۱۳۹۱ خرداد ۱۶, سه‌شنبه

جایی برای کرگدن‌ها


اصولاً هر قدر بیشتر بلا سرمان می­آورند پوستمان کلفت­تر می­شود و میزان صبر و شکیبایی‌مان بیشتر.
 دوستی می‌گفت: خدا این کار را می­کند تا تو آماده و قوی شوی. من هم در هر شرایطی با خدا مناجات می کنم می گویم: - این قسمت را باید با لحنی خاص بخوانید که تلفیقی از تعجب و التماس و الخ باشد- بارالها جانِ من! بارالها جان مگر می­خواهی با من چه کنی که تا به حال در مرحله­ی آماده سازی به سر می­بردم؟ تازه معلوم هم نیست این مرحله کی تمام می­شود. خوب می­خواهی بکشی بکش دیگر، این کارها چیست؟ نقطه، پایان مناجات! :دی


پ.ن: هر قدر هم پوست کلفت شویم، اصلاً کپی برابر اصل «کرگدن» هم که بشویم، با این تنگی دلمان چه کنیم آخر؟
پ.ن2: - سرت خارش نداره؟ نمی خوای شاخ در آری؟
   + مگه من کرگدنم؟!!؟ آدمی چون عاقله به شاخ نیازی نداره! البته یادم هست این که ما مستعد تبدیلیم.. " حسین پناهی"

به همین سادگی


درست در لحظه‌ای که تصورش را هم نمی کنی عاشقت می‌شوند.. عاشق می­شوی..‏.‏

آزادی، دو نفر



میدان آزادی
هتل بزرگ آزادی

*
دروغی مضحک!
میدانی که یک راست به انقلاب می رسد 
و هتلی که از پنجره هایش، چشم انداز اوین پیداست

۱۳۹۱ خرداد ۱۵, دوشنبه

گپی با یک مرده‌ی دوست داشتنی


از حرفای گنده گنده بدم میاد. پس خودمونی حرف میزنم... وقتی دلتنگت میشم گریه می­کنم. نگران نباش کسی اشکامو نمی­بینه. اینجا خنده و گریه‌م پنهانیه . آخه اینجا بعضی آدمها هستند که وقتی از ته دل می­خندم ناراحت میشن و با اشکام جشن می­گیرند.
میگن بین تولد و مرگ فاصله­ی زیادی نیست. نمی­دونم گاهی هیچ حسی درباره‌ش ندارم .کلی سوال بی جواب...
تو دنیای زنده­ها غوغاییه. این روزا گداهای شهر که به قول خودشون پول خریدن یه قرص نون رو هم ندارن سیگار با مارک­های عجیب دستشونه. معلومه طفلکی­ها گداهای ماهری نیستند. گدای پول، محبت، غذا...
از وقتی رفتی فهمیدم که زندگی با هیچ کس شوخی نداره. اما من باز هم به زندگی خندیدم و براش شکلک در آوردم. تاوان این کارمو دارم میدم! منم همین روزا میام کنارت. کسی چه می­دونه شاید همین الان!

    2007/8... باشد که بماند...

۱۳۹۱ خرداد ۱۴, یکشنبه

The Rain Must Fall*

هممون بخشی از یه آهنگیم.
آهنگی که یکی دیگه باهامون به رقص در میاد...


*یانی

جدال بین ق و غ*

نَصرُ مِنَ الله وَ فَتحٌ قَریب/غَریب...
*جدالی از همان 23 خرداد 88 تا امروز...

روزانه‌های فرجه‌ای


   صب زود به طرز وحشتناکی بیدار شدم. بعد هر چی تلاش کردم بخوابم بلکه نصفه شب خوابیدنم جبران شه، نشد. ینی نه که نشده باشه، شد... ولی نصفه جون شدم تو خواب از بس حوادث غیرمترقبه توش پیش اومد بعد هم که اومدم سفره رو جمع کنم سینی برگشت و یه ظرف عزیزی رو شکوندم. البت برا من که عزیز نبود، کلن نسبت به ظرف غذا و اینا احساسی ندارم :))... ولی میخوام بگم این روزا همچین اعصاب رعشه و همچین زانوی جاخالی‌دهی دارم!
   در نهایت اینکه با همین اعصاب نه چندان درست و حسابی، و با تمرکز ِ نداشته، و با خونه‌ای که هیچ حس درس خوندنی بهم نمیده، و با استرسی تمام عیار که میدونم چقدر اوضاع میان ترم و پروژه و پایانی و باز پروژه ها وحشتناکه، تصمیم دارم بزنم تو سر خودم و از این یک و نیم روز باقی‌مونده‌ی تعطیلات، یه دردی از خودم دوا کنم. شاید حداقل با شروعش یه ذره آروم بگیرم.


پ.ن: اولین باریه که میخوام تو خونه‌ی جدید درس بخونم. همیشه نهایتش این بود که پای کامپیوتر مشق نوشتم. اوضاع داغونه!    
پ.ن2: یه دوستی هم داشتم که هر چقدر به دوست بودنش بیشتر فکر می‌کنم بیشتر حالم ازش به هم می‌خوره. اگر منو بشناسید باید بدونید که آدمی نیستم که تو دوستیام، پا پس بکشم و وقتی با یکی دوستم ینی واقن دوسش دارم. حالا شما تصور کن با یکی دوست بودم اما گندی زده که من به این اوضاع رسیدم. پس پر بیراه نمی‌گم. 


به تاریخ چهارده خرداد 91

۱۳۹۱ خرداد ۱۳, شنبه

هویچ‌طوری

  همیشه همینطور است. وقتی می­خواهی مثل دیوانه­ها فراموش کنی خودت را، زندگی را، خدا مثل یک هویج برابر چشمانت سبز می­شود، دستش را می­آورد بالا و محکم درون سوتش فوت می­کند. ولی برای قوم نفرین شده­ای چون ما همه چیز برعکس می­شود. به خدا که می­خواهی فکر کنی، خودت، زندگی، کار، هویج،...

جرات پرواز


 دیدی آدم­هایی رو که جرات پریدن ندارند؟ جرات پریدن ندارند و فکر می­کنند برای پرواز کردن باید از بلندترین شاخه پرید ...از این شاخه به اون شاخه می­پرند و وقتی می­پرسی چرا نمی­پری؟ میگن ای بابا! این درخت کوتاهه... این شاخه محکم نیست...
برای پریدن احمق­هایی که هیچ وقت اوج گرفتن را تجربه نکردند، برای پرواز باید درخت بلند، شاخه محکم، هوا آفتابی، باد ملایم و شکمشون پر باشه...
آدم­هایی که تا آخر عمر از این شاخه به اون شاخه.. از این درخت به اون درخت..  تا پیر بشن.. شرط می­بندم که دیدی !

پ.ن: نوشته شده به تاريخ 2008/6... حس مي‌كنم تو اين چهار سال ممكنه گاهي اينجور آدمي شده باشم! بعد حالم بد شد از خودم.. از نوشته‌م.. از..

۱۳۹۱ خرداد ۱۲, جمعه

دست و پا زدن بین چند خاطره


   راهنمایی بودم. درس علوم به بدن انسان و قلب و... رسیده بود. قلب گوسفند گرفتیم و م برایم تشریحش کرد، بردم مدرسه و با دقت و علاقه برای هم‌کلاسی‌ها و معلم توضیح دادم و نمره‌ی خوبی گرفتم. از همان موقع‌ها بود که دوست داشتم دکتر شوم، جراح قلب. شاید هم دلیلش بیشتر برادرم بود که از قبل‌ترش پزشکی می‌خواند و حالا با عکس‌های تشریح جنازه و کتاب‌های آناتومی‌ش من وسوسه شده بودم پزشک شوم. دبیرستانی که شدم کتاب زیست یکی از بهترین‌ها شد برایم. می‌گویم یکی از بهترین‌ها چون از همان موقع شیمی را هم رسمن می‌بلعیدم. آن معلم سخت‌گیر شیمی که همه حالشان از او و اخلاقش به هم می‌خورد برای من شد سمبل اتم‌ها و جدول مندلیف. جدول را خورده بودم، با جزئیاتش می‌دانستم کجای جدول چیست و ترکیبش با فلان چیز چه می‌شود و... طبق روال هر سال بهترین دانش‌آموز مدرسه بودم و در مدرسه‌مان اصرار داشتند بهترین‌ها بروند رشته‌ی ریاضی‌فیزیک. من هم از این قاعده مستثنی نبودم. اما با لجاجت رشته‌ی تجربی را برای ادامه انتخاب کردم. دو روز دیگر تابستان تمام میشد که مدیر دبیرستانم زنگ زد خانه و شروع کردن مخ زدنم که تو ریاضی‌ات محشر است و اصلن بیا ریاضی و تابستان زیست بخوان و بعد تغییر رشته بده و.... خلاصه که رفتم ریاضی!

   ریاضی‌ام خوب بود اما شیمی برایم چیز دیگری بود. مسابقات آمادگی برای المپیاد شیمی برگزار شد.. قبول شدم. تابستان بعدش کلاسهای مفرح المپیاد شیمی می‌رفتم و کلی آدم خفن می‌دیدم که همه شیمی‌کار بودیم. رسمن عشق‌بازی ‌کردم با آن تابستان. آن تابستان زیست هم خواندم، سوالاتم را از م می‌پرسیدم. حالا یادم نیست همان میان بود یا قبل‌ترش که م امتحان پره داشت و من این همه درس خواندنش را که دیدم کم‌کم بی‌خیال پزشکی می‌شدم. سوم که رفتم کل‌کل‌هایم با معلم شیمی‌ای که سال اول عاشقش بودم شروع شد. نمی‌دانم غرور من بود یا گنداخلاقی او که وقتی می‌دید درس‌هایش را بلدم و سر کلاسش نمی‌روم یا مدیر می‌گوید لازم نیست این دانش‌آموز سر کلاس شیمی بیاید و باید برای المپیاد بخواند که معلمان سر لج انداخت با من. همان ماه اول ِ مدرسه، تا آخر کتاب خوانده بودم و معلم تا می‌خواست کل بندازد با من می‌بردمش. شاید کارم درست نبود. نهایت که المپیاد هم قبول شدم و اون دیگر حرفی نداشت...

   پیش‌دانشگاهی که بودم همه‌ی معلمان و خانواده و فامیل می‌گفتند تو که می‌روی شیمی، خودم هم همین فکر را می‌کردم تا انتخاب رشته شد و... م سومین انتخابش را قبول شده بود، من هم خیلی برایم جذاب بود جوری انتخاب رشته کنم که سومی را قبول شوم، همین کار را کردم، شریف را که نزدم، اول تهران، بعد امیرکبیر و نهایتن همین جایی که هستم یا بهتر بگویم همنجایی که بودم. سومی را قبول شدم. رشته‌ای آمدم که هیچ ربطی به شیمی نداشت. به پزشکی هم ربطی نداشت. اوایلش خیلی لذتی نداشت آن درس‌های خشک ریاضی و معادلات و... تنها لذتم آن جمع پنج نفره‌ای بود که روزمان را با هم شب می‌کردیم. اما بعدتر که تخصصی شد من هم لذت بردم ازشان، به یاد اولین درس کنترلی که داشتم، کنترل خطی. آن لحظه‌ای که استاد کنترلر طراحی می‌کرد برای چاقوی جراحی قلب. هی از خون و دقت در عمل می‌گفت من لذت می‌بردم. کار جالبی‌ست که کاری که با دست می‌شود کرد را بسپری به چیزی دیگر فقط یک کنترلر....

-پارسال نوشت (هشت خرداد نود)-  نهایت اینکه مهندس برق شدم و چند ماهی را برای کنکور تلف کردم و بعد هم نتایجی که بر وفق مراد نبود. که اگر بود لابد بدون هیچ فکری ادامه‌ی کارشناسی را می‌دادم، کنترل. اما الان که بعد از یک هفته تازه سر لج را با خودم کنار گذاشته‌ام که انتخاب رشته کنم می‌بینم شاید شانس قبولی داشته باشم، آن هم نه در رشته‌ی خودم بلکه در مهندسی پزشکی، تا دیروز هم اصلن راضی نبودم تااینکه با مهندسی پزشکی کارها حرف زدم و حرف از آن 5 واحد مربوط به پزشکی شد و... قلقلکم آمده. که این اولین باری نیست که این گونه حرف از تغییرهای ناگهانی می‌زنم، که من آدمی بودم که روزی می‌مردم برای پزشکی، که روزی شیمی‌ را با تمام اتم‌ها و کربن‌هایش قورت داده بودم، که در انتخاب رشته کارشناسی به گمانم اول برق‌ها را زدم و بعد مهندسی پزشکی‌ها... حالا که یک روز دیگر مانده برای انتخاب رشته، باید بنشینم و باز هم بین چند انتخاب دست و پا بزنم و دست آخر، آن دقیقه نود یکی را انتخاب کنم. که ای کاش مدیری بود که آن دقیقه نود باز بهم زنگ می‌زد و من را از تصمیمم مطمئن می‌کرد. شاید حالا بیشتراز هر چیزی می‌گویم کاش مامان اینجا بود...

-امسال‌نوشت (دوازده خرداد)- در ویرایش نهایی، مکاترونیک‌ها را بالاتر زدم و بعدتر در کمال ناباوری، مکاترونیک رشته‌ای بود که قبول شدم. پروژه‌ی الانم؟ یک ربات پزشکی است. راضیم :ی