۱۳۹۱ تیر ۲, جمعه

خیس

تو توی غذاهات کمتر پیاز بریز تا دهنت بو نده،
منم قول میدم به جای کتاب وایتکس بخونم تا فکرام تمیز شه.
*
بیا بریم... میخوام حرف آخرمو، خیس، همون اولش بهت بگم.

عزیزم اوج نگیر :ی

امشب تو اوجم. باور کنید.
حالا اینکه برای چیه نمیدونم. یه جور سرخوشی بعد از یه طوفان ده روزه. یه جور به سیم آخر زدن حتی. شاید نخوابیدن پریشب بردتم فضا.شاید سرخوشی دادن ِ ویژن یا مثلن پیدا کردن یه سری ایده‌ی جدید برای تز..
امروز تو آرایشگاه موهای کوتاه یکیو دیدم که رنگ کرده بود و همون جا شست و من عاشقش شدم، عاشق موهای کوتاهش که وز وزی وایساده بود و به هم ریخته بود. همون موقع میخواستم به آرایشگره بگم کوتا کن این لامصبو، اما صبر کردم. اون خانومه موهاشو سشوار کشید، مرتبط شد موهاش، دیگه اونجوری خیس و شلخته نبود. در همون لحظه من نظرم برگشت. میخوام بگم همچین آدمیم که دو دقه به خاطر شلختگی موی کوتاه طرف میخوام موهامو از ته بزنم و دو دقه بعد میگم اه این چرا انقد صاف و اتوکشیده‌ست؟ :ی
خلاصه که امشب تو اوجم. هر چند کلی کار هست که رو سرم هوار شه اما الان هیچ کدومش تو ذهنم نیست. فقط دارم چرند میگم و میگم و سرخوشانه جلو میرم. آلمانو بگو... بازی داره، به به واقن :ی

هی! بیا پایین... آروم شو!

۱۳۹۱ خرداد ۳۱, چهارشنبه

توجیه

دلیل موفقیت پیامبران تازه دارد برای من روشن می‌شود
دلیل شکست مارکسیسم هم همینطور!
در شرایط کنونی دنیا بیش از هر چیز به یک پیامبر جدید نیاز دارد 
یا یک جهش ژنتیکی قوی در جهت خنگ شدن مفرط همه...

بالکنی برای خدا شدن

یه جور حس خدا بودن از تمام اعضا و جوارح بدنم بیرون میزند. منشاش؟ اینکه همه خوابند و تا چشمم کار میکند همه‌ی چراغ‌ خانه‌ها خاموش و من انگار رعد و برق را آفریده ام و ایستاده ام در بالکن و فرمان میدهم حالا اینجا بزن.. حالا بالای سر خودمان... حالا شدیدتر... با نور بیشتر... آهان حالا باران را وحشی‌تر کن.. بعد هم تا کمر از بالکن آویزان می‌شوم و خیس می‌شوم، خیس خیس... یک جور ِ خداطورانه‌ای که انگار فقط خودم محق‌اش استم.
بعد هم منتظر می‌مانم یکی از خواب بپرد بیاید دم پنجره بگوید وااای خودکشی نکن، حالا یه ماشین ویژن ساده‌‎ست و من هم بگویم نه فرزندم! مرا چه به خودکشی؟ تنها تمرکزی‌ست برای ادامه.. -یه لحظه بمانم که ادامه‌ی چه را منظورم است؟- آها داشتم میگفتم فرزندم.. ادامه‌ی جهان.. رعد و برقم را دیدی؟ تو برو بخواب، بگذار ما به حس خدایانه‌مان برسیم.
خلاصه سرتان را درد نیاورم. سعی کنید حتمن برای خانه‌هایتان بالکن بسازید. بالکن داشتن و تا دم صبح بیدار ماندن برای یک درس لعنتی، حس‌های خوبی را برایتان به ارمغان می‌آورد. اصلن زنده باد ماشین ویژن با این امتحان پنج نمره‌ای‌اش و خدایگان سرزمینم.

۱۳۹۱ خرداد ۲۳, سه‌شنبه

دل به پاییز نسپرده‌ایم


طبق معمول که دقیقه نود به همه کارها می‌رسم، این‌بار هم دیر می‌روم، همه هی زنگ می‌زنند که پاشو برو رای بده، شلوغه، تموم میشه‌ها. منم با نیش باز میگم نه بابا، تمدید می‌کنن.. بالاخره تو آخرین لحظه‌ها می‌زنم بیرون، جزوه به دست (امتحان ماشین داشتم)، دوربین رو شونه، و خندان. چقدر شلوغه همه جا.. بالاخره یه مدرسه پیدا می‌کنم که انگار خلوت‌تره. دور حیاط پر از آدم، وسط حیاط چند تا دختر کوچولو و پسرکوچولو مشغول فوتبال، که ملت رو تو اون صف طولانی سرگرم کردن... منم که دوربین به دست هی عکس می‌گیرم. از پسره که افتاد زمین و دختره رفت بلندش کنه، عجب عکس دوست داشتنی‌ایه. از دختره که دستبند سبزش رو داره میده به مامانش داد تا براش ببنده...
تعرفه کم اومد! طبق پیش‌بینی‌م مهلت رای دادن تمدید شد. بالاخره اولین رای زندگیم رو دادم... اولین رای...
شب هی خبرهای مختلف میاد، خبرای عجیب، خبرای بد... اوضاع انگار وخیم شده بود! باورم نمی‌شد، هی منتظر خبر خوب بودم.. یه دوستی تو ستاد داشتم، همون نصفه شب بهم زنگ زد، اما انقدر حالم از خبرایی که می‌شنیدم خراب بود که جواب ندادم، فکر می‌کردم اگر جواب ندم شاید همه چیز بهتر بشه. تا خود صبح فقط بهت، فقط بغض. صبح همون دوستم زنگ زد، این‌بار حال جفتمون خراب بود، صداش در نمی‌اومد، زور می‌زد گریه‌ش نگیره...
انقدر زار زده بودم که حالا دیگه خانواده داشتن آرومم می‌کردن! برادرم هی با تیر 78 مقایسه می‌کرد، می‌گفت می‌فهممت، تجربه کردم این حس رو... حس یاس، حس شکست به معنای واقعی... بابام هی بهم امیدواری می‌داد.. بابایی که همیشه من آرومش می‌کردم..
رفتم دانشگاه، تو کل راه فقط چشمم پر از اشک می‌شد و ... ملت همه تو بهت بودن و فحش می‌دادن.. هه! نمی‌دونم چرا ولی دستبند سبزم رو هم بسته بودم. وارد دانشگاه که می‌شم همه مشغول حرف زدنن! بچه‌هایی که طرفدار کروبی بودن، با خنده بهم می‌گن باز شماها برین حال کنید، ما که رای‌مون از باطله‌ها هم کمتره.. گفتن الان باید اون دستبند سبزت رو می‌بستی‌ها، دستم رو میارم بالا که یعنی حواسم هست.. بغض دیگه امان نمی‌ده...
سه سال گذشت... سه سال گذشت از زمانی که فکر می‌کردم زمین به آسمون رسیده، اما الان می‌بینم چه همه بزرگتر شدیم، چه همه بزرگتر از سه سال شدیم... چه همه درد رو یاد گرفتیم شدیم و می‌فهمیم هم‌دیگر رو...

پارسال نوشته بودم دو سالگی‌مان مبارک‌باد ندارد، که هنوز و لابد هی باید با داغ بر دل نشسته‌ها خداحافظی کنیم.... که فردا سومین ٢٢ خردادی‌ست که پر از استرس و ترس خواهد گذشت."
اما امسال خبری از آن استرس ِ خردادی هم نبود. فقط چند لباس شخصی و باتوم به دست در خیابان‌ها به چشم می‌خورد که نشان از ترس همیشگی‌شان است و دیگر هیچ... فصل آگاهی دادنمان مبارک...


میگذره این روزا از ما


  من ِ این روزها، یه آدم مزخرف نازک نارنجی شده که فقط دلش میخواد بره گریزآناتومی ببینه و باهاش یه دل سیر اشک بریزه. -مازوخیست ینی؟- که کریستینا رو ببینه و بغلش کنه و بگه آدم ِ تو، این روزا منم، نه مردیت. که دلش تنگ شده باشه برای آدم خودش.

  نمیدونم کدوم حس بیشتر رو دلم سنگینی میکنه. اصن سنگینی‌ش رو دلم‌ئه یا سرم؟ اینکه امروز بیست و سوم خرداده و سه سال از اون روز کذایی گذشته، بیشتر اذیتم میکنه یا کابوسی که چند شب قبل دیدم و..؛ یا آدمی که هنوز اثراتش رو تو زندگیم می‌بینم و بدترین اثرش همین ترس از اعتماد به آدمها. هی هی هی...
به قول هنگام: "زمان، زمان همه چیز رو مشخص میکنه و من یاد گرفتم که صبور باشم. تو زندگیم اگه هیچی رو یاد نگرفتم صبوری برای گذر زمان رو یاد گرفتم. یاد گرفتم که گاهی لازمه تنها سکوت کنم و بذارم زمان بگذره و همه چیز خودش برای همه ی دنیا مشخص بشه، که حتی اگه مشخص نشه هم خیلی اهمیت نداشته باشه مهم این باشه که از من و زندگی من گذشته باشه..."

پ.ن: امسال چیزی از بیست و دوم خرداد ننوشتم، از فرداش ننوشتم، از روزای بعدترش... اما همینطور تو زندگیم سرک میکشه. همین برنامه‌ی دیشب بی‌بی‌سی، که تونست به راحتی بغضم رو جلوی مهمونم بشکنه.... لنتی.
پ.ن2: یه کشور لنتی، نباید بذاره دوستای آدم از پیشش برن. نباید.. نباید..
پ.ن3: این ذهن لنتی نمیذاره تمرکز کنم. چهار ساعت یه سره میشینم جلوی جزوه که حفظش کنم، اما فقط سه ورق زده میشه و باز چهار ساعت بعدی...

۱۳۹۱ خرداد ۲۰, شنبه

کابوس.. باروت..

  گلوله را کف دست کشیده‌اش گذاشت و آرام لب‌هایش را نزدیک کرد و بوسه‌ای آمیخته با جنون بر آن زد. تمام وجودش از تب می‌سوخت. اگر این کوچولوی طلایی حرکت می‌کرد او هم می­کشت و هم کشته می‌شد درست در یک لحظه. و این زیباترین تلفیق متناقضی بود که تا به حال می‌شناخت، زیباتر از تابلوی مونالیزا که هم می­خندید و هم نمی­خندید. موهای مشکی بلندش بر روی شانه‌هایش سنگینی می‌کرد. رنگ قرمز به موهایش جلا می‌داد خصوصا وقتی از جنس خونش بود... تب تمام صورتش را می‌سوزاند ولی این سوختن را دوست داشت.
  بوی عجیبی می‌داد. تلفیقی از عرق و اشک و خون با کمی لورازپام... وسوسه‌ای عجیب را در وجودش حس می­کرد و این وسوسه زیباتر از تمام وسوسه­های زندگیش بود... پاهای ظریف و لرزانش تاب نگه داشتن این اندام سوزان در تب را نداشت، تلو تلو می‌خورد و نگاهش خیره به خورده‌های آیینه روی زمین ماند. چشمان تب زده‌اش بی روح‌تر و کم فروغ‌تر از آن بود که بتوان رنگش را تشخیص داد ولی این بی روحی را دوست داشت و او را بیشتر شبیه مرده‌ها نشان میداد... و تب! این تب دوست داشتنی و سوزاننده تا گونه‌هایش بالا آمده بود. وان حمام تا نصفه پر آب شده بود و چک چک آب داغ و مه حمام خبر از تب سوخته شدن و سوزاندن و شهوت جنون می‌داد. دوست داشت. همه این لحظات را دوست داشت حتی بوی غلیظ باروت را...
.
  پ.ن: به جا مونده از زمان 01/30/2009 ... بازنشر به بهانه‌ی کابوسی که پریشب دیدم و دیشب از ترسش نخوابیدم.
گاهی اوقات سوختن در تب، حس خوبی به آدم میده! شاید یه جور خلسه... یه جور جدا شدن از همه چیز و فقط ترس از کابوس پیش رو..

۱۳۹۱ خرداد ۱۸, پنجشنبه

دنیای مرده‌ها

ما آبستن امید فراوان بوده‌ایم. دریغا که به روزگار ما، کودکان مرده به دنیا می‌آیند.


پ.ن: هجده خرداد 88 دوشنبه بود. زنجیره‌ی سبز در خیابان ولیعصر. دوشنبه‌ی بعدش سکوت تا آزادی و...

۱۳۹۱ خرداد ۱۷, چهارشنبه

معلم‌های افسرده


طبق گفته­ی معلم، بعد از زنگ پشت در کلاس منتظر موندیم. معلم بیرون اومد و بدون توجه به من و دوستم به دفتر مدرسه رفت و دیگه در مورد اون سوال و جواب ما چیزی نگفت. بعد از اون با خودم عهد کرده بودم که هیچ‌وقت به سوال‌های عجیب ‌معلم‌ها جوابی ندم. دلیلش هم ترس از اتفاقی مشابه دفعه‌ی قبل بود!
تصور اینکه معلم بپرسه چه فصلی رو دوست داری و من بگم پاییز، بپرسه چرا و من بگم "برای گرفتگی هوا و باد و ریزش برگا و باران های دوست داشتنیش... و اینکه من می­میرم برای بارون و رعد و برق و اون آسمون گرفته!"، بپرسه چه منظره­ای رو دوست داری و من بگم اوووم؟ کویر! و معلم از جوابام نتیجه بگیره "این دختر حتمن از بیماری افسردگی رنج می بره" آزارم می داد.