‏نمایش پست‌ها با برچسب روز‌نوشت. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب روز‌نوشت. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ اسفند ۱۹, چهارشنبه

این منم...

آدمی متشکل از مجموعه‌ای از اخلاقیات است. اخلاقیات متفاوت، خصوصیات خوب، بد... و این خوب و بد در چشم اطرافیان متفاوت است... وقتی میگویم خصوصیت بد، ممکن است در چشم خود ِ آن آدم بد نباشد، یا در چشم طرف مقابل و اطرافیانش بد نباشد، اما از چشم یک نفر بد بیاید...
حالا شما یا میتوانید با این خصویت بد بسازید یا نه.... آدمی مجموعه‌ای از اخلاقیات و خصوصیات است.. شما وقتی از یک نفر خوشتان میاید یعنی خصوصیات خوب بیشتری در آن آدم دیدید. یعنی حتی آن خصوصیات بدی که داشته هم نتوانسته شما را از خودش دور کند... یا به عبارتی، آن خصوصیات اصلی که مد نظر شما بوده را، طرفتان داشته است. شما از یک پکیج خوشتان اومده.. از پکیج آن آدم و تمامی اخلاقیاتش...
آدمی هر آنچه در خصوصیات اخلاقیش باشد بروز میدهد... اگر نباشد هم که قرار نیست فیلم بازی کند... که اگر بنا باشد فیلم بازی کند همان به که خودمان را گول نزنیم...
آدمی یک پکیج از احساسات و اخلاقیات مختلف است که این پک را همه جا و در همه حال با خودش به همراه دارد...

۱۳۹۳ اسفند ۱۰, یکشنبه

شب‌های خانه

اومدم خونه. با مامان برگریزان دیدم و حرف زدیم. شام که قبلش بیرون یه چیزایی خورده بودم و به پاستیل بی‌مزه‌ی جدید که خریده بودم اکتفا کردم. بعد با بابا اخبار من‌وتو دیدیم. البت اون وسطا، یه ساعت هم ورزش کردم. امروز روز دوازدهم این چلنجای سی روزه‌م بود. بعدم که حموم... میخوام بگم این تقریبن روتین ِ هر روزه‌ی منه بعد از روزای کاری.. معاشرت اینجوری...
حالا نشستم رو تخت، با موهایی که هر از گاهی قطره آب ازش می‌چکه، به این فکر می‌کنم که فردا مرخصی یه ساعته بگیرم برم برگه‌ی امضاهارو از آموزش ‌بگیرم و سعی کنم امضای استادارو بگیرم.. عصرش هم برم پرینت و صحافی تز ایشالااا.
ذهنم برمی‌گرده به همین الان... کارای مونده‌ی علمی‌م؟ زبان خوندن که بخش عمده‌ی عیدم رو خواهد گرفت(در کنار فیلم دیدن)+ژورنال نوشتن. بعد این وسط هی به سالی که گذشت فکر می‌کنم.. به تمام اتفاقات خوب و بدی که داشت.به تمام آدم‌هام.. به اتفاقاتی که تو خونه افتاد، به بزرگ شدنم، به تغییر کردنم، به تمام بالا و پایین شدنام.. به تک‌بچه شدنم تو خونه... به تمام تلاشان و تنبلیام و....
یهو یادم میاد که چه خوب که بالاخره همت عالی کردم و چکیده رو نوشتم و ذوق‌مرگ میشم :))

سالی که گذشت رو باید بنویسم. یه فرصت خوبی پیدا کنم و اینجا هم ثبتش کنم. حیفه تو پلاس بره زیر خروارها پست.. فلن موهای خیسم امان نمیده. هی میگه برو یه کلیپس بزن اقلن رو شونه‌هات نیفتاده باشه. دلم برای شبح اپرا تنگ شده... مشخصه که حال و حوصله‌ی ویرایش کردنم ندارم :ی

۱۳۹۳ شهریور ۱۵, شنبه

چنگ بر آسمان می‌زنم بی مهابا*

سردردِ سینوزیت، تجربه‌ی عجیبی‌ست..
قبل از شروع موج اصلی درد... همان اوایل که حس می‌کنی حالت عادی نیست..  یک جور خلسه‌طور...

رقص تب با باد خنک کولر گازی، چیزی شبیه به آخر زمستان است. سوختن در تب، لباس‌های گرم زمستانی، یخی هوای اطراف که می‌زند در پیشانی و چشمانت، و صورتت ناخودآگاه جمع می‌شود، بدو بدوهای زمستان... دیگر فرصتی نمانده،  باید پروژه را تحویل دهی.. آرنجت ورم کرده، "باید جراح بیاید و معاینه کند شاید نیاز به جراحی داشته باشد"، اشکت روان است، باید تز را بنویسی، فرصت هست، مجوز دفاع را بالاخره می‌گیری.... عقد میم کی شد؟ چقدر همه چیز عجله‌ای شده این روزهای آخر اسفند... خرید عید؟ بی‌خیال، سردرد امانم را بریده...

همین‌جا، می‌خواهم همین‌جا بمانم و از تب و لرز به خود بپیچم اما چیز دیگری ذهنم را مشغول نکند.. "پنی سیلین آماده است، خودت میزنی؟" درد ندارد که، دردها را در گذشته رها کن..
می‌سوزد.. خلسه... خلسه... 

۱۳۹۳ شهریور ۱۴, جمعه

آتش بس

حسین وی در وبلاگش چنین نوشته و آخ که چه قبولش دارم و این روزها درکش می‌کنم:
"محبوب‌تان را – دوست‌ترین‌تان را – هرگز نبخشید. بخشش، دوپهلوترین، خطرناک‌ترین و نامردترین واژه‌ای است که ممکن است در تار و پود یک رابطه‌ی دوستانه پیدا شود و پنهان بماند؛ درست مثل کاردی تیز که لابلای وسایل دیگر پنهان شده و یک روز که بی‌هوا دست می‌اندازید تا چیزی را از کشو بردارید، عمیق‌ترین زخم‌ها را بر دست‌تان می‌گذارد."
کاملش را اینجا بخوانید: همین زخم‌هایی که نشمرده‌ایم…
حالا شاید مقصود نویسنده آن چیزی نباشد که من درکش می‌کنم و موافقش هستم ولی حرف من این است که نبخشیم... یا وقتی ببخشیم که برایمان همه چیز حل شده باشد، که بعدتر خنجر دولبه‌ای نشود که هم خودمان را ببرد هم رفیق و یار را... 
همین را می‌توان بسط داد به تشکیل زندگی.. به خانواده... به پدر و مادرهایمان... به من و توی نوعی که قرار است روزی زندگی تشکیل دهیم.. از رفتارهای بدی که از طرف مقابل سر می‌زند نگذریم، اگر برایمان حل و فصل نشد نگذاریمش گوشه‌ای از ذهنمان.. همان لحظه بهش بگوییم. همان روزها حلش کنیم... نگذاریم ماجراها روی هم تلنبار شوند و روزی با خشمی که دارید خود و اطرافیانتان را بسوزانید...
منظورم این نیست که همش جنگ و دعوا باشد، اصلن به نظرم بهترین کار زندگی همین "گذشت کردن" آدمهاست. گذشت داشته باشیم... ولی اگر چیزی در ذهنمان خیلی اذیت کننده بود و خطوط قرمزمان را رد کرده بود، مطرحش کنیم.. با دل چرکین، گذشت نکنید که خیانت به خود و آینده‌تان است.

پ.ن: باید پیش مشاور بروم... این روزها چه کسی به مشاور نیازی ندارد؟

پ.ن2: متن شاید واضح نباشد و برداشت بد کنید... نکنید :ی

 

۱۳۹۳ شهریور ۹, یکشنبه

...


زمستون 92 یه شبی بود که خوابیدم و صبش پاشدم دیدم تزم نیست! تو فلشم بود.. ولی نابود شده بود انگار... نفمیدم چرا و چی شد.. سوتی کپی پیست بود قاعدتن.. یادمه تا جایی که جا داشت گریه کردم، به هق هق افتاده بودم از سر ناچاری و اصاب خوردی... آخر سر با چشمای قرمزی که نای نگاه کردن نداشت و دماغی که سرخ شده بود، رهاش کردم بره... نشستم از اول نوشتن..
ماجرا گذشت.. محتاط تر شدم.. دفاع هم کردم، خوب هم بود. اما حقیقتن از محصول راضی نیستم هنوز.. باید کار کنم روش بازم.. حیفه. زحمتم بر باد میره..
چی شد که یهو یاد این ماجرا افتادم؟ هیچی، اینکه حقیقتن یه چیزایی تو زندگی روزانه‌ی آدمی اتفاق می‌افته که براش هضم‌شدنی نیست.. که هی روانش رو خط خطی می‌کنه.. ولی باید یاد بگیره که ارزش غصه خوردن برای طولانی مدت رو نداره... خیلی چیزا ارزش فکر کردن رو هم ندارن حتی...
رهاش کن بره رئیس... این روزا خیلی چیزا رو باید رها کنی برن...


پ.ن: غصه نخور دیوونه، کی دیده شب بمونه..
پ.ن2: قانون بقای ذوق جایی همین حوالی نقض شده است...

۱۳۹۳ خرداد ۲۰, سه‌شنبه

فارغ التحصیل با لباس بلـــــند و کلاه گشاد

لوح تقدیر نیست که، سوگندنامه‌ی ریاست جمهوریه.
16 تا بند داره.. چه خبره داداااش؟ یه فارغ التحصیلی ساده‌ست :ی

۱۳۹۳ اردیبهشت ۱۸, پنجشنبه

دراز است ره مقصد

امروز با استادمون رفتیم بیرون، سوشال ایونت پنجمی بود که رفتم. همان استاد لیسانسم که عاشقش هستم و معرکه است.
خوش گذشت. حرف زدیم با دوستان. راه رفتیم کلی وسط افتاب ظهر.. الان  له له و خسته+تب داااار

کم خوابی فراوان دارم از این هفته و کار روزانه و شب دیرخوابی ها و امروز.. فردا بعد از خواب، عین بچه خوب باید بنشینم گزارش دستگاه‌ها رو برای شنبه اماده کنم + گزارش اون یکی کار رو بررسی کنم که اسلاید بسازم ازش و ایمیل کنم برای استاد.. دومی قطعن کار سخت‌تریه . به نظرم این سبک کار تحقیقاتی به روحیاتم نمیخورهیعدترش هم که میریم دیدن یه دوست عزیز قدیمی بعد از سه سال اقلن.

از زندگی حال اگر چه رضایت دارم اما ددر سه جنبه احساس کمبود می‌کنم و فکر به آن غبگینم می‌کند. تنبلی در خواندن زبان، مقاله نوشتن از تز و ورزش مرتب کردن و به آمادگی قبل بازگشتن.
خلاصه که "دراز است ره مقصد و من نوسفرم"

پ.ن: ثبت کردن ِ خودم و نوشتن این چیزها آرامترم می‌کند. هربار که ببینمش کارهایم را یادم می‌آورد...‏

۱۳۹۳ اردیبهشت ۶, شنبه

ریسکی به نام زندگی


‏می‌دونید برام عجیبه که وسط تعریف پروژه‌های جدیدی که تو ذهنشه و هیجاناتش، بدون اینکه ازش بپرسم از حقوقش برام میگه حقوق بالایی که موقع گفتنش یه هیجانی پشت صداش خوابیده و معلومه ذوق داره... آدم ریسک پذیری که حالا نسبت به دو سال قبلش، موهای سفیدش بیشتر شده اما هیجانش پابرجاست .‏‏ این قضیه‌‌ی حقوق گفتن تو ایران و دور و بری‌هام جا نیفتاده، جایی که وقتی میخوان حقوقت رو بپرسن کلی ببخشید میگن و آدمو بیشتر معذب می‌کنن. شایدم قضیه اینه که میدونه وقتی از بلندپروازی‌هاش برای من میگه چقــــدر خوشحالم می‌کنه... قطعن از کوچیکیم نقش برادر بزرگتر رو برای من بازی کرده و پیشرفتش خوشحالم می‌کنه حتی اگه جلوش خیلی هم ذوق نکنم و فقط به ایول چقد عالی، بسنده کنم.‏


یه چیزی که تو زندگی یاد نگرفتم همین ریسک کردن بوده... از ریسک کردن ترسیدم، ترسوندنم. امسال باید بیشتر از پارسال یادش بگیرم و ازش لذت ببرم. با هر کدوم از بردهام خوشحال شم و با باختنم بیفتم رو زمین و باز پاشم و تجربه جمع کنم برای خودم. یه جور هیجانی که آدمو قلقلک می‌ده...
 این مدل سر کار رفتنم هم یه جور ریسکه برای خودش، و خودم:ی. اول کار کارخونه تو کرج و چیزای جدید یاد گرفتن و استرس جای دور. بعد هم که به فاصله کمتر از یه ماه کار دانشگاه پیشنهاد شد. کاری که ردش کردم و بعد با اصرار استاد از فردا میرم سرش.. تا آخر اردی‌بهشت 6-7تا یکشنبه و سه‌شنبه مونده ولی میرم که ببینم چه چیزایی ازش یاد می‌گیرم و چه چیزایی به گروه اضافه می‌کنم. حتمن با بابا بحث خواهم داشت سر اینکه هر روز نیستم (هه فکر کن، ما حتی برای سر کار رفتن هم بحث داریم، انگار داریم میریم علافی تو خیابون).

خلاصه که زندگی ریسک است. زبان بخوانید. مقاله بنویسید. کارهای گوناگون و جدید کنید. جاهای جذاب بروید. باشد که لذتش رو ببرید.

پ.ن: مدتهاست که دلم نوشتن می‌خواست. حتی ثبت روزمره‌هایم.

۱۳۹۲ اسفند ۵, دوشنبه

روز مهندس، نرو بمان- جهت ثبت در تاریخ

شب سیاه و چشم بیدار
شب سیاه و سایه تار
شب سیاه و باد و باران
شب سیاه و ماه پنهان
نرو بمان

ما به سایه‌های روی دیوار
ما به ابرهای تیره و تار
ما به کافه‌ها و دود سیگار
ما به شب‌های تار دل بستیم

ما به خنده‌های زیر بارون
ما به صبح باغ بهارون
ما به بیداری شبانه
ما به خواب روزها دل بستیم

بهار ما گذشته شاید
بهار ما گذشته انگار
بهار ما گذشته شاید

گذشته‌ها گذشته انگار

پالت- نرو بمان
5 اسفند ماه 1392 :)