۱۳۹۱ دی ۱, جمعه

21 دسامبر 2012

خوب راستش را که بخواهید ما این فیلم 2012 را ندیده بودیم. یعنی نه که نداشته باشیمش، فقط گفتیم مرگ یک بار شیون یک بار. بگذار زندگی را ادامه دهیم و تاریخ ِ دقیق ِ تمام شدن این دنیا را با تمام بد و خوبش ندانیم و یکهو سورپرایز شویم. از بد ِ روزگار، هی همه جا صدایش در آمد که 21 دسامبر دنیا تمام میشود..‌
در هر صورت ما فیلم را ندیدیم. گفتیم باز این آمریکای ملعون یک فیلم ساخته که ما را آشفته کند، بیخیال عامو.. تمام میشود که بشود. اصلن مگر شما وکیل نوستراداموسی؟ ما از همان کودکی از تاریخ بدمان می‌آمد، حالا شما رفتی تاریخ را واکاوی کردی و دیدی فلانی چه گفته؟ خوب به فلان..‏
با خودمان عهد کردیم این فیلم‌های چرند که مروج خرافات است را نبینیم تا پایان سال 2012...‏  (یعنی لابد ته ذهنمان بارقه‌هایی از باور ِ تمام شدن دنیا و زندگی بعدی در این تاریخ می‌درخشیده.‏)

خلاصه که رو سفید از امتحان بیرون آمده ایم و هیچ خبری نیست. ما هم فیلم را دی‌وی‌دی پلیر گذاشتیم دیدیم ئع کار نمی‌کند! آوردیم در اشکبوسمان کپی کردیمش تا چند روز دیگر ببینمش. خیلی هم سرخوشانه و دهن‌کجانه به نوستراداموس :ی


۱۳۹۱ آذر ۲۹, چهارشنبه

اومد و آخر دنیا بود


امشب به مناسبت ِ نزدیک شدن به آخر دنیا شاید یه فیلم ببینم. بعد یه عالم آهنگ‌های خوب از کریس‌دی‌برگ و جاش گروبان و سیاوش و داریوش که باهاشون تا خرتناق نوستول میشم رو انتخاب کنم و بریزم تو گوشیم که تا وقتی دنیا تموم میشه گوش بدمشون. 
آها برم موهام رو هم یه مدلی کوتاه کنم که فردا شب اگه هنوز دنیا تموم نشده بود برا مهمونی حاضر بشم. دیگه اینکه چند مدل لباس میپوشم و هی میرم روی تخت وایمیسم تا تو آینه‌ی اتاقم بتونم تمام قد خودمو ببینم بعد یه لباس خوب برای مردنم انتخاب کنم.
به س که از خارجه اومده زنگ میزنم و یه ذره چرت میگیم و میخندیم و قرار میذاریم اون دنیا کجا همدیگه رو ببینیم؟ در همین حد خل ینی :))
اوووم... دیگه اینکه باید به خیلیا بگم هی هی هی دلم خیلی زیاد براتون تنگ میشه و امیدوارم تو زندگی بعدی ببینمتون.
دیگه خیلی چیزای دیگه...‏

۱۳۹۱ آذر ۲۶, یکشنبه

پایین ِ همت چیزه؟


بارالها مقوله‌ی اتوبان همت با نصف‌النهار مبدا فرق داره‌هاااا...
یهو فردا صب بیدار میشیم تو رادیو میگه مدارس بالای اتوبان همت تطیل است! بعد ما هلک هلک باید ساعت 7 صب، خیابونای برفی ِ بدون ِ تاکسیِ  رو گز کنیم و برسیم به خ انقلاب. چرا؟ چون تو باز داری جبرجغرافیاییت رو اعمال می‌کنی....
ای بابا.. خلاصه با تشکر از بذل توجهت

۱۳۹۱ آذر ۲۳, پنجشنبه

لبخند تصنعی ِ مزخرف

از صب که بیدار شدم سه قسمت آخر گریز آناتومی را دیدم و لذت بردم از بزرگ شدن شخصیت هایش. از کریستینا و مردیت و تغییراتشان. از الکس. از آریزونا و تلاشش.. آخر سر درک و مردیت را میبینم، مردیت یک تی‌شرت برای دختر کوچولویشان خریده و رویش نوشته: بهترین خواهر بزرگه‌ی دنیا. بعد یکهو درک شگفت زده و سراسر ذوق می‌شود و من می‌گویم ببین! زندگی باید همین باشد. همین بالا و پایین‌های زندگی این دو نفر...
بعدتر بابا آمد خانه و از سنجاب‌هایی که دیده بود با هیجان حرف میزد و حالش خوب بود و من هیجان تصنعی میدادم به خودم، که چه حرفهایش برایم جذاب هستند و چه تجربه‌ی خارق العاده ای.
اسمس میم می‌آید: "فردا ساعت 8 صبح، پیاده‌روی دارآباد، برای تجدید دیدار با بچه‌های دانشکده، دانشکده‌ی قدیممان، به اکیپ هم خبر دهیم که بیایند." اگر بروم برخی‌هایشان را بعد از 2 سال میبینم و برخی را هم قطعن نمیشناسم. از اکیپ چند نفره‌مان که ایران مانده‌اند خبری ندارم میروند یا نه. من اما چندان اشتیاقی به رفتن در بین جمعی که حالا هر کدام دغدغه‌هایشان خیلی با من متفاوت است ندارم، آدمهایی که همان دوران دانشگاه هم سلام و علیکی با هم نداشتیم. نه که فکر کنید آدم ِ جمع نبودم، که با آدمهای زیادی از دوران خواجه‌نصیر روزگار گذراندم و خوشی کردیم و به حرفهای احمقانه‌ اهمیتی ندادیم و...‌حالا بیخیال. داشتم میگفتم که فردا بروم و آدمهایی را ببینم که یا نمی‌شناسمشان، حتی با وجود ِ همکلاسی بودن، بس که خودشان را عقب کشیدند و به ما به چشم ِ بچه‌ تهرانی بودن نگاه کردند و.... و یا آنهایی هم که سلام گرمی با هم داشتیم یکهو سر بچگی کردن ِ خودشان در جمعمان نباشند و دفعه‌ی بعدی که ببینیشان، خبری از دوستی قبل بینتان نباشد. بعد اینها همه برای من خنده دار است.
هفته‌ی بعد میان ترم دهشتناکی دارم که الان با این حال و روزم نخواندمش و قطعن چهارشنبه سوری میبینم و بعدش که حالم بهتر شد، شب تا نیمه بیدار میمانم و درستش میکنم. الان جواب اسمس میم را میدهم که "دلم میخواست بینتان باشم، اما استثنائا فرصت این  اتفاق یکهویی را  ندارم و ممنون از حسابی که رویم باز کردید." و برایش نمینویسم که هی رفیق، همه که مثل تو دوست داشتنی نیستند که دلم بخواهد ببینمشان. که حال  امروزم به اندازه‌ی کافی  قاطی هست که فردا دلم نخواهد بین آدمهایی با لبخندهای  مصنوعی باشم.‏ هر چند واقعن به نظرم باید هیجان انگیز باشد جمع شدن ِ اینطوری بعد از چند سال و خل بازی درآوردن. اما این نیامدن را بگذار پای خوب نبودن ِ این روزهایم...‏


در نهایت هم لنت به گشت ارشاد که نمیگذاره ملت تو حال خودشون باشن و این همه گه داره تو مملکت خورده میشه و اینا گیرشون مانتوی کوتاه و چکمه‌ی خانوماست!‏

۱۳۹۱ آذر ۲۰, دوشنبه

ایران ِ این روزها، درد دارد

هوای تهران به طرز غمگینی آلوده است و کوه‌های شمال یکهو در کثافت ِ غوطه‌ور در هوا، محو میشوند..
سیران یگانه، دخترکِ دبستانی در کلاس، در کنار دیگر همکلاسیانش سوخت...و دیشب فوت شد...
نسرین ستوده و جعفر پناهی جایزه‌ی ساخاروف را بردند...
امروز دهم دسامبر، روز جهانی حقوق بشر...

علی عبدی عالی نوشته: وقتی بخشی از اوپوزوسیونِ مدعیِ حقوق‌بشرخواهی برای ضربه زدن به دولتِ ایران با هر سیاستِ ضد حقوق‌بشری از جمله تحریم‌ علیه مردمِ ایران همراهی می‌کنه، یا وقتی خبرنگارِ مدعیِ شفافیت از عمل غیرشفاف و غیراخلاقی‌ش در ضبطِ بدون اجازه‌ی صدای دیگران با افتخار دفاع می‌کنه، یا وقتی فعال سیاسیِ مدعیِ منافع ملی ترجیح میده به اسم منافع ملی از منافع گروه و سازمان و هم‌فکرهای خودش دفاع کنه، دور از انتظار نیست که وزیر آموزش و پرورش از دست رفتن جان دانش‌آموزانِ پیران‌شهر رو بی‌ارتباط با این وزارت‌خونه بدونه، عذرخواهی نکنه، و مسئولیتی نپذیره. تازه این آخری ادعاهای پرطمطراقِ بقیه رو هم نداره.
تغییر ممکنه، به شرطی که از خودمون شروع کنیم. به شرطی که بپرسیم: مسئولیتِ ما در به وجود اومدنِ این شرایط چیه؟



۱۳۹۱ آذر ۱۹, یکشنبه

ترمز ممنوع!

بزن کنار..
پیاده شو...

پ.ن: به همین سادگی‌ها هم نیست. طول و تفسیر دارد که نویسنده از بیان آن عاجز است..

۱۳۹۱ آذر ۱۷, جمعه

زیر و روی ما آدم‌ها

آدما یا رو بازی می‌کنن یا زیرزیرکی یه سری کارارو انجام میدن و تو یهو وسطش از اوضاعشون خبردار میشی یا انقدر به رو بازی کردنت ادامه میدی که میبینی ئع؟ تموم شد همه چیز.
خوب معمولن من آدم‌هام رو از دسته‌ی اول انتخاب می‌کنم و حس بهتری بهشون دارم. که یهو رودست نخورم. که باهاشون راحتتر باشم. که حس نکنم به بازی گرفته شدم یه جاهایی.. حالا نمیدونم این از سیاست آدماست که گاهی رو نیستن یا از حماقت بعضی دیگه آدماست که رو هستن.
یه مرزی هم اینجا وجود داره. مثلن یه فرمتی از آدما هستن که تا یه مدتی با هم بودین و از یه جایی به بعد هیچ خبری ازشون نیست ، خبر هم بگیری خبری نمیتونی بدست بیاری. حالا اینا یا تصمیم به کم کردن رابطه گرفتن یا کلن دیگه حال نمی‌کنن یا دچار دپرشن شدن و بعد از حالت گذار، دوباره اوکی میشن.. بعد تو وقتی متوجه میشی مورد آخر بوده باز هم مثل قبل، همون آدم خوشبین -لابد احمق- میشی و میگی هــی چرا دپرس بودی؟
در کل که مهم نیست.

پا در هوا

فکرم درد می‌کند.
اعصابم معلوم نیست کجاست.
مال روزهای pms هم نیست.
فکر رفتن و ماندن و آینده‌ نباید انقدر پریشانم کند..
دلبستگی خر است.

۱۳۹۱ آذر ۱۴, سه‌شنبه

تعطیلات نطلبیده به پاس هوای آلوده‌

1- بازم آلودگی هوا... بازم شانزده آذر.. بازم تعطیلی چند روزه‌ی ادارات دولتی و دانشگاه‌ها..
چند ساله اینجوری تعطیل میشه؟ پارسال- پیارسال...به قول یه دوستی از الان دارم برنامه میچینم 16 آذر سال دیگه کجا برم تفریح..
2- هوا بده.. واقن له له... اینو منی میگم که دیروز بعد از دو ساعت در ترافیک ماندن رسیدم خونه و هی سردرد داشتم..
3- تعطیل شد. میان ترم عصبی عقب افتاد. و این خودش ینی خبر خوب :ی
4- رباته به جای خوبی رسیده. هنوز کار زیاااده، ولی خوب یه نیم‌مرحله خوبی رفت جلو.
5- قرص آلپرازولام یا همچین خری خوردم تا پرش پلکم بیخیال شه، با اینکه این همه خوابیدم پلکم داره میفته کم کم...
6- باز کی این شوفاژ لعنتی ِ اتاق منو روشن کرده؟ گرمه بابا... نکنید جان من..
7- نسرین ستوده بعد از رسیدگی به درخواستاش، اعتصابشو شکست. و من تا ته اعماق وجودم بهش مفتخرم.
8- خیلی مشق و امتحان و پروژه دارم. درسته تعطیلی نطلبیده مراده، ولی علافی امروز بسه :ی
9- گندیدم در ایرانسل با این سرعتش! نمیدونم باز چه غلطی کردن که دو ساعته جیمیل و پلاس و جیتاکم مختله! اه2
10- گفته بودم پلکم سنگین شده؟

نسرین ستودنی

بعد یهو بیای اینترنت، خیلی غمگینانه استاتوس بذاری "نسرین ستوده"‏ و با خودت بگی شده روز 49ام.‏

کمتر از یک دقیقه بفهمی اعتصاب غذاش رو شکسته و به خواسته هاش رسیدگی میشه و بعد بگی "نسرین ستوده اعتصاب غذایش را شکست" و یه لبخند مبسوط رو لبت باشه. :)‏