۱۳۹۱ تیر ۲۷, سه‌شنبه

سیب وسوسه‌گر (3)

آنجایی که ما تخم‌هایمان را شکستیم و بیرون آمدیم
با لایه‌های لزج روی پلک‌هایمان،
با دست و پاهای شل‌ و ول و تعادلی که روی فک پایینمان بود،
آدم و حوا سیب گاز می‌زدند و به ریشمان می‌خندیدند..
راستی خدا
آدم و حوا را که شیطان فریب داد،
گول زدن تو کار کدام نمک به حرامی بود؟

۱۳۹۱ تیر ۲۶, دوشنبه

سیب وسوسه‌گر (2)

از حوا خنده‌ام می‌گیرد که عریانی پنهان می‌کرد و از حافظ که منتظر می‌ماند تا انگورها شراب شوند!

۱۳۹۱ تیر ۲۵, یکشنبه

سیب وسوسه‌گر (1)


با دهانی کج شده از تقدیر،
نگاه می‌کنم به خدایی که پسر ندارد، زن ندارد، مست نمی‌کند.
تو هم رو کن دست پیامبری‌ات را، در سفره‌های خواب. معجزه کن با نان و شراب و خاک... که مزه‌ی لوطیانه‌مان بود.
. . .
هر شب
از خاک به خاک، و از خاکستر به "خاک بر سر" افتادیم.
از فرط تختخواب و سیگاری...  که باید ترکت کنم..

تقویمی سرشار از روزهای خوب

"یه روز خوب میاد. 15 تیر 1391".. نوت روی زنبورک ِ کنار اشکبوسم گواه میدهد که پانزدهم تیر اوضاعم خوب نبوده. شب بیداری هایش هنوز جبران نشده. شبهایی که از هر طرف افکار بر سرم هوار میشدند.
الان؟ 0:39 بامداد بیست و پنجم تیرماه است. نامزدی پسرخاله‌هایم را پشت سر گذاشتم، پاهایم درد می‌کند. گاهی رقصیدن بهترین حسها را با خود دارد. کرختی بعدش جذاب است.
 حالا میگویم روز خوبم آمد.نه که فردا تا لنگ ظهر خواب باشم، که هیچ دغدغه و کار و درس و پروژه‌ای نداشته باشم. من همه‌ی اینها را دارم اما یک مرحله را پشت سر گذاشتم. هوووم... روز خوبم از همان پنج‌شنبه 22 تیر آمد..‏ یک مرجله بالا آمدم و تا آنجا را سیو کردم...
و حالا باید کم کم‌َک کمبود خواب‌ها جبران شود. صبح زود کار...‏

۱۳۹۱ تیر ۱۸, یکشنبه

NO Title!

بی اندازه خسته شدم. همه چیز بوی کامپیوتر و کاغذ و ترس می ده.
مغزم درد می‌کنه. قدرت اندازه‌گیری‌م محدود شده، ولی شک ندارم که انتها نداره مسخرگی اون چیزی که هستی، و تماشای اون چیزی که هستی از بیرون، و مسخره کردن اون در حالی که اون چیزی که هستی و از بیرون مسخره می‌کنه اون چیز مسخره‌ی وسط گود رو، خودش مسخره‌تر و بی‌خاصیت‌تره. اصلاً تف به اون چیزی که هستم از بیرون و اون چیزی که هستم در واقع و زنده باد بد و بیراه‌هایی که خلاقانه بر زبانم جاری میشه...

۱۳۹۱ تیر ۱۶, جمعه

تهران‌شناسي به سبك پارازيت 88

 ۱۶ آذر به انقلاب ختم می شود. ادامه‌ی انقلاب به آزادی می‌رسد. اما تا رسیدن به خود تندیس آزادی باید همچنان ادامه داد. جمهوری اسلامی با آزادی فاصله دارد. در حالیکه در ظاهر با هم در یک امتداد هستند اما فاصله مطمئنی با هم دارند. جمهوری اسلامی با رسیدن به رودکی تمام می‌شود اما آزادی همچنان ادامه دارد. انگار که جمهوری اسلامی تمام توانش در همراهی با آزادی تا همان رودکی بوده است.
ملت خیابان کوتاهی است که با رسیدن به جمهوری اسلامی پایان می پذیرد.
سفارت انگلیس هم در جمهوری اسلامی قرار دارد. سفارت روسیه با اینکه در نوفل لوشاتو قرار دارد اما آن هم به جمهوری اسلامی نزدیک است.
اگر از انقلاب به آزادی و جمهوری اسلامی بخواهید برسید٬ مسیرها در تضاد با یکدیگر هستند. برای رسیدن به آزادی باید انقلاب را ادامه داد و برای رسیدن به جمهوری اسلامی باید از آزادی و انقلاب فاصله گرفته و انقلاب را رو به پایین رفت.
ایران هم خیابانی است که فقط عده‌ای خاص با عقایدی خاص‌تر در آن جای دارند.
پاسداران همان سلطنت‌آباد سابق است. فقط اسمش عوض شده. جهت همان جهت و شیب همان شیب است.
نبرد به پیروزی می رسد... و برای رسیدن به فرجام به هنگام باید رفت.

پ.ن: اين را پارازيتي‌ها در يكي از برنامه‌ها آبان 88شان خواندند. 
پ.ن2: این پست را از جیمیل میفرستم. آیا درست کار خواهد کرد؟ بالاخره ایرانیم و دسترسی به بلاگر از جای‌جای میهن اسلامی‌مان سخت..

۱۳۹۱ تیر ۱۵, پنجشنبه

40 ساعت نشستن ممتد


یک جور هیجان انگیزی‌ست وقتی به این فکر کنی آخرین باری که خواب بودی ساعت 8 صب دیروز بوده. میشود به عبارتی حدود 40 ساعت بیداری.. یعنی اگر الان حمام بروم و بیایم موهایم را خشک کنم میشود 40 ساعت که همه‌اش را با تقریب خوبی پای اشکبوس نشسته بودم و حرص میخوردم از این گزارش لعنتی که بالاخره فرستادمش. گفته بودم برای چیزی که دوست ندارم انجامش دهم جان میدهم و.... دادم رفت هر چند با تاخیر... هر چقدر فکر می‌کنم برای این درس با این همه شب‌بیداری‌هایی که تا الان برایش داشتم نمره‌ی زیر پانزده نامردی‌ست، ولی حتی میگویم کمتر از چهارده ندهد یکهو؟ فعلن که پروژه مسابقه‌اش مانده.‏

گفتم که الان میروم حمام. بعد فکر کن، از حمام که بیایم باز همین خوابی که الان از سرم پریده و فقط سرم تیر میکشد، کامل از سرم برود. باید همین الان قرص را بخورم که بعد بخوابم. صبح باید زود بیدار شد. تیکهوم‌های تو در تو...
پ.ن: از حمام که بیایم باید بروم سر تیکهوم... داستان ادامه دارد، با این تفاوت که برای اینکه حس بدی ندارم، سخت هست اما عبث نمیدانمش. ما که رفتیم :)

۱۳۹۱ تیر ۱۴, چهارشنبه

ما به خود بدهکاریم.

بدهکار برای تمام لحظاتی که چشممان به آن گوشه بود که سبز شود و وقتی سبز شد ما هیچ، ما نگاه..
بدهکار برای تمام دلتنگی‌هایی که نگفتیم‌ِشان..
بدهکار برای تمام درفت‌هایی که پست نکرده، حذف‌شان کردیم..
بدهکار برای...

یه روز خوب میاد که ترم دو تموم شده باشه

یه اخلاق گند دیگه‌ای که دارم اینه که اگه حس کنم کاری عبثه جون می‌کنم موقع انجام دادنش. دست و دلم به کار نمیره. یا انجام نمیدم یا اگه مجبور باشم اعصابم له میشه سرش.
حالا ممکنه این کار یه سری مزایا هم داشته باشه. مثلن؟ همون تحلیل مدل فازور کانورتر توربین. پولشو می‌گرفتم ولی به نظرم کار عبثی بود و کلی با کارفرمام بحث کردم سرش و آخرشم اون دقیقه نود انجام دادم.
نمونه‌ی اخیرش؟ این گزارش مطالعاتی‌های درس ویژن. 6 نمره داره. باید امروز بدم به استاد. ولی هنوز مونده. تا خود فردا صبح هم بمونم سرش تموم نمیشه. چرا؟ چون حوصله انجامش رو ندارم. چون هی یه پاراگراف میخونم بعد میگم آخه اینو کدوم الاغی نوشته؟ چرا نثرش اینجوریه؟ چرا جمله‌هاش انقد طولانیه؟ دهنم سرویس شد موقع خوندنش. به هیچ دردم هم نمیخوره. برای چی باید روی موضوعی که خوشم نمیاد مقاله بخونم که بعد مقاله بدم؟
خلاصه 6 نمره خیلیه. مجبورم انجام بدم. حتی اگه 2 نمره هم بود انجام میدم. میخوام بگم در مورد این درس انقدر محتاج نمره‌م اما دلیل نمیشه نگم له شدم. دست و دلم به کار نمیره. هیچ غلطی نکردم.
موضوع وقتی بغرنج میشه که همین الان وسط یه امتحان تیکهوم باشی و هیچ غلطی برای اون نکرده باشی و وقتی همکلاسیات زنگ میزنن فیدبک بگیرن ازت بگی هیچ، و از پیشرفت کم اونا هم ذوق کنی، جلوی روی خودشون حتی.

لنت به این اخلاق گند :-/

۱۳۹۱ تیر ۱۳, سه‌شنبه

به اميد خردادي پر از حادثه‌ي خوب



این پست در دي‌ماه 87 در 360 مرحوم نگاريده شده، زماني که خاتمی را در دانشگاه تهران ديدم و گفت هنوز معلوم نیست بیاید یا نه. و من به عنوان یک دهه شصتي، از موسوی فقط يك اسم مي‌دانستم و بس. زمانی که هنوز اعتقاد راسخ داشتم اگر در انتخابات شرکت کنیم اوضاع خوب خواهد شد.
شايد بهتر بود اسم اين پست را مي‌گذاشتم "نوستالژي‌هاي الكــــــي".. تك تك نوشته‌هايم آن زمان حاكي از سرخوشي بود. مدت‌هاست كه من آدمي متفاوت از خود ِ قبل‌ترهايم را تجربه مي‌كنم.
« در راستای اینکه در ایران فقر و بدبختی وجود ندارد و همه چیز خوب است و خیلی هم خوب است و آن‌قدر همه چیز این دور و بر خوب است که آدم نمی‌داند از کجایش بگوید که دلش کباب نشود و بدبختی و بیچارگی اصلاً کیلویی چند در این مملکت و... و بالاخره است.
دولت عدالت محور بالاخره من را گرفت و مریض شدم به نحوی که بیا و ببین(حالا نه آن­قدرها هم دیگر). البته لازم به توضیح نیست که آدم‌هایی که مرض دارند اصولاً لازم نیست مریض باشند و بالعکس. که بنده در شرایط کنونی طبعاً در دسته بالعکس قرار می‌گیرم! 
سرم درد می‌کند. حالا برای چه نمی‌دانم. گفتم که فقط یک سردرد ساده­ است، اینطور که تو فاصله گرفتی آدمي حس می­کند هپاتیت دارد. با این احوالاتی که دارم و اوضاع درس و مشق‌ها، به یاد کوچ و بعد هم گرانی مسکن افتادم. گویا از تابستان امسال مشکل مسکن به آن دنیا هم کشیده شده، امکانش هست آن دنیا خانه به دوش شوم.
* از آنجا که با ادامه‌ي روند یافتن راهکار برای هر چه از هر كجا و به سعي هر چرندي، ممکن است فرصتم برای مردن تمام شود لطفاً یکی بیاید و زودتر من را خودکشی کند.:دي »

پ.ن: همان چهار سال پیش، اميد نامي برايم كامنت گذاشت: "فکرش رو بکنید که این نوشته‌ی شما دویست سال دیگه خونده بشه و توی ایران هنوز دعوا سر آزادی و عدالت و این چیزها باشد. اون وقت می‌دونید چی میگن؟  میگن: خوش به حال مردم دویست سال پیش، ما نسل سوخته ایم..."
آخرش خودم کامنت­ها را اينطوري تمام کرده بودم: " فردا آغاز سال 88ئه... امیدوارم خردادی پر از حادثه‌ی خوب داشته باشیم؛"
پ.ن2: امیدوار بودم! هی بابا...  نه كه الان نباشم‌ها...:ي