۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۱, چهارشنبه

جهت ثبت احوال :)

جالبه که الان یه استرس خاصی دارم. استرس نیست‌ها، نمی‌دونم. یه جور جالبیم :ی

۱۳۹۲ اردیبهشت ۹, دوشنبه

تصادف :((

امروز ظهر با میم چت میکردم. وسط حرفاش گفت بابا این ژ هی از پروژه و دفاع و خارج میگه. البت همیشه نمیگه برم خارجا، مثلن اگه قبل از کتابخونه اومدن پشت ترافیک مونده باشه میگه اه و این مملکت مزخرف و ... ولی اگه شب قبلش پارتی و مهمونی باشه میگه همینجام خوبه‌ها... بمونیم.
حالا حس می‌کنم ماجرای منه.
همه چیز خوب و آروم بود. خبر تصادف اتوبوس رو تو رسالت خوندم که راننده اتوبوس با مسافرش دعواش میشه و از ماشین پیاده میشه و ماشینو وسط خیابون میذاره. یهو راننده مینی‌بوس شاکی میشه و میره ماشینو ببره کنار خلاصه بلد نبوده و ماشینا رو زیر میگیره و مردم رو له میکنه و آخرش هم تا نصفه میره تو میدون و.... چند نفر که به طرز فجیعی مردن...
این صحنه‌ای که یکی از بچه‌ها دیده بود و تعریفش کرد رو تصور می‌کنم. گریه‌م می‌گیره.. هق هق... اینجا کجاست؟ کلن زندگی چیه؟ :((

بازم تصادف... تو اردی‌بهشت.. متنفرم از تصادف و این اردی‌بهشتای لعنتی :((

۱۳۹۲ اردیبهشت ۷, شنبه

جوانی هستم جویای کار*

دنبال یه کار میگردم که سه روز تو هفته باشه از ساعت نه صب تا 7 شب، مهمه که ساعت شروعش از نه به بعد باشه و نه زودتر :ی. نزدیک خونه هم باشه خوبه. جالب هم باشه. در راستای درسم هم باشه که چه بهتر. در واقع من هم دنبالش نگردم، خودش بیاد و خودشو بهم معرفی کن.
مثلن تدریس خصوصی. یا مثلن بازاریابی. بازاریابی فک کنم خیلی چیز جذابی باشه، نه؟ حالا دیگه نشد همون کار پروژه ای تو پژوهشگا رو میرم با اینکه همشون مرد گنده هستن و ایح ایح. :ی

دیگه خلاصه بعید میدونم همچین کاری که در پاراگراف اول گفتم گیرم بیاد، همون دو سال پیش که دوستم بهم زنگ زد گفت بیا یه کار بازاریابی داریم که به درد تو میخوره باید کار پژوهشگاهو ول میکردم میرفتم. جوگیر بودم آقا، جوگیر:ی
حالا خلاصه فانتزی هام اینجوریه دیگه :ی

*واقعی :)))))

۱۳۹۲ فروردین ۲۶, دوشنبه

گم شدن در خویشتن

مدت‌ها بود این حسو نداشتم، ولی الان، خیلی یکهو، دلم خواستم برم گم شم.. نباشم.. خبری از خودم نداشته باشم.. ایزوله باشم...
کاش صبح که پامیشم این حسم رو فراموش کرده باشم...

۱۳۹۲ فروردین ۲۴, شنبه

عطر بارون‌زده‌ی کاج‌

بهار یعنی حس خوب ِ دیوانه‌بازی زیر باران فروردین...
لازم نیست من هی هربار بگویم که عاشق ِ بارانم و قدم زدن زیرش و آرام شدن از بوی خاک باران‌خورده و... باید بسپارم برایم عطر کاج ِ باران‌خورده بگیرند. هی هر از گاهی که حالم خوش نبود بو بکشمش و از خوشی دیوانه شوم...
هوم.. اصلن زندگی یعنی همین قدم زدن بین کاج‌های خیس از باران و نفس کشیدن ِ هوایش و مست شدن...


۱۳۹۲ فروردین ۲۲, پنجشنبه

روزنوشت به وقت بیست فروردین 92


شین زنگ زده ربات چطوره؟ بگیم بیان دیدنش؟ میگم خوبه بیان ببینن. فقط باید چهار تا مهره بخریم و رک رو سفت کنیم و کیس رو بذاریم توش و.... کار صب تا ظهره.. اما بهش نمیگم که هنوز کد یکی از میکروها مشکل داره. خودم درستش می‌کنم.:ی
میگه مسئله بعدی اینکه یکی یه مقاله رو فارسی نوشته، میخواد ترجمه‌ش کنه به انگلیسی، شما میتونید کمکش کنید؟ اسمتونم میزنه.پیش خودم گفتم: "هاه عامو خوشالیا... یکی بیاد دست خودمو بگیره بشینم کارایی که کردمو مقاله کنم!" ولی فقط گفتم نه وقت ندارم.
بعد میگه خوب تمرینای سری بعدو کی طرح کنیم؟اگه موافقی چند جلسه اول کلاسو من برم سر کلاسشون، بعدش شما برو، چون ته ترم من وخ ندارم و 12 واحد دارم و... میخواستم بگم خوب درساتو بخون. سختاشو من برم آسونا و جذاباشو تو بری؟ اما همونجوری که مشخصه نگفتم. گفتم باشه. من دوشواری ندارم.

حس می‌کنم بزرگ شدم. خیلی... خیلی بیشتر از پارسال... بیشتر از سه چار سال قبل که دیگه تابلوئه. از کی این افتاد تو ذهنم؟ از پریروزا که رفتیم قاعده تصادف بهزادی رو دیدیم. چیزی که دغدغه‌ی چند سال قبلم بود، اختلاف نظر با بابا مامان (البت که تو خانواده ما فقط بابام :ی)، و چیزی که ذره ذره حل شد و... میدونی خیلی چیزا با گذشت زمان بهتر میشه، فقط باید بجنگی و امید داشته باشی و کم نیاری.
از 91 تا الان بزرگتر شدم، خیلی چیزا یاد گرفتم. حتی تو زمینه علمی، درسته هی میگم کاری نکردم و عقبم، ولی فکرشو بکن، این همه کارای مختلف سر ساخت و راه اندازی ربات یاد گرفتم. چه کارایی که نکردم، همین دیروز که کد میکرو رو مینوشتم و پروگرمش میکردم سراسر ذوق بودم. به همین بی جنبگی :ی
خلاصه که خواستم اینها را ثبت کنم اینجا.. که قرار است از امروز در کنار کار عملی ربات، مقاله بخوانم و شبیه سازی کنم و بنویسم و... سخت هست، ولی همینه که هست. یه کاریم باز باید برای خودم جور کنم. خلاصه که اردی‌بهشت ماه سختیه، ماه استارت جدی برای من، ماه امتحان میم... هی! ما داریم میایم :ی

۱۳۹۲ فروردین ۱۶, جمعه

نامه ای به سال 1402

بیا به هم قول بدیم وقتی بزرگ شدیم آدمای متوهمی نشیم. خوب؟
پ.ن: کاش یکی باشد که ده سال بعد همین را بهم گوشزد کند. که دوستانه بهم بگوید هی حواست باشد، این اخلاقت توهم است. بپا عادتت نشود که ترسناک است..

۱۳۹۲ فروردین ۱۱, یکشنبه

ربع قرن تجربه :ی

گاهی وقت‌ها هم آدمی از خوشی و دوس داشتن و دوست داشته شدگی، لال می‌شود، بغض میشود، میبارد‏..‏
همین الان که اسمس میم را خواندم اشکم راه افتاد... پ چیزی نمی‌گوید و من می‌دانم‌َش و باز اشک...
من آدم خوشبختی هستم که این همه آدم دوست داشتنی را همیشه کنارم داشته‌ام و دارم.
بعد هی به خودم می‌گویم تو قرار است جایی بروی؟ با این اوضاع لوس‌بازی‌ت؟ زندگی‌ت را بکن. با خانواده ای که دلت برایشان می‌تپد.. با...
این دستمال کووووو؟ :))

پ.ن: یازده فروردین 89- آزمایشگاه رباتیک ارس- پروژه لیسانس :ی
یازده فروردین 92- رفت و آمد بین آزمایشگاه رباتیک و کنترل صنعتی- پروژه ارشد
بارالها به به :)).. خودت به خیر کن :ی

بعدترنوشت یازده فروردین: تولدم مبارکه :ی، میدونی چرا؟ یازده فروردین 92 خیلی بهتر از 89 شد :))... رباتم راه رفت بالاخره :ی

۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه

اندر حکایت روزهای کودکی و باب راس

امروز خیلی یکهویی زدم کانال آموزش ِ صدای سیمای خودمون، میدونید با چی مواجه شدم؟
با یه بوم نقاشی و یه آقا با موهای فرفری که کسی نبود جز باب راس. نیش من به ابعاد صورتم باز شد که ئع این؟ کل خاطرات شیرین دوران راهنمایی و دبیرستانم تو ذهنم تکرار شد.

بچه دبستانی که بودم میرفتم کانون پرورشی فکری کودکان نوجوانان. تابستونا صب تا شب اونجا بودم. اولاش هر هفته دو تا کتاب میگرفتم میخوندم، یه دفتر هم داشتم که توش عکس کتاب رو میکشیدم و خلاصه‌ش رو مینوشتم. خیلی هم بصورت جدی این قضیه رو دنبال می‌کردم. تا کم کم همه ی کتاب داستان‌های اونجارو تموم کردم.
بعد کم کم رفتم کلاسای سفالگری و نقاشی... سفالگری معرکه بود. به یاد موندنی‌ترین کارام یه آرم کانون بود و یه قوری. بعد که خشک میشدن رنگشون می‌کردیم. گل بازی به شیوه‌ی باکلاس واقن حس خوبی داره. کلاس نقاشی هم با گواش و آبرنگ بود. معلم‌ نقاشی منو به معلم طراحی معرفی کرد که سطح کاریش از نقاشی ای که من میگم بالاتره و.... رفتم کلاس طراحی، معرکه‌تر از چیزی بود که فکرشو می‌کردم. همه دور هم می‌نشستیم، سوژه رو میذاشتیم وسط و طراحیش می‌کردیم.. روی کاغذ آ4، با مداد ب2 بود به گمانم. یادمه یه مسابقه‌ی ساختن بادبادک بود. چه هیجانی بود تو خیابون روبروی کتابخونه. یادمه بادباکم رفت هوا بعد یهو سقوط کرد و چوبش شکست :)). البت اون زمان به همین خوشالی الان نبودم :ی

 معلما و مسئولای کانون دوست داشتنی بودن.از خونه‌مون تا کتابخونه پیاده حدود بیست دقیقه راه بود. ظهرای تابستون منی که از گرما بدم میاد پامیشدم میرفتم کتابخونه. مامان هم همیشه منو همراهی می‌کرد. بابا از همون موقع اعتقاد داشت خطرناکه و باید یکی همراهیت کنه، البت اون موقع بچه تر بودم، منطقی بود
عادت نداشتم -هنوز هم ندارم- که خیلی به آدم بزرگا که مثلن در حد معلمم بودن نزدیک بشم. یادمه یه بار خانوم آزموده به مامانم گفته بود این بچه که صب تا عصر اینجاست، ناهارا آزاده اینا میان پیش ما، ولی این خودشو اونور یا یکی دو نفر دیگه مشغول میکنه و با اونا میخوره غذاشو. چرا پیش ما نمیاد و بگو بیاد و.... حالا که دقت می‌کنم میبینم از بچگی عادت نداشتم به آدم بزرگا نزدیک شم. ینی میدونی، یه مرزهای دارم که حس می‌کنم برای حفظ احترام لازمه و... یه جورایی خیلی کله شق :ی
یه گروه شعرخوانی هم داشتیم. یادم نیست اولای آشناییم با هـدیه تو همین گروهه بود؟ نــه، فک کنم قبلتر تو کانون دیده بودمش و.... میخوام بگم یه سری چیزهای خوب از همون زمان هنوز دارم و برام عزیزن.

تو همون کلاسای طراحی که میرفتم با نگار هم آشنا شدم. بعدن تو راهنمایی و دبیرستان باهاش هم‌کلاسی شدم و یکی از رقبای درسی همدیگه بود. با همدیگه طراحی می‌کردیم. حرف می‌زدیم. نمایشنامه می‌نوشتیم و بازیگری می‌کردیم. از آینده هنری‌مون می‌گفتیم. نقاشی‌هامون رو به هم نشون میدادیم و نقد می‌کردیم. همچین آدمای خوشحالی بودیم. این همه خاطرات بی ربط گفتم اینم بگم :ی، یادمه کارنامه‌ی سوم راهنمایی‌مون رو گرفته بودیم و با مامان‌هامون به سمت خونه رهسپار بودیم.  اون زمان برج میلاد تازه اولاش بود، مثلن طبقه چار-پنج‌ش رو زده بودن. بعد من و نگار خیلی جدی به مامانامون گفتیم اینو می‌بینید؟ طرح ماست، قراره کلی طبقه داشته باشه. حالا پس فردا هم مهندس میشیم و امضای پایان کارش رو میدیم. احتمالن از همون موقع بود که  یه وابستگی‌هایی به برج میلاد پیدا کردم :ی

داشتم باب راس رو میگفتم. چقدر پرت شدم از ماجرا. ‏
همون روزا  شبکه هفت نقاشی باب راس رو نشون میداد. دیدینش حتمن. یه مرد دیوانه ست، معرکه. یه نقاشی میکشه، در کف نقاشیش هستی یهو اون وسط یه خط سیاه میکشه و به تمام چیزی که کشیده بود گند میزنه و تو فش میدی که "نکن دیوانه"، بعد یهو میبینی این یه درخت خوشگل شده. من و نگار قرار بود رو همین سبک کار کنیم. عاشق باب بودیم. منتها من از سال دوم دبیرستان رفتم سمت شیمی و عشق شیمی شدم و فقط طراحی با مداد اونم هر از گاهی. اما نگار کلاس‌های طراحی رو ادامه داد، طراحی چهره میرفت.  بعد هم که رفت معماری و هر بار با هم صحبت می‌کردیم بهم میگفت دیوونگی کردی که نیومدی معماری، معماری  خیلی بیشتر به تو میخورد تا من....‏ گاه گاهی خود ِ معمارم رو تصور میکنم. چقد فرق دارم با من الان و رباتم... :)‏

باب راسِ امروز  یه دنیا زندگی و خاطره به همراه داشت. مرسی از برنامه‌های بیخود ِ ماهواره که یکهو منو برد سمت صداسیمای ایران و حرف زدن با نگار و.... :))‏


۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه

روزشمار- 31

بالطبع نوشته‌م خاص بود اما انتظار اون بغض و اشک بعدش رو نداشتم... و من سراسر ذوق شدم و ...
از امروز دقیقن یک ماه مونده تا کنکور... باشد که تا شب کنکور بدون استرس و با انرژی بره جلو :)