می‌برند و شاهد ضرب و شتم فرزندانشان هستند...
پ.ن2: خوش‌بینانه که نگاه کنم به زودی تیمی برای بررسی وضعیت تشکیل خواهد شد و این موضوع بهانه‌ای خواهد بود تا روحانی، سران در حصر را آزاد کند.

* برگرد سفر طول کشید، ای نفس سبز، تا کی دل من چشم به در داشته باشد.... صدای رضا یزدانی

۱۳۹۲ مهر ۱۸, پنجشنبه

غدیر جان، چشم به راهیم

مدت‌هاست منتظرم عید غدیر برسد تا میرحسین و رهنورد و کروبی آزاد شوند. یک جورهایی باور دارم آن روز آزاد می‌شوند ایشالا.
حالا عیدغدیر نزدیک است، دلهره‌ام بیشتر شده... حالم چیزی در این مایه‌هااست که فکر می‌کنم هماهنگ کنیم برویم در خیابان‌ها جشن بگیریم، یا مثلن لباس چه بپوشم و... :ی 

و حالا "اسامی مسوولانی که قرار است درباره حصر تصمیم بگیرند" امیدوارترم می‌کند.

۱۳۹۲ مرداد ۱۱, جمعه

احمدی‌نژاد رفت

لابد انتظار می‌رود وقتی می‌گویم "احمدی‌نژاد رفت" شور و شوق در چهره‌ام موج بزند و بگویم بالاخره گندکاری‌های این آدم حتی به عنوان عروسک ِ خیمه شب‌بازی هم که شده، تمام شد. اما حال امروزم این نبود. انگار که خسته‌تر از این حرف‌ها باشم، یا حتی خیلی دیر شده باشد برای رفتنش و.... نه که برای این قضیه خوشحال نباشم، که خوشحالی‌اش را همان بیست‌ و پنج خرداد در خیابان‌ها فریاد زدیم و در کنارش آزادی میرحسین و کروبی را نیز خواستیم.
احمدی‌نژاد قرار نبود بیاید که حالا از رفتنش خوش باشم. خیلی دیر رفت، خیلی دیرتر از آنچه چهار سال قبل انتظارش را داشتم. 
هفتده تا بیست و پنج سالگی کم نیست... چهار سال اولش را هم که کنار بگذاری، آن چهار سال دوم به اندازه‌ی یک عمر گذشت. عمرمان حیف بود. فقط این را بگویم که آقای احمدی‌نژاد، آقای خامنه‌ای، شما تک تک ثانیه‌های این چند سال را برایمان لعنتی کردید.
ولی ما بزرگ شدیم، یاد گرفتیم امید بذر هویت ماست.. یاد گرفتیم از دردهایمان، پلی برای راه سبز امید ببندیم.و این یعنی خوشحالی به سبک ما..

پ.ن: میرحسین موسوی عزیز...


۱۳۹۲ تیر ۳, دوشنبه

کابوس‌ها بازمی‌گردند

باید یک روز سر صبر یا حتی گذرا، هفته‌ی قبل را بنویسم. هفته‌ی آخر خرداد 92 که چه خوب بود و...
الان آمدم که از خواب‌هایم بگویم. از کابوس‌هایی که چند روزی‌ست باز سراغم آمده‌.
مدتها بود (شما بگو دو سه ماه) آرام می‌خوابیدم. اما الان برگشتم به خوابهای خرداد 88، خواب‌های سیزدهم آبان 88 به بعد...
همه‌ش در حال تعقیب و گریز در خواب... انگار که هنوز در واقعیت به همه چیز مشکوک باشم و بترسم از تکرار 88، حالا شب‌ها کابوس‌ میبینم که زیاد هم خوب و خوش نباشم. که روزها هی کابوس‌ها جلوی چشمم رژه بروند و الان که می‌نویسمشان و یاد خواب دیشب و نرگس موسوی می‌افتم، اشک در چشمم جمع شود و...‏

اگر شنبه‌ی قبل وسط آن همه خوشی بعد از پیروزی انتخابات، از ترس و ناباوری‌ام حرف می‌زدم، غیرعادی نبود. می‌گفتیم به خوشی عادت نداریم، به اینکه آنچه نوشتیم خوانده شود عادت نداریم، به....
این کابوس‌های شبانه بهم می‌گوید هنوز ترس و استرس و ناباوری و تصاویر پر از دود و خون خیابان‌های 88، قسمتی از ذهنم را گرفته و رهایم نمی‌کند. تا کی؟ مثلن شاید وقتی میرحسین و کروبی آزاد شدند.

پ.ن: سین راست میگوید، خیاب‌های چند روز قبل از انتخابات، آن همایش‌ها، همه‌شان برایم تداعی کننده‌ی روزهای قبل از 88 بودند.. از همانجا بود که ترسم برای فردای انتخابات ریشه گرفت... همان لحظه‌ای که خواستم اسم "حسن روحانی" را روی برگه بنویسم و هی دستم به نوشتن نمی‌رفت.. همان روز شنبه که از صبح بهم گفته بودند روحانی رئیس جمهور است ومن تا لحظات آخر می‌ترسیدم حذف شود و...

کارهایی که 88 کردند واقعا برایشان سودی داشت؟ یعنی مثلن بیست سال بعد در تاریخ از خوبی‌های کودتای سال مذکور هم چیزی می‌نویسند یا برای خودی‌هایشان هم مثل ما، همه‌ش بدی بود؟

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

ترسیدنی‌ها کم نیست! -شب شمارش آرا-

آقای روحانی!
فردا صبح اگر اسم شما بیرون آمد و شما رئیس جمهورمان شدید، لابد ما شادی خواهیم کرد...
همه‌ی امیدهایی که این چند روز ذره ذره برای خودمان جمع کردیم به امید آمدن شما و حرف‌هایتان بوده... ملتمسانه ازتان خواهش می‌کنم امیدمان را ناامید نکنید... ما حق داریم حس اعتماد بهمان بازگردد، حق داریم شاد باشیم، حق داریم به همه چیز خوش‌بین باشیم، حق داریم امید داشته باشیم و به تحققش فکر کنیم...
آقای روحانی وعده‌هایتان فراموش نشود.. امیدهایمان فراموشتان نشود..


پ.ن1: ماها یک سری ادم ِ بدبین شدیم که هرکس از صندوق بیرون بیاید بهش شک داریم، روحانی باشد، قالیباف باشد یا جلیلی فرقی ندارد. شاید از این لحاظ به مرحله دوم رفتن بهتر باشد. از طرفی انقدر حجم استرسم بالاست که دستم یخ زده و سردرد گرفته ام... ماها که میگویم به خودتا نگیرید، من و یکی دو نفر دیگر از دوستانم را می‌گویم.
پ.ن2: اصلن نمیشود یک بار هم که شده به نفع ما تقلب کنند؟ مثلن همین الان بگویند روحانی با 80% ارای کل، اول شد. ما هم دیگر استرس نداشته باشیم و بخوابیم و صبح هم به کارهایمان برسیم و عصرش هم برویم جشن بگیریم؟ خوشبختی ِ سیاسی برایم محال شده.. دور و دست‌نیافتنی
پ.ن3: تا اینجای کار که بنده بیدار بودم و امار غیررسمی امده روحانی جلو است و احتمالن با قالیباف میروند مرحله دوم!
پ.ن4: برگه انتخابات ریاست جمهوری که جلویم بود دستم به نوشتن نمیرفت.. بهت زده بودم.. خانه که آمدم یک ساعتی اشک ریختم تا سبک شدم.. این هم از اوضاع ما بعد از چهار سال. حالا یک عده آدم ِ منفعل ِ تحریمی که چهار سال یک بار پیدایشان می‌شود، نشستند گوشه ی خانه‌شان و هی از ضعف حافظه تاریخی ما رای‌دهندگان می‌گویند!

۱۳۹۲ خرداد ۲۳, پنجشنبه

راه سبز امید -خیابان قبل از انتخابات-

سه شنبه ساعت هشت شب، حالم خوب نبود. این رو به گواه پست قبلی که نوشتم میگم. خسته بودم از بحث کردن، از امید داشتن، از فکر کردن به فردا و...
چهارشنبه اما موضعم فرق داشت. یادم نبود که گفته‌ام تا یک هفته نمی‌خوام از خونه تکون بخورم. هی این دست و اون دست کردم و نرفتم دانشگاه. یک شال سرمه‌ای سر کردم و مقنعه رو تا کردم و چپوندم تو کیفم که دم دانشگاه سر کنم. کفشم رو پوشیدم و یهو لحظه آخر برگشتم تو اتاق و شال سبزو سر کردم و زدم بیرون، زدم بیرون که خیابونی شم، که کل روز رو با مردم رودررو شم، حرف بزنم، بهشون تراکت بدم..
تراکت ها رو پخش کردم. هی دوستام بهم اضافه شدن و با هم از کارمون لذت بردیم.
آخراش خسته بودم باز تمام تلاشم رو می‌کردم یه لبخند ِ امیدوارانه بیارم روی صورتم و بهشون بگم "بفرمایید" تراکت. آدمایی که تو صورتمون نگاه می‌کردن و لبخند میزدن، آدمایی که انگشتشون رو به نشونه‌ی پیروزی بالا میاوردن، آدمایی بودن که وقتی عکس خاتمی و بیانیه‌ش رو دستمون می‌دیدن خوشحال میشدن و عکسش رو می‌گرفتن بزنن رو ماشینشون و...، با همه‌ی اینا پر از انرژی می‌شدیم.
بودن آدمایی که این وسط انرژی‌ت رو بگیرن. آدمایی که بهمون میگفتن نکن این کارارو، یا به چه امیدی آخه؟ اون آقای پیری که تو بانک کار می‌کرد و منو گرفت به حرف زدن و تهش انقدر روند حرف زدن برام آزاردهنده بود که آرزو میکردم کاش یکی از بچه‌ها بیاد پیشم.. یا.. همه‌ی اینا هم وجود داشت. اما انقدر انرژی جمع‌ ما و آدمای اطرفامون تو خیابون زیاد بودکه اینا هیچ تاثیری نداشتن
پیاده روی مترو حقانی تا ونک و روزنامه پخش کردن بچه‌ها بین ماشینا... شب پیاده روی تا خونه و تراکت گذاشتن پشت برف پاک کن ماشینا و صدای دزدگیرشون و تند کردن قدم‌هام...

همه‌ی اینا از اتفاقات جذاب دیروز بود، خیابونی شدن من وآدمایی که دیروز باهام بودن و دوست‌داشتنی‌ترین‌هام هستن. حالا می‌گیم احتمالن روحانی و قالیباف میرن دور دوم. آخر همه‌ی این اتفاقات و بحث‌ها، اگر چیزی که میخوایم نشد، عیب نداره. ما تلاشمون رو کردیم. ما باز امیدوار شدیم. سبز شدیم. زندگی کردیم... زندگی باز هم ادامه دارد. در دانشگاه، در کافه‌ها، در خیابان‌ها، ما دست در دست هم خیابان‌ها را گز می‌کنیم و به راه چاره می‌اندیشیم.. ناامید می‌شویم اما باز راهی میابیم برای ادامه دادن این راه سبز ِ امید...

۱۳۹۲ خرداد ۲۱, سه‌شنبه

من رای می‌دهم!

دیگه داره حالم به هم میخوره از رفت و آمد تو شهر..
میخوام تا یه هفته‌ی دیگه از خونه تکون نخورم.. که هیچ تبلیغ ریاست جمهوری و شورای شهری، رو  زمین و در و دیوار نبینم.
حالم خوب نیست... بغض باهامه. عارف انصراف داد... مگه تو همایش‌های روحانی و عارف، هی داد نمیزدیم "عارف روحانی ائتلاف ائتلاف"؟ مگه نمی‌گفتم رای‌م به ائتلافه؟ پس الان چه‌م شده؟ عارف دیشب کنار رفت.. من اما می‌ترسم. من از این اینکه همین یه ذره امیدم هم بر باد فنا بره میترسم. خسته شدم از این اوضاع...
کی تموم میشه این تبلیغات ریاست جمهوری؟ تازه عادت کرده بودم به بی امید بودن و یه زندگی معمولی ِ بدون هیچ خبری و.... :(

من رای می‌دهم و به قول دوستی: "رای روز جمعه ی من از حب علی نیست، از بغض معاویه است!"

۱۳۹۲ خرداد ۱۴, سه‌شنبه

شاید فرجی بشه معجزه‌ای دربیاد*

ما می‌خندیم.. ما یه سری آدمیم که جمع شدیم دور هم، تو یه کافه، تو پلاس، تو خیابون.. و می‌خندیم. خبرهارو با هم مرور می‌کنیم و فش میدیم و تهش می‌خندیم. مناظره‌ی جمعه شب رو جوک می‌کنیم و باهاش بلند می‌خندیم. حرف‌های غرضی رو می‌شنویم و از واقعی و ساده بودنش می‌خندیم. جلیلی رو می‌بینیم و حرص می‌خوریم و یه تیکه ازش برا مسخره کردن پیدا می‌کنیم و می‌خندیم. همشون خنده‌دارن...
عارف رو می‌بینیم و امیدوارم می‌شیم. مراسم خاکسپاری ایت الله طاهری‌ رو میبینیم که سبز شده و امیدوار میشیم. به "من رای می‌دهم" با بک‌گراند سبز، که عکس پروفایل دوستامون شده لبخند می‌زنیم و خوشال میشیم. باز تو همین ده روز امیدوار میشیم و خیالبافی می‌کنیم. هی احتمالات ترسناک ِ مختلف تو ذهنمون میاد، اما باز یه موضوع خنده دار پیدا می‌کنیم و می‌خندیم...

اما یکهو، اون وسط، کافیه یکی پای یکی از پست‌های انتخاباتی که زیرش مسخره بازی درمیاریم و دو نقطه پرانتزهامون به راهه، منشن‌تون کنه و اسمایلی ":(" بذاره.... به اطرافتون نگاه می‌کنید و کل این چهار سال آوار میشه روی سرتون. از همون نصفه شب ِ 22 خرداد که اشک ناباوری می‌ریختین تا...
ماها یک سری آدم ِ طفلکی هستیم که هی ذره ذره با یادآوری این چیزا آب شدیم. که هی هر از گاهی شافل گوشی رو آهنگ "سال خون-شاهین نجفی"* گیر کرد و باهاش وسط خیابون و مترو زارزدیم و... هـــــــــی..

۱۳۹۱ اسفند ۱۳, یکشنبه

این شهر، گردگیری می‌طلبد

1- میدونی فاز الانم کم آوردن نیست، حتی خستگی هم نیست. یه جور امید به نتیجه گرفتن از کارای شبانه روزی سر ربات که یه موقع‌هایی از فرط خستگی و استیصال و سر و کله زدن با آدما، به سیم آخر می‌زنم و قاطی می‌کنم و دپسرده میشم... و یه موقع‌هایی هم با سین لیوان چایی رو پر می‌کنم و میرم کنار ربات میشینم و آروم آروم تک تک خطهای کد رو چک می‌کنم و ایده می‌زنم...‏

2- بعد از چند روز لاک می‌زدم. همین ینی یه جای کار می‌لنگه.. در چند سال اخیر سابقه نداشته من هفت روز پشت سر هم لاک نداشته باشم... شده که بی حوصله باشم و تجدیدش نکرده باشم، یا مثلن لاک سفید یا بی روح یا فقط یه طراحی ساده رو ناخن باشه، اما بی لاک نه... خلاصه شب خیلی سرخوشانه اومدم لاک بزنم صدای اخبار میومد، اینکه فلانی گفته تو کویر دارن بمب هسته ای میسازن و اگه اسرائیل بخواد حمله کنه امریکا کمکش میکنه و... بعد از بودجه احمدی نژاد میگه و پولی که کم اومده و روزایی که دوباره شبیه به هشت سال جنگ دفاع "مقدس" شده و...!!
من؟ به لاک زدن ادامه میدم و میگم این خبرم مث تموم خبرای سیاسی بد این روزها... عادی شدن... به قول خانوم ِ پیر و جذاب ِ تو ماشین: گرد مرده پاشوندن رو این شهر...

۱۳۹۱ آذر ۱۴, سه‌شنبه

نسرین ستودنی

بعد یهو بیای اینترنت، خیلی غمگینانه استاتوس بذاری "نسرین ستوده"‏ و با خودت بگی شده روز 49ام.‏

کمتر از یک دقیقه بفهمی اعتصاب غذاش رو شکسته و به خواسته هاش رسیدگی میشه و بعد بگی "نسرین ستوده اعتصاب غذایش را شکست" و یه لبخند مبسوط رو لبت باشه. :)‏

۱۳۹۱ آذر ۱۰, جمعه

"من مادر هستم" روایتی تلخ از یک جامعه‌ی بیمار

بهم اسمس زده که "سلام خانوم دکتر. موتوره درست کار می‌کنه‌ها. فقط سیمش پیچ خورده بود. راستی فیلمه که دیشب رفتی خوب بود؟ ارزش داره برم؟"
بهش اسمس زدم ایول، مرسی... فیلمه آره خوب بود. منتها خیلی تلخ بود، روح و روانم رو بهم ریخت و دپسرده شدم.
میگه: هوووم.. پس برا این بود؟ دیدی صب گفتم چی شده؟ مشقای دکترو تحویل ندادی که ناراحتی؟ یادته؟
میگم آره... بروفیلمو ببین. دستمالم با خودت ببر :ی

"من مادر هستم" جیرانی خوب بود. جدید بود. کلیشه‌ای نبود. درد داشت. سراسر تلخی بود. آنجا که مادر ِفیلم، مادری می‌کند و من با یاد نسرین ستوده و 43امین روز اعتصاب غذایش، اشک از صورتم روان است. اشکم آرام ادامه دارد. از یک جایی به بعد رسمن هق هق میکنم. آن هم در سینما! سینمایی که آدم معمولن اشکش را هم نگه میدارد. آدمهایی که اول فیلم میخندیدند و تو فکر میکردی که چه سرخوشند و چرا میخندند، حالا همه ساکت‌اند. همه لابد دستمال به دست، اشکشان را پاک می‌کنند. انتهای فیلم که هق هق می‌کنم، میم از درد، رویش را میگیرد... من هی نفس آرام می‌کشم که بتوانم آرامتر شوم...
فیلم که تمام میشود همه سر جایمان میخ‌کوبیم. از صندلی‌هایمان پا نمیشویم، سه تایمان انگار غم عالم را در دلمان ریخته باشند... سنگینیم. تلخیم... در ماشین از جامعه‌ی بیمارگونه‌مان حرف میزنیم، از اوضاع خراب کشور و قانون نداشته و...

صبح که بیدار شدم مامان گفت حق نداری دیگه از این فیلما ببینی. دیشب دو بار بیدارت کردم. تو خواب ناله میکردی که نه نه، و گریه... میبینم که چه ضعیف شدم. که چه اوضاع خراب است که با دیدن این فیلم، اینطور به هم میریزم و چه واقعی همه چیز تصویرسازی شده و چه....پوووووف
و من اینها را نوشتم که کمی ذهنم آرامترشود، که شاید امشب بعد از چند شب آرامتر بخوابم. که این تپش قلب لعنتی تمام شود. حواسم بود که اسپویل هم نشود:ی
من مادر هستم خوب است. دیدنی‌ست. اما به یک از آدمها توصیه‌ی اکی دارم که نبینندش. نمونه‌اش؟ هـ!

۱۳۹۱ آذر ۴, شنبه

عاشورای 88

آرشیو شبح اپرای قبلی را میخوانم و بعد از سه سال به این فکر می‌کنم که "با ظلم هم ماند"...
١- سنگ را بسته اند و سگ را گشاده!
ولی گشادگی این دفعه خیلی بیشتر از 30 خرداد و 16 تیر و 13 آبان بود. شبیه سازی خوبی بود برای عاشورا! به جرات میگم امروز بیشترشون بسیجی و لباس شخصی بودن!
اولین صحنه ای که امروز صبح دیدم: تو مترو طالقانی، بسیج، ملت رو با باتوم از بالای پله برقی مینداختن پایین!

٢- یارو با اون چفیه‌ و باتوم تو دستش بالای پل کریمخان وایساده بود و بهمون می گفت برین تو خیابون پایینی! ماشینای زیر پل برای حمایت از مردم ِ پیاده، شروع به بوق زدن کردن. طرف از حرصش، از روی پل پاره آجر مینداخت رو ماشینای زیر پل.
این ماه، ماه خونه! اما به نظر تا سرنگونی یزید هنوز وقت بسیار است.

٣- چه سرها که جلویمان نشکستند و چه کتکها که نخوردند و چه کودکانی که نگریستند و... و چه شعارهای تندی که ندادیم و چه فریادها که برای آزادی رفیقانمان نزدیم و...

٤- باتوم و تیر پینت بال بود که حواله مردم می کردند. لباسم رنگی شد. یه بنده خدایی، پارچه سبز که رویش یا حسین نوشته بود، بهم داد که اینو ببند به خودت، اگر ببینن تیر خوردی میزننت! آن وسط مانده بودم بخندم یا به حال زارمان گریه کنم که هی پسر خوب، این هم سبزه، هم روش حسین نوشته، یعنی خودِ جرم! :دی

٥- هی با خودمون تکرار کنیم این جمله رو: با کفر میمونه اما با ظلم نه!

۱۳۹۱ آبان ۱۳, شنبه

حیرت از تحمل پروردگار


شما چه می‌دانید بر میهن من چه رفته است!

پیتزا، درینک، دریا
سالاد فصل
کلمات
کیش و مات، کوکا
می‌خانه، ماه، سکس.
سِنت به سِنت
شمارش بی‌پایان بشکه‌های نفت
و سایه‌سار دو برج بلند.
باد از تنفس توطئه می‌ترسد
از آسمان
غبار سیاه‌ زخم و دلهره می‌بارد.
دیدی جهان همه از مگویِ من است و
مویه‌هایی همه از مپرسِ تو!؟
تو چه می‌دانی که بر میهنِ من چه رفته است!
در حیرتم از تحمل پروردگاری
که گویی ترکه‌ی کهن‌سالِ خویش را
تنها بر گُرده‌ی فلک‌زدگان زمین می‌شکند!"
«سید علی صالحی»

...نسرین ستوده....

۱۳۹۱ شهریور ۳, جمعه

قرار ما این نبود

- اون عکس منو یادته که از هفت تیر تا میدون ولیعصر پیاده رفتیم؟ من باختم که. آبروم رفته که....
بعدن به بچه‌هامون چی بگیم؟ ما نسل بی‌آبرویی شدیم..

عکسی که میم تو راهپیمایی 27 خرداد 88 دستش بود، موسوی بود در کنار مصدق. و زیرش نوشته بود: نمی‌گذاریم تاریخ تکرار شود.....
اما گذاشتیم تاریخ تکرار بشه. تنها کاری که می‌کنیم اینه که حرص می‌خوریم. غصه می‌خوریم. بغض می‌کنیم.سکوت می‌کنیم...

۱۳۹۱ شهریور ۲, پنجشنبه

میرحسین

معتقدم نباید اینجوری باشه که تو بعد از دو ساعت خوشی کردن بیای پشت مانیتور و بخوانی "میرحسین موسوی در بیمارستان تخصصی قلب"... قلب آدم یکهو می‌ایستد.دردش می‌گیرد. بعد آدمی هی برود همان چند منبع خبری محدودی را که دارد جستجو کند که ببینید حالش رضایت بخش است.
هی بغض داشته باشد که اینجای لعنتی چرا باید این ریختی میشد؟ چرا باید کم کم از همه چیزش متنفر بشوم؟ چرا....
بعدتر اسمس دوستم بیاید.. دوستی که بیست روز دیگر از اینجا میرود، به جایی که قطعن در آن خوشحالتر است و همین برای خوبی ما بس.
ناگهان آن بغض میترکد و هی اشک و اشک.. با خنده جواب اسمس را میدهم و اینور با استیصال اخبار را دنبال میکنم و به دوستت نمیگویم آی چقدر دلم برایت تنگ میشود لامصب... که چقدر اینجا جایت خالی خواهد بود، حتی با همین ماهی یک بار دور هم جمع شدنمان..لابد قرار است یکی یکی‌تان بروید. که... درد دارد... اینها برای من درد دارد...
ناتمام میگذارم نوشته را.

پ.ن: امروز عصر همسایه بالایی حداقل یک ساعت "رویای ما" شادمهر و ابی را با صدای زیاد گوش میکرد و من باهاش میخوندم دنیای بی کینه رویای من اینه. چیز زیادیه؟ شت :(

۱۳۹۱ مرداد ۴, چهارشنبه

پنج‌گانه‌ای برای جنگ

1-  علی اسداللهی
مهم نيست کدام سنگ
سنگ‌ها يک روز تمام می‌شوند
به خودت که می‌آيی
می‌بينی
زمين را سمت تانک‌ها پرتاب کرده‌ای
 

2- رسول یونان
صاعقه‌ای تند بر فراز اميدها و آرزوها
اندوه جستن و نيافتن سياره‌ای ديگر
اين است پايان ماجرا:
ما آواره خواهيم شد
يک شب، زنی ديوانه، در قماری خونين
زمين را يک جا خواهد باخت



3-    علی اسداللهی
مرگ
با مزه‌تر از اين حرف‌هاست
يک روز
روی يکی از همين مين‌های خنثی نشده
از خنده می‌ترکم


4-    عاطفه ترحمی
مرا ببر به جنگ
مرا ببر به شرايط جنگی
آنجا که توپ، ازمعنای گرد خودش خارج مي‌شود
و کوچه‌ای/ که عادت داشت/ به خانه‌ی ما ختم شود/ به تمام کهکشان راه ميابد
نامه رسان، نامه‌ها را خونين می‌آورد
نامه‌ها، نامه رسان را خونين می‌آورند
خانه بی در، در بی خانه...
در شرايط جنگی
زنان به اداره‌های پست مي‌روند
وبه عاشقانه‌ترين تمبرهايشان، تف ميزنند

سرباز خشت تمام ورق‌ها را جمع می‌کند
همه مي‌خنديم... بعد گريه می‌کنيم
وبا گلوله ای در ذهن، به خواب می رويم...



5-    واهه آرمن
حالا ديگر، شعر گفتن آسان است
به آسانی تولدی ناخواسته / به آسانی دل بستن به يک غريبه،
 به آسانی کشته شدن به دست دشمن
حالا ديگر، شعر نگفتن دشوار است
 به دشواری دفن کردن يک نوزاد/ به دشواری دل نبستن به يک فرشته،
به دشواری کشتن در جنگ، برای ماندن
حالا ديگر
شاعر بودن ديوانگی‌ست
ديوانگی


۱۳۹۱ تیر ۱۶, جمعه

تهران‌شناسي به سبك پارازيت 88

 ۱۶ آذر به انقلاب ختم می شود. ادامه‌ی انقلاب به آزادی می‌رسد. اما تا رسیدن به خود تندیس آزادی باید همچنان ادامه داد. جمهوری اسلامی با آزادی فاصله دارد. در حالیکه در ظاهر با هم در یک امتداد هستند اما فاصله مطمئنی با هم دارند. جمهوری اسلامی با رسیدن به رودکی تمام می‌شود اما آزادی همچنان ادامه دارد. انگار که جمهوری اسلامی تمام توانش در همراهی با آزادی تا همان رودکی بوده است.
ملت خیابان کوتاهی است که با رسیدن به جمهوری اسلامی پایان می پذیرد.
سفارت انگلیس هم در جمهوری اسلامی قرار دارد. سفارت روسیه با اینکه در نوفل لوشاتو قرار دارد اما آن هم به جمهوری اسلامی نزدیک است.
اگر از انقلاب به آزادی و جمهوری اسلامی بخواهید برسید٬ مسیرها در تضاد با یکدیگر هستند. برای رسیدن به آزادی باید انقلاب را ادامه داد و برای رسیدن به جمهوری اسلامی باید از آزادی و انقلاب فاصله گرفته و انقلاب را رو به پایین رفت.
ایران هم خیابانی است که فقط عده‌ای خاص با عقایدی خاص‌تر در آن جای دارند.
پاسداران همان سلطنت‌آباد سابق است. فقط اسمش عوض شده. جهت همان جهت و شیب همان شیب است.
نبرد به پیروزی می رسد... و برای رسیدن به فرجام به هنگام باید رفت.

پ.ن: اين را پارازيتي‌ها در يكي از برنامه‌ها آبان 88شان خواندند. 
پ.ن2: این پست را از جیمیل میفرستم. آیا درست کار خواهد کرد؟ بالاخره ایرانیم و دسترسی به بلاگر از جای‌جای میهن اسلامی‌مان سخت..

۱۳۹۱ تیر ۱۳, سه‌شنبه

به اميد خردادي پر از حادثه‌ي خوب



این پست در دي‌ماه 87 در 360 مرحوم نگاريده شده، زماني که خاتمی را در دانشگاه تهران ديدم و گفت هنوز معلوم نیست بیاید یا نه. و من به عنوان یک دهه شصتي، از موسوی فقط يك اسم مي‌دانستم و بس. زمانی که هنوز اعتقاد راسخ داشتم اگر در انتخابات شرکت کنیم اوضاع خوب خواهد شد.
شايد بهتر بود اسم اين پست را مي‌گذاشتم "نوستالژي‌هاي الكــــــي".. تك تك نوشته‌هايم آن زمان حاكي از سرخوشي بود. مدت‌هاست كه من آدمي متفاوت از خود ِ قبل‌ترهايم را تجربه مي‌كنم.
« در راستای اینکه در ایران فقر و بدبختی وجود ندارد و همه چیز خوب است و خیلی هم خوب است و آن‌قدر همه چیز این دور و بر خوب است که آدم نمی‌داند از کجایش بگوید که دلش کباب نشود و بدبختی و بیچارگی اصلاً کیلویی چند در این مملکت و... و بالاخره است.
دولت عدالت محور بالاخره من را گرفت و مریض شدم به نحوی که بیا و ببین(حالا نه آن­قدرها هم دیگر). البته لازم به توضیح نیست که آدم‌هایی که مرض دارند اصولاً لازم نیست مریض باشند و بالعکس. که بنده در شرایط کنونی طبعاً در دسته بالعکس قرار می‌گیرم! 
سرم درد می‌کند. حالا برای چه نمی‌دانم. گفتم که فقط یک سردرد ساده­ است، اینطور که تو فاصله گرفتی آدمي حس می­کند هپاتیت دارد. با این احوالاتی که دارم و اوضاع درس و مشق‌ها، به یاد کوچ و بعد هم گرانی مسکن افتادم. گویا از تابستان امسال مشکل مسکن به آن دنیا هم کشیده شده، امکانش هست آن دنیا خانه به دوش شوم.
* از آنجا که با ادامه‌ي روند یافتن راهکار برای هر چه از هر كجا و به سعي هر چرندي، ممکن است فرصتم برای مردن تمام شود لطفاً یکی بیاید و زودتر من را خودکشی کند.:دي »

پ.ن: همان چهار سال پیش، اميد نامي برايم كامنت گذاشت: "فکرش رو بکنید که این نوشته‌ی شما دویست سال دیگه خونده بشه و توی ایران هنوز دعوا سر آزادی و عدالت و این چیزها باشد. اون وقت می‌دونید چی میگن؟  میگن: خوش به حال مردم دویست سال پیش، ما نسل سوخته ایم..."
آخرش خودم کامنت­ها را اينطوري تمام کرده بودم: " فردا آغاز سال 88ئه... امیدوارم خردادی پر از حادثه‌ی خوب داشته باشیم؛"
پ.ن2: امیدوار بودم! هی بابا...  نه كه الان نباشم‌ها...:ي

۱۳۹۱ خرداد ۲۳, سه‌شنبه

دل به پاییز نسپرده‌ایم


طبق معمول که دقیقه نود به همه کارها می‌رسم، این‌بار هم دیر می‌روم، همه هی زنگ می‌زنند که پاشو برو رای بده، شلوغه، تموم میشه‌ها. منم با نیش باز میگم نه بابا، تمدید می‌کنن.. بالاخره تو آخرین لحظه‌ها می‌زنم بیرون، جزوه به دست (امتحان ماشین داشتم)، دوربین رو شونه، و خندان. چقدر شلوغه همه جا.. بالاخره یه مدرسه پیدا می‌کنم که انگار خلوت‌تره. دور حیاط پر از آدم، وسط حیاط چند تا دختر کوچولو و پسرکوچولو مشغول فوتبال، که ملت رو تو اون صف طولانی سرگرم کردن... منم که دوربین به دست هی عکس می‌گیرم. از پسره که افتاد زمین و دختره رفت بلندش کنه، عجب عکس دوست داشتنی‌ایه. از دختره که دستبند سبزش رو داره میده به مامانش داد تا براش ببنده...
تعرفه کم اومد! طبق پیش‌بینی‌م مهلت رای دادن تمدید شد. بالاخره اولین رای زندگیم رو دادم... اولین رای...
شب هی خبرهای مختلف میاد، خبرای عجیب، خبرای بد... اوضاع انگار وخیم شده بود! باورم نمی‌شد، هی منتظر خبر خوب بودم.. یه دوستی تو ستاد داشتم، همون نصفه شب بهم زنگ زد، اما انقدر حالم از خبرایی که می‌شنیدم خراب بود که جواب ندادم، فکر می‌کردم اگر جواب ندم شاید همه چیز بهتر بشه. تا خود صبح فقط بهت، فقط بغض. صبح همون دوستم زنگ زد، این‌بار حال جفتمون خراب بود، صداش در نمی‌اومد، زور می‌زد گریه‌ش نگیره...
انقدر زار زده بودم که حالا دیگه خانواده داشتن آرومم می‌کردن! برادرم هی با تیر 78 مقایسه می‌کرد، می‌گفت می‌فهممت، تجربه کردم این حس رو... حس یاس، حس شکست به معنای واقعی... بابام هی بهم امیدواری می‌داد.. بابایی که همیشه من آرومش می‌کردم..
رفتم دانشگاه، تو کل راه فقط چشمم پر از اشک می‌شد و ... ملت همه تو بهت بودن و فحش می‌دادن.. هه! نمی‌دونم چرا ولی دستبند سبزم رو هم بسته بودم. وارد دانشگاه که می‌شم همه مشغول حرف زدنن! بچه‌هایی که طرفدار کروبی بودن، با خنده بهم می‌گن باز شماها برین حال کنید، ما که رای‌مون از باطله‌ها هم کمتره.. گفتن الان باید اون دستبند سبزت رو می‌بستی‌ها، دستم رو میارم بالا که یعنی حواسم هست.. بغض دیگه امان نمی‌ده...
سه سال گذشت... سه سال گذشت از زمانی که فکر می‌کردم زمین به آسمون رسیده، اما الان می‌بینم چه همه بزرگتر شدیم، چه همه بزرگتر از سه سال شدیم... چه همه درد رو یاد گرفتیم شدیم و می‌فهمیم هم‌دیگر رو...

پارسال نوشته بودم دو سالگی‌مان مبارک‌باد ندارد، که هنوز و لابد هی باید با داغ بر دل نشسته‌ها خداحافظی کنیم.... که فردا سومین ٢٢ خردادی‌ست که پر از استرس و ترس خواهد گذشت."
اما امسال خبری از آن استرس ِ خردادی هم نبود. فقط چند لباس شخصی و باتوم به دست در خیابان‌ها به چشم می‌خورد که نشان از ترس همیشگی‌شان است و دیگر هیچ... فصل آگاهی دادنمان مبارک...