۱۳۹۱ بهمن ۱۶, دوشنبه

پایه‌ی خواجه نصیری داری؟ :))

رفتم خواجه نصیر برای دفاع یکی از دوستانم. آخر دفاع چند تا از بچه های قدیم دور هم جمع شدیم و عکس میندازیم و حرف میزنیم. میم بهم می‌گوید خدایی خواجه نصیر بهتر از اون امیرکبیر نیست؟ خوبه دانشگات؟
بعد من یکجوری با نیش باز بهش گفتم اوووووووم خوبه. برگشته رو به بچه ها میگوید هه این دختر که خوش میگذرونه هر جا باشه. الان لابد رفته یه انجمن فیلم زده داره حالشو میبره و... میخندیم. میگویم ترم اول برام سخت بود هیشکی رو نمیشناختم و محیط جدید و...، الان ولی راضیم. همه تقریبن آشنا هستند، به حدی رسیدم که وقتی طبقه شش راه میرم هی باید سلام کنیم و احوالپرسی و... تو پارتیشن هم که مسخره بازیها و استرس های مشترکمان هست و خلاصه خوب است.
بعد میبینم چه همه چیز فرق کرده. چقدر دلم می‌خواهد پ هم زودتر کنکورش را بدهد، که خوب بدهد و خیلی راضی باشد از نتیجه‌ی تلاش‌هایش. که همینجا ور ِ دل خودمان بیاید و هی تجربه‌های من و ک را بگیرد و دور همی بخندیم.
حالا اینها به کنار برایم حرفهای میم جالب بود. تصورش از من، که همان آدم unstable هستم و ... خوب که نیگا کنی همه چیز ِ این دنیا جالبه :ی

اراجیف به وقت گیجی ِ نیمه‌ی دوم بهمن

یک روزهایی هم هست که نرم نرم می‌آید و از رویت می‌گذرد. نه که نخواهی جاخالی بدهی، که می‌دهی، اما انگار همه طرف باشند. و نگذارند جان سالم به در ببری.‏
این روزهایم این شکلی شده که چندین تا کار موازی باید با هم انجام بدهم (حدود پنج-شش تا). حالا یک سری‌شان اولویت دارند یک سری را هم تا جای ممکن به دقیقه نود  و شب بیداری می‌اندازم. بعد این وسط یک سری کار دیگر هم هست که در هر موقعیت دیگری که اتفاق می افتاد فان محسوب میشد، مثلن دفاع بچه‌ها، یا کادو خریدن برا استاد، یا.... اما در این موقعیت فقط اسباب مشغولیت ذهن‌ست و...
الان به این فکر کردم که چقدر لازم است دفتر شصت برگی که کنار تخت افتاده را بردارم و کارها را رویش بنویسم و با انجام تک تکشان، خطشان بزنم. نه که تا همین امروز کارهایم را ننوشته باشم‌ها... مینویسم ولی هی روی برگه های مجزا. بعد اینها گم میشوند یا دلم را میزنند یا بعد از انجامشان می‌اندازمشان دور. وقتی همه‌شان جلوی چشمم باشند و بعد از چند روز ببینم خط خوردگی های برگه های قبل زیاد شده، ذهنم آرام می‌شود. لابد اینها اتفاق می‌افند

حکایت من این است که کارهایم زیاد است. موعد تحویل هر کدامشان نزدیک شده، ذهنم متمرکز نیست. میخواهم روی فلان کار وقت بگذارم بعد هی ذهنم می‌پرد که وای پس اون چی؟ بعد کلن همه چیز را کنار گذاشتم و نشستم روی ربات که شااااااید، شاید بتوانم تا آخر بهمن به یک جایی برسانمش. از آن طرف آدم‌هایی که باید باهاشان کار کنم، هم ورودی‌های خودم. که یکیشان به قول استادم، امیربازی در میاورد و کاری نمی‌کند و مسئولیتش ریز ریز بر دوش بقیه‌مان تقسیم می‌شود. بعد هی شین میپرسد فلانی چه؟ کار می‌کند؟ اینبار کم آوردم و گفتم نه، کار نمیکند. بهم زنگ زده که "رباتتان" چطور است. بهش گفتم مگه پروژه تو عوض شده؟ گفت نه، آخه من کاری نمی‌کنم و.... بهش میگم خوب من که کاراتو گفتم هی زنگ نمیزنم که بیا کار کن. خودت بیا... میگه نه و.... آدم‌ها از یک جایی به بعد ظرفیتشان تکمیل می‌شود....
اصلن همین ربات به اندازه‌ی تمام کارهایی که قبلن گفتم دغدغه ذهنی ایجاد می‌کند. این موعد ِ آخر بهمن که بعید است بهش برسیم. من هم که برسم تمامش کنم، پزشکان دوربین اندوسکوپ را دودر کرده اند و نیاوردندش... هی زنگ میزنم چه شد؟ دفعه آخر طرف گفت باید بریم جنس چینی بخریم و دلار گرونه و فلن بمونه بیمارستان و.... وقتی بودجه نمیدن چرا باید ما تا موعد مورد نظر کارارو بکنیم؟ :/

خلاصه‌ی اراجیفم: گیج می‌زنم بین این همه کار. یک جور گ گیجه و استرس های ناگهانی و آزردگی خاطر و. ترس.... بعد یک حسی الان‌ها بهم می‌گوید اینها همه‌ش تقصیر این هورمون های لعنتی‌ست و این امیدوارکننده‌ست.
مولتی تسک باید بود. اخمخم اگر از پس کارها تا آخر امسال بر نیایم! دفتر شصت برگ بردارم و ذهنم را داخلش بنویسم. و دل بدهم به زندگی...‏

پ.ن: لازم نیست بگویم این اراجیفم خواندن ندارد و ویرایش نیز نداشته است؟ :ی

۱۳۹۱ بهمن ۱۵, یکشنبه

از آرزوها: آنجا که میگوید "رها، رها، رها من"

در موقعیتی به سر می‌برم که یک عدد بستنی ِ شاتوت‌اندود شده به وقت قبل از شام، و یک عدد بستنی سورپرایزگونه‌ی قهوه‌-نسکافه بعد از چیپس و ماست، نتوانست سرخوشم کند و یکطوری از هم بُگسلاندَم*.‏

پ.ن: پلک چشم راستم باز اذیت می‌کند... از همان صبح.. و باز همه چیز مسخره‌تر از گودی ِ کف دست است.‏


*بُگسَلاندن:  از مصدر گسلیدن، گسستن، رها شدگی
حالا اگر این کلمه وجود ندارد یا این معنی را نمی‌دهد، منظور ما این بود. آگاه باشید.‏:ی

۱۳۹۱ بهمن ۱۳, جمعه

ذهن‌پریشی به وقت 13 بهمن

و ذهنی که هی می‌چرخد و تمرکز ندارد. لامصب متمرکز شو... کلی کار داری... 
در واقع دلم می‌خواهد همین الان، درست در همین لحظه که جاش گروبان میخواند:
Hold on, hold on, so strong, time just carries on
 all that you thought was wrong is pure again &
You can’t hide forever from the thunder

Look into the storm and feel the rain
همه چیز استاپ شود. از تپش بایستد... که دیگر انقدر آشفته نباشد...‏که... یک‌جورهایی ناامید و بیخود و مزخرف! 
بعد یک چیزی ته ذهنم میگوید این‌ها همه‌ش مال گرسنگی است. به جای تفت این چرندیات برو بیرون یک بستنی برای شب‌نشینی تک نفره بگیر، یا مثلن یک پیراشکی شکلاتی از مغازه محبوبت، یا اصلن بی‌خیال بیرون رفتن، برو قارچ دوست داشتنی را از یخچال بردار و یک چیزی باهاش درست کن. قارچ، سوییت قارچ. یا مثلن پلو درست کن و قرمه سبزی بخور..
هوووم... بپاشم بروم. پلو یا غذای نونی؟

۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

خانه‌ی کودکی


بهمن نود تحولی بزرگدر زندگی‌ خانواده‌مان اتفاق افتاد . الان که نگاهش می‌کنم می‌بینم چه خوب و هیجان انگیز و جالب بود این تجربه‌ی اثاث کشی و خانه‌ی جدید و...
* * * *
اینکه اولش از کی شروع شد را درست یادم نمی‌آید.‌‏
زنگ خانه را زدند و صدای کامیونشان پشت در شنیده می‌شد. درهای بالا و پایین هر دو باز بود. می‌پرسیدند شیشه هر چه دارید اول بدهید که جاسازی کنیم. بهشان گفتیم از همین در بالا بیایند تو. فرش‌ها را نیمه تا کردیم. هنوز برف اول بهمن در حیاطمان مانده بود. با کفش‌هایشان می‌آمدند تو و بدون آنکه به آن پادری دقت کنند، خیسی کفش‌هایشان روی کاشی‌ها و موکت‌ها نقش می‌بست. من؟ حرصم گرفته بود. هی پیش خودم می‌گفتم اینجا خانه‌ی ماست. قانون خودش را دارد. نباید با کفش کثیف وارد شد. هر چند خودم بارها دیرم شده بود و با کفش دویده بودم بالا و از اتاق وسیله برداشته بودم، اما ماجرای من فرق داشت. حالا چند تا غریبه آمده بودند و وسایل را یکی یکی پشتشان می‌زدند و می‌بردند.‏
بهت‌زده بودم.اما به گمانم اولش اینطوری شروع شد که گفتند چسب پنج سانتی می‌خواهند و چسب ما در آن شلوغی خانه پیدایش نبود.‏ من بدو بدو از خانه خارج شدم و از در پشتی کوچه برای خریدن چسب رفتم. اشکم روان بود. هوای آن شب از آن هواهای یخ بود. چسب را که گرفتم باز بدو بدو آمدم و با همان کفش‌هایم وارد خانه شدم و... لال شده بودم. میدانستم که حرف زدنم معادل با گریه و بعد ناراحتی همه است. انگار تازه باورم شده بود از خانه‌ی کودکی می‌رویم. نه که خیلی اهل دل بستن به خانه باشم، نه! بهت‌زده بود. کامیون اول که به سمت خانه‌ی جدید رفت، کف خانه دراز کشیدم و گذاشتم اشک‌ها آرام آرام بریزند. آن همه آشفتگی اطرافم، آشفته‌ترم می‌کرد.‏ اما دیگر باورم شده بود.‏
حالا که به آن خانه تقریبن خالی می‌روم دیگر انگار برایم عادی شده. گل رزی که نوروز هر سال به زور به دنیا می‌آمد، امسال خیلی زودتر از موعد غنچه داده، محض دهن کجی یا چه را نمی‌دانم. دیروز عصر کندیمش که از نبودنمان در این خانه باخبر نشود. آخر گل‌ها هم دل دارند.‏
 پ.ن: پنج‌شنبه ششم بهمن 90 ساعت 18:30...‏
پ.ن2: جای جدید خوب است. هیجان انگیز است. تجربه‌ی داشتن همسایه بالا و پایین برایم خنده‌دار است. اینکه نتوانم در پله‌ها هار هار بخندم و بلند حرف بزنم برایم ژانگولربازی خودش را دارد. تجربه‌های جدید صبر کنید آمدم :دی
پ.ن3: تنها جای درددار ماجرا، اسباب‌کشی دوباره است و دوباره هرج و مرج و دوباره کارتن و بسته بندی و.... شما بخوانید گشاد بازی :ی

۱۳۹۱ بهمن ۹, دوشنبه

همه چیز از بیرون جذاب است...*

هاه! آدمی از شنیدن یه سری چیزا هنگ می‌کنه!

*ناهنجاری و روابط مثلث‌گونه‌ی آدمای گاسیپ گرل فقط از بیرون جذابه ..

۱۳۹۱ بهمن ۵, پنجشنبه

Last Tango at AUT*

1- جونم براتون بگه که دیروز عصر آخرین امتحان دوره‌ی ارشدم رو دادم. امتحانای تیکهوم همیشه یه جور ِ تو دل برو و فرسایشی‌ای هستن که اولاش با خنده و خوشیه، هر چی به آخر نزدیکتر میشی استرس و کارت بیشتر میشه. حالا هر چقدر مدت زمان امتحان بیشتر باشه طبعن آخرش سختتره. این امتحان ما هم هفت روزه بود. هفت روزی که ما جمعه‌ش رو هم دانشگا رفتیم و خلاصه کااار کردیم. بعد الان که تموم شده یه حس ِ آرومی دارم.یه حس خوشالانه ای. حس ِ تسلط به "یک موشک ِ با تابع تبدیل نامینیمم فاز و مینیمم فاز و الخ" :ی... و خوب دلم تنگ میشه برای تیکهوم‌های استادم :ی
2- امروز رفتیم با دوستان بام تهران. خیلی‌هاشون رو مدت‌ها بود ندیده بودم. یه دور همی خوب، کوتاه اما آرام بخش.
3- الان دو تا فیلم ِ جذاب رو میز جلوی تلویزیون دارم. آمور و وویتسِک. تشکر از رساننده‌ی فیلم، آن هم از طرز ِ یکهویی دادنش. یکیش رو امشب میبینم. از فکر کردن بهش هم قلقلکم میاد. بس که خوشالم انقد با فراخ بال روزم رو پیش بردم :))
4- دیگه عرضی نیست. فقط خواستم حال ِ خوشم رو ثبت و شر کنم :ی

*برگرفته از لست تانگو این پاریس... عکساشم تو فیس‎بوک موجوده :))



دیگه دل نیس، دیگه دل نمیشه

نیستش
نمی دونم کجاست؟
چه می کنه؟
ولی می دونم که ندارمش

هیچوقت نخواستم که تو رو با چشمات به یاد بیارم.
نه نمی‌خواستم‌ که تورو، تو گم‌ترین آرزوهام ببینم.
نمی‌خواستم که بی تو به دیوارا بگم: هنوزم دوستت دارم .
آخه تو هول و ولای پریشونی ِ تورو نداشتن، 
تو گیر و دار ِ "ای بابا! دل تو هیچ، حال اون خوش!”
ای بی مروت !
دیگه دلی می‌مونه که جور دل کبوتر بتپه؟
که با شما از جون زندگیش بگه؟
بگه که هنوز زنده‌ست...

اگه صدا، صدای منه،
نفس اگه نفسِ تو،
بذار که اون خوش غیرتاش بدونن،
که دل، دل ِ بابایی،
دیگه دل نیس، دیگه دل نمیشه...
نه دیگه این واسه ما دل نمیشه...



۱۳۹۱ دی ۲۴, یکشنبه

لست سیتینگ

و شعار امروز مورخ 24 دی‌ماه 91: 
بنشینم و صبر پیش گیرم... دنباله‌ی کار خویش گیرم :ی

بعله آقو... شما که خواب بودید ما فازی رو تموم کردیم. حالا میریم سراغ عصبی.. بعدم متلب فازی.. سرفه هم ‌می‌کنیم همچنان.
6 ساعت تا آغاز آخرین امتحان سیتینگ ِ دوره‌ی فوق ِ.. :ی

۱۳۹۱ دی ۲۲, جمعه

طرح لبخند ِ زمستانه به آسمان آبی تهران

پنجره‌ها واااا شده..... :ی

پ.ن: چند روز بود توآلودگی هوا دست و پا می‌زدیم و لابد باید به قول جناب سعدی "هر نفسی که فرو میرفت ممد حیات می‌بود و چون برون می‌آمد مفرح ذات"*... که نبود... که سرفه‌های بی‌امان را به همراه داشت. حالا اما آسمان این حوالی، یک‌دست آبی‌ست... :)